ගීතාවලිය 27:4

27 වන ගීතාවලිය ආරම්භයේදී යුධමය තර්ජන සහ සතුරන්ගේ පීඩාවන් හමුවේ තම නොසැලෙන ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කරන දාවිත්, 4 වන පදය කරා පැමිණෙන විට තම ආත්මයේ ගැඹුරුම අභිලාෂය හෙළිදරව් කරයි. ඔහු පවසන්නේ, "ස්වාමීන්වහන්සේගෙන් එක දෙයක් ඉල්ලීමි. ඒක සොයන්නෙමි, එනම් ස්වාමීන්ගේ අලංකාරය දකින පිණිසත් උන්වහන්සේගේ මාළිගාවෙහි භාවනා කරණ පිණිසත් මාගේ ජීවිතයේ සියලු දවස්වලදී ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි වාසය කිරිමය" (ගීතාවලිය 27:4) යනුවෙනි. මෙය හුදු යාච්ඤාවකට වඩා, ජීවිතයේ විසිරී ඇති සියලු ප්‍රමුඛතාවන් එකම කේන්ද්‍රස්ථානයකට ගොනු කිරීමක් ලෙස අපට හඳුනාගත හැකිය. සතුරන් තම "මාංසය කෑමට" සැරසෙන භයානක මොහොතක වුවද (ගීතාවලිය 27:2), දාවිත්ගේ මනස යොමුවී ඇත්තේ යුධ උපාය මාර්ග දෙස නොව, දිව්‍යමය අභිමුඛයේ සුන්දරත්වය දෙසය.

අසමසම අභිලාෂය: "එක දෙයක්" (אַחַת - ’achat)

දාවිත් සියල්ලටම වඩා ඉහළින් තබන මෙම "එක දෙය" හෙබ්‍රෙව් පෙළෙහි אַחַת (’achat) ලෙස හැඳින්වේ. මෙය හුදු ගණිතමය අංකයකට වඩා, පරිපූර්ණත්වය, ඒකීයත්වය (Singularity) සහ සියල්ල අභිබවා යන වැදගත්කම අවධාරණය කරන පදයකි. හෙබ්‍රෙව් ව්‍යාකරණයේදී ’achat යනු ස්ත්‍රී ලිංගික පදයක් වන අතර, එමගින් ආත්මයේ ගැඹුරුම සහ අතිශය සමීපතම ආශාව (Intimate desire) ගම්‍ය වේ. දාවිත් මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ විසිරුණු අවධානයක් සහිත "බෙදුණු හදවතක්" (ගීතාවලිය 86:11 හි පවසන පරිදි יַחֵד לְבָבִי - Yached lĕbābî - මාගේ හදවත ඒකීය කළ මැනව) වෙනුවට, දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි පමණක් කේන්ද්‍රගත වූ අනන්‍ය භක්තියකි. දාවිත් රජෙකු ලෙස බලය, සතුරන්ගේ පරාජය, ධනය හෝ දීර්ඝායුෂ ඉල්ලා සිටිනවා වෙනුවට (1 රාජාවලිය 3:9-11 හි සලමොන් කළාක් මෙන්), සියලු ආශාවන් එක් පරම ඉලක්කයකට ඒකරාශී කරයි. මෙම "එක දෙය" පිළිබඳ රටාව බයිබලය පුරා දක්නට ලැබෙන අතර, මාර්ක් 10:21 හි යේසුස්වහන්සේ ධනවත් තරුණ පාලකයාට පවසන්නේද, "ඔබට එක දෙයක් අඩුය" කියායි. දාවිත්ට අවශ්‍ය වූයේ එම අඩුව පිරවිය හැකි සැබෑ මූලාශ්‍රයයි.

මෙහිදී "ඉල්ලීමි" යන අදහස සඳහා යොදා ඇති හෙබ්‍රෙව් පදය שָׁאַלְתִּי (shā’altî) යන්නයි. මෙහි මූල පදය වන shā’al යන්නෙහි අර්ථකථන පරාසය හුදෙක් ඉල්ලීමක් කිරීමේ සිට "ප්‍රශ්න කිරීම" හෝ "පරීක්ෂා කිරීම" දක්වා විහිදේ. දාවිත් මෙහිදී කරන්නේ හදිසි ඉල්ලීමක් නොව, යාච්ඤාපූර්වකව තම මුළු ජීවිතයම දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තබා කරන ලද ස්ථිර භාරයක් (Vow) වැනි ප්‍රකාශනයකි. ඓතිහාසිකව, දාවිත් දේව ගෘහය කෙරෙහි දැක්වූ මෙම උනන්දුව 2 සාමුවෙල් 6 වන පරිච්ඡේදයේ දේව ගිවිසුම් පෙට්ටිය සියොන් කන්දට මහත් ප්‍රීතියෙන් සහ නැටුමෙන් යුතුව රැගෙන ඒමේ සිදුවීම තුළින් මැනවින් පිළිබිඹු වේ. රජෙකුට හිමි ගෞරවයට වඩා දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ සිටීමේ වරප්‍රසාදය ඔහුට වටිනා විය. ඔහුගේ මෙම shā’altî ප්‍රකාශය, ෆිලිප්පි 3:13 හි පාවුල්තුමා පවසන "එක දෙයක් මම කරමි" යන අධිෂ්ඨානයට සමාන වේ.

දැඩි ලුහුබැදිම

ගීතිකාකරු පවසන්නේ තමා එම එක දෙය ඉල්ලුවා පමණක් නොව, එය "සොයන" බවයි. හෙබ්‍රෙව් පෙළෙහි මෙහිදී භාවිතා වන්නේ אֲבַקֵּשׁ (’ăbaqqēsh) යන පදයයි. හෙබ්‍රෙව් ව්‍යාකරණයට අනුව, මෙය "Piel" හෙවත් ක්‍රියා පදයේ අතිශය තීව්‍ර (Intensive) ස්වරූපයයි. baqash යන මූලයෙන් අදහස් කරන්නේ හුදු බලාපොරොත්තුවක් නොව, යම් වටිනා වස්තුවක් අහිමි වූවෙකු එය සොයා යන ආකාරයේ දැඩි ලුහුබැඳීමකි. ඓතිහාසිකව, සාවුල් රජු සිය පියාගේ අහිමි වූ බූරුවන් සෙවීම සඳහා (1 සාමුවෙල් 9:3) යොදාගන්නේද මෙම වචනයමය; නමුත් දාවිත් මෙහිදී එම "සෙවීම" භෞතික වස්තූන්ගෙන් ඔබ්බට ගොස් දිව්‍යමය අභිමුඛය කෙරෙහි යොමු කරයි. දාවිත්ගේ මෙම සක්‍රීය ගවේෂණය ජෙරමියා 29:13 හි එන, "නුඹලා නුඹලාගේ මුළු හදවතින් මා සොයන කල මා සම්මුඛ වන්නහුය" යන දිව්‍යමය පොරොන්දුවට අනුකූල වේ.

මෙම "සෙවීම" හුදු සිතුවිල්ලක් නොව, එය ක්‍රියාවකි. ඓතිහාසිකව දාවිත් දේවමාළිගාව ගොඩනැගීමට තමාට අවසර නොලැබුණු අවස්ථාවේදී පවා, ඒ සඳහා අවශ්‍ය රන්, රිදී සහ දැව අතිවිශාල ලෙස එක්රැස් කළේය (1 ලේකම් 22:14). ඔහු තමාට භෞතිකව හිමි නොවන ස්ථානයක් පවා තම ආත්මයෙන් සොයා ගියේය. මෙය ලූක් 10:42 හි යේසුස්වහන්සේ මරියා ගැන පැවසූ "වඩා යහපත් කොටස" තෝරාගැනීමට සමාන අධ්‍යාත්මික තේරීමකි; මරියා යේසුස්වහන්සේගේ පාමුල වාඩි වී සිටීම යනු දාවිත් පැවසූ මෙම ’ăbaqqēsh ක්‍රියාවේ නව ගිවිසුම් ප්‍රකාශනයයි. දාවිත් ඉල්ලා සිටින්නේ තමාට ලැබෙනු ඇතැයි විශ්වාස කරන දෙය පමණක් නොව, තම මුළු ශක්තිය යොදා ලුහුබඳින, ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනකදී පවා අත්නොහරින පරම සත්‍යයයි. ආමොස් 5:4 පවසන පරිදි, "මා සොයන්න, එවිට ජීවත් වන්නහුය" යන වදන් දාවිත්ගේ මෙම සෙවීමේ පදනමයි.

ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි වාසය කිරීම (yashab - יָשַׁב)

දාවිත්ගේ පරම ආශාව වන්නේ "ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි වාසය කිරීමය." මෙහි "ගෘහය" හෙවත් בֵּිත־יְהוָה (bêt-Yahweh) යන යෙදුම දාවිත්ගේ කාලයේදී අතිශය වැදගත් දේවධර්මීය අර්ථයක් දරයි. මෙය පසුකාලීනව සලමොන් ඉදි කළ මහා ගල් මාලිගාවට වඩා, සියොන් කන්දේ දාවිත් විසින් පිහිටුවන ලද "දාවිත්ගේ කූඩාරම" (Tent of David) සමඟ බැඳී පවතී. හෙබ්‍රෙව් චින්තනය තුළ "ගෘහය" (Beth) යනු හුදු ගොඩනැගිල්ලක් නොව, එය පවුල, උරුමය සහ සමීප සහභාගිකම හඳුන්වන වචනයකි. දාවිත් පවසන්නේ තමාට අවශ්‍ය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ආයතනයක කොටස්කරුවෙකු වීම නොව, උන්වහන්සේගේ පවුලේ සාමාජිකයෙකු ලෙස දිව්‍යමය නිවහනේ රැඳී සිටීම බවයි. 2 සාමුවෙල් 7:1-2 හි දාවිත් තමා දේවදාර මාලිගාවක වාසය කරන අතර දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් පෙට්ටිය තිර රෙදි අතර තිබීම ගැන දැඩි ලෙස සංවේදී වූ ආකාරය මෙහි පසුබිමයි.

"වාසය කිරීම" සඳහා යොදා ඇති හෙබ්‍රෙව් පදය שִׁבְתִּי (shibtî) යන්නයි. මෙහි මූල පදය වන יָשַׁב (yashab) යන්නෙහි අර්ථය වන්නේ අමුත්තෙකු ලෙස මොහොතකට පැමිණ පණිවිඩයක් ලබාගෙන යන සේවකයෙකුගේ භූමිකාව නොව, ස්ථිර පදිංචිකරුවෙකු ලෙස හෝ "සිංහාසනාරූඪව සිටින්නෙකු" ලෙස රැඳී සිටීමයි. පුරාණ ආසන්න පෙරදිග රජවරුන්ගේ ලේඛනවල yashab යන්න බොහෝ විට යොදාගත්තේ රජෙකු තම සිංහාසනයේ "වැඩ සිටීම" විස්තර කිරීමටයි. දාවිත් පවසන්නේ තමා දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙහි මෙලෙස "වැඩ සිටීමට" හෙවත් ස්ථාවරව රැඳී සිටීමට ආශා කරන බවයි. මෙය ගීතාවලිය 23:6 හි ඔහු පවසන "මම ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි සදාකාලේටම වාසය කරන්නෙමි" යන නොසැලෙන සහතිකය සමඟ සෘජුවම බද්ධ වේ.

ඓතිහාසිකව, පුරාණ ලෝකයේ දේවමාළිගා යනු "අභයභූමි" (Asylum) ලෙස සැලකුණි. හෙබ්‍රෙව් නීතියට අනුව, කෙනෙකු නොදැනුවත්ව කළ වරදකට දඬුවම් ලැබීමට පෙර පූජාසනයේ අං (קַרְנוֹת הַמִּזְבֵּחַ - qarnôt ham-mizbēach) අල්ලා ගැනීමෙන් තාවකාලික ආරක්ෂාව ලැබිය හැකි විය. නිදසුනක් ලෙස, සලමොන් රජුට බිය වූ අදෝනියා (1 රාජාවලිය 1:50) සහ පසුව යෝවාබ් (1 රාජාවලිය 2:28) පූජාසනයේ අං අල්ලාගෙන ආරක්ෂාව සෙවූ ආකාරය ඓතිහාසික ලේඛනවල සඳහන් වේ. දාවිත් වසර ගණනාවක් සාවුල්ගෙන් බේරී අදුල්ලාම් ගුහාව (1 සාමුවෙල් 22:1), ඒන්-ගෙදීහි පර්වත සිදුරු සහ පාළුකරයේ සැඟවී සිටි අතර, ඔහුට සැබෑ "නිවසක්" හෝ ආරක්ෂිත "වාසස්ථානයක්" නොවීය. ඔහු මුහුණ දුන් මෙම සංකීර්ණ තත්ත්වය තුළ, ඔහු වටහා ගත්තේ ලෞකික බලකොටුවලට වඩා දෙවියන්වහන්සේගේ කූඩාරම (Mishkan) තුළ ඇති ආධ්‍යාත්මික රැකවරණය ප්‍රබල බවයි.

මෙහි ඇති "අභිරහස් රටාව" (Mystery Pattern) වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේ විසින් පනවන ලද "අභය නගර" (עָרֵי הַמִּקְלָט - ‘āre ham-miqlāṭ) පිළිබඳ සංකල්පයයි (යෝෂුවා 20:1-9). දාවිත් තමාගේ මුළු ජීවිතයම දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහය නැමති අභය නගරය තුළ තැන්පත් කිරීමට ආශා කළේය. එබැවින් ඔහුගේ මෙම පරම පිපාසය පිටුපස ඇති යථාර්ථය වන්නේ, ලෝකයේ කිසිදු බලකොටුවකට ලබා දිය නොහැකි පරම සාමය දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය තුළ පමණක් අත්විඳීමට ඔහුට තිබූ දැඩි අවශ්‍යතාවයයි. ගීතාවලිය 61:4 හි ඔහු පවසන පරිදි, "මම සදාකාලේටම ඔබගේ කූඩාරමෙහි වාසය කරන්නෙමි; ඔබගේ පියාපත් සෙවණෙහි මම රැකවරණය සොයන්නෙමි." ගීතාවලිය 15:1 හි ඔහු අසන "ස්වාමීනි, ඔබගේ කූඩාරමෙහි වාසය කරන්නේ කවුද?" යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර ඔහු මෙහිදී තම ජීවිතයෙන්ම සපයන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය යනු හුදු ස්ථානයක් නොව එය පුද්ගලික විමුක්තියක් බව පසක් කරමිනි.

දිව්‍යමය අලංකාරය දැකීම සහ භාවනා කිරීම (baqar - בַּקֵּר)

දාවිත් මෙම වාසය කිරීම තුළින් අපේක්ෂා කරන ප්‍රධාන අරමුණු දෙකක් ඇත:

1. අලංකාරය දැකීම: මෙහි "අලංකාරය" සඳහා හෙබ්‍රෙව් බසින් נֹעַם (nō‘am) යන වචනය භාවිතා වේ. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ මෙම පදය මගින් 'ප්‍රසන්නභාවය', 'යහපත්කම' සහ 'කරුණාවන්ත ප්‍රසාදය' (Favor) යන අර්ථයන් සමූහයක් ගම්‍ය වේ. දාවිත් ගීතාවලිය 90:17 හි 'අපේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ අලංකාරය (nō‘am) අප කෙරෙහි වේවා' යි පවසන විට ඔහු අදහස් කරන්නේ දිව්‍යමය ප්‍රසාදය තම මුළු ජීවිතයම වැළඳ ගැනීමයි. ඓතිහාසිකව, පුරාණ ආසන්න පෙරදිග රජවරුන් තමන් අදහන දෙවිවරුන්ගේ 'මුහුණ දැකීම' යනු එම දෙවිඳාණන්ගේ කරුණාව සහ නීතිමය ආරක්ෂාව තහවුරු කරගැනීමකි.මෙම අදහස තවදුරටත් ආලෝකවත් කරන ප්‍රධාන ඓතිහාසික සිදුවීමක් වන්නේ නික්මයාම 33:18-19 හි මෝසෙස් 'ඔබගේ මහිමය මට පෙන්වුව මැනව' යයි ඉල්ලූ අවස්ථාවයි. එහිදී දෙවියන්වහන්සේ පිළිතුරු දෙමින් පැවසුවේ, 'මම මාගේ සියලු යහපත්කම (Goodness) නුඹ ඉදිරියෙන් යන්නට සලස්වන්නෙමි' යනුවෙනි. බයිබලානුකුල දේවධර්මයට අනුව දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය හෙවත් අලංකාරය යනු උන්වහන්සේගේම 'යහපත් ස්වභාවයයි'. ග්‍රීක සෙප්ටූඅජින්ට් (LXX) පරිවර්තනය මෙහිදී τερπνότητα (terpnotēta) යන පදය භාවිතා කරන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය තුළ ඇදහිලිවන්තයා ලබන 'අතිමහත් ප්‍රීතිය' (Delight) අවධාරණය කිරීමටයි.

   
   

මෙය හුදු ඇසින් දැකීමක් නොව, ආත්මයෙන් දිව්‍යමය ස්වභාවය රස විඳීමකි (ගීතාවලිය 34:8). මෙම 'දැකීම' හෙවත් chazah යන හෙබ්‍රෙව් ක්‍රියාවෙන් අදහස් කරන්නේ ස්ථිරව බලා සිටීමකි; එය දෙවියන්වහන්සේගේ අසමසම සුන්දරත්වය තුළ තමාම නිමග්න වීමකි. මෙම දිව්‍යමය අලංකාරය දෙස බලා සිටීමෙන් ඇදහිලිවන්තයා උන්වහන්සේගේ ස්වරූපයටම වෙනස් කරනු ලබයි (2 කොරින්ති 3:18). දාවිත්ට අවශ්‍ය වූයේ සතුරන්ගේ ක්‍රෝධය වෙනුවට දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රසන්න මුහුණ (nō‘am) දෙස බලා තම ආත්මය සනසා ගැනීමටයි. පූජක ආශිර්වාදයේ (ගණන් කථාව 6:25) එන 'ස්වාමීන්වහන්සේ තමන්ගේ මුහුණ ඔබ කෙරෙහි බැබළෙවුව මැනව' යන පොරොන්දුවේ නියම අර්ථය දාවිත් මෙහිදී අත්දකියි.

2. භාවනා කිරීම සහ දිව්‍යමය විමසුම: හෙබ්‍රෙව් බසින් බַකֵּර (baqqēr) යන වචනය මෙම පදයෙහි අතිශය වැදගත් දේවධර්මීය බරක් උසුලයි. මෙහි මූලික සහ වචනාර්ථමය අර්ථය වන්නේ "සෝදිසි කිරීම", "පරීක්ෂා කිරීම", "සලකා බැලීම" හෝ "නගුලකින් පස පෙරළන්නාක් මෙන් ගැඹුරට හෑරීම" යන්නයි. දාවිත් දේවමාළිගාවට යන්නේ හුදු ආගමික චාරිත්‍ර ඉටු කිරීමට හෝ යාන්ත්‍රිකව යාච්ඤා කිරීමට නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය, උන්වහන්සේගේ ගතිලක්ෂණ සහ උන්වහන්සේගේ ක්‍රියා මාර්ග පිළිබඳව පර්යේෂණාත්මකව සහ ගෞරවපූර්වකව මෙනෙහි කිරීමටය. මෙය දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත සෙවීමේ සක්‍රීය සහ බුද්ධිමය ක්‍රියාවලියකි.ඓතිහාසිකව, baqqēr යන පදය පුරාණ ලෙවී කතාවේ පූජා සතුන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය "පරීක්ෂා කිරීම" (ලේවි කථාව 13:36) සඳහා යොදාගෙන ඇත. මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ දාවිත් දේව අභිමුඛයේදී කරන්නේ අතිශය සූක්ෂම විමසීමක් බවයි. දාවිත් රජෙකු ලෙස තීරණ ගැනීමට පෙර බොහෝ විට "ස්වාමීන්වහන්සේගෙන් විමසුවේය" (1 සාමුවෙල් 30:8 හි וַיִּשְׁאַל דָּוִד בַּיהוָה - Vay-yish'al David ba-Yahweh). මෙම විමසීම හුදු තොරතුරු සෙවීමක් නොව, එය උන්වහන්සේගේ මාලිගාවේදී දිව්‍යමය ප්‍රඥාව ගවේෂණය කිරීමයි. ගීතාවලිය 119:18 හි "මාගේ ඇස් ඇරිය මැනව, එවිට ඔබගේ ව්‍යවස්ථාවෙහි ඇති ආශ්චර්ය දේවල් දක්නෙමි" යන යාච්ඤාව දාවිත්ගේ මෙම baqqēr ක්‍රියාවෙහි සැබෑ අභ්‍යන්තර ස්වභාවයයි.මෙහි ඇති තවත් "අභිරහස් සම්බන්ධතාවයක්" වන්නේ baqqēr යන්න "උදය" හෙවත් "උදෑසන" හඳුන්වන bōqer යන පදය සමඟ ශබ්දකෝෂමය වශයෙන් බැඳී තිබීමයි. හිරු උදාවන විට ලෝකයේ ඇති සියලු දේ පැහැදිලිව පෙනෙන්නාක් මෙන්, දාවිත් දිව්‍යමය අභිමුඛය තුළ භාවනා කරන විට තම ජීවිතයේ ගැටලු සහ සතුරන්ගේ කුමන්ත්‍රණ පිළිබඳ පැහැදිලි දිව්‍යමය අවබෝධයක් (Illumination) ලබා ගනී. මෙය 1 පේතෘස් 1:10 හි පවසන පරිදි "අනාගතවක්තෘවරුන් තමන් ලැබූ කරුණාව ගැන සෙවූ සහ පරීක්ෂා කළ" (exezētēsan kai exēreunēsan) ආකාරයට සමාන ගැඹුරු ආධ්‍යාත්මික පර්යේෂණයකි. දාවිත්ට අවශ්‍ය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ හදවතේ රහස් හාරා බැලීමටත්, උන්වහන්සේගේ සැලසුම් තේරුම් ගැනීමටත්ය.

ඓතිහාසික හා සංස්කෘතික ආලෝකකරණය

මෙම ගීතාවලිය ලියැවුණු ක්‍රි.පූ. 10 වන සියවසේදී, ඉශ්‍රායෙල්හි මධ්‍යම නමස්කාර ස්ථානය පිළිබඳව වැදගත් දේවධර්මීය පරිවර්තනයක් සිදු විය. දාවිත් රජු විසින් සියොන් කන්දේ පිහිටුවන ලද "දාවිත්ගේ කූඩාරම" (2 සාමුවෙල් 6:17) මෝසෙස්ගේ පැරණි කූඩාරමට වඩා සුවිශේෂී වූයේ එහි කිසිදු "තිර රෙද්දක්" (Veil) නොමැතිව දිව්‍යමය ගිවිසුම් පෙට්ටිය ප්‍රසිද්ධියේ තැන්පත් කර තිබීමයි. මෝසෙස්ගේ කූඩාරම ගිබියොන්හි (1 ලේකම් 16:39) පවත්වාගෙන ගිය අතර එහි සත්ත්ව පූජාවන් සිදුවුවද, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ සැබෑ සලකුණ වූ ගිවිසුම් පෙට්ටිය තිබුණේ දාවිත් සියොන්හි ඉදි කළ කූඩාරම තුළය.

මෙම ඓතිහාසික පසුබිම තුළ දාවිත් හඳුන්වා දුන් විප්ලවීය වෙනස වූයේ "ගීතිකා සහ ස්තුති වන්දනාව" (Worship through music) අඛණ්ඩව පැවැත්වීමයි. ඔහු ආසාප්, හේමාන් සහ යෙදූතූන් වැනි ලෙවීවරුන් 4,000ක් පත් කරමින් (1 ලේකම් 25:1-7) පැය 24 පුරාම දිව්‍යමය අලංකාරය මෙනෙහි කිරීමටත්, ගීතිකා ගායනා කිරීමටත් සැලසුම් කළේය. මෙය සංස්කෘතිකව අතිශය අසාමාන්‍ය ක්‍රියාවකි; මන්ද සාමාන්‍යයෙන් රජවරුන් සතුරන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට බලකොටු බැඳීම සහ හමුදාව පුහුණු කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළද, දාවිත් විශ්වාස කළේ සැබෑ බලකොටුව (Mā’ôz) දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ ඇති ප්‍රීතිය බවයි.

මෙම "කූඩාරම" පිළිබඳ රටාව ආමොස් 9:11 හි අනාගතවාක්‍යයක් ලෙසද දැක්වේ: "ඒ දවසේදී මම වැටී තිබෙන දාවිත්ගේ කූඩාරම (Sukkat David) නැවත ගොඩනගන්නෙමි." මෙහි ඇති "අභිරහස් සම්බන්ධය" වන්නේ නව ගිවිසුමේ ක්‍රිස්තියානි සභාව තුළ ඇති නමස්කාරයේ නිදහසයි (ක්‍රියා 15:16). දාවිත්ගේ අද්විතීය දේවධර්මය වූයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහය යනු හුදු ගොඩනැගිල්ලක් නොව, උන්වහන්සේගේ අභිමුඛය සක්‍රීයව අත්දකින නමස්කාරී හදවතක් බවයි. එබැවින්, සතුරන් ඔහු වට කර සිටියදී පවා, දාවිත් සියොන්හි පිහිටි එම කූඩාරම දෙස බලා තමා ලෝකයේ ආරක්ෂිතම රජු බව ප්‍රකාශ කළේය. ගීතාවලිය 84:10 හි පවසන පරිදි, "ඔබගේ මාලිගාවේ එක දවසක් සිටීම වෙන තැනක දහසක් දවස් සිටීමට වඩා යහපත්ය" යන වදන් දාවිත්ගේ මෙම ඓතිහාසික අත්දැකීමේ සැබෑ දෝංකාරයයි.

දෙවන දේවමාළිගා යුගය 

දෙවන දේවමාළිගා යුගයේ (Second Temple Period) යුදෙව්වන් මෙම පදය "සුක්කොත්" (කුඩාරම් මංගල්‍යය) වැනි උත්සවවලදී ගායනා කළහ. මෙම මංගල්‍යය හැඳින්වූයේ Z'man Simchatenu හෙවත් "අපගේ ප්‍රීතියේ කාලය" ලෙසයි. ඉශ්‍රායෙල්වරුන් පාළුකරයේ කූඩාරම්වල ජීවත් වූ කාලය සිහිපත් කරමින්, දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ සමඟ වාසය කරන බවට වූ පොරොන්දුවේ (නික්මයාම 25:8) ජීවමාන සංකේතයක් ලෙස ඔවුන් මෙම ගීතාවලිය භාවිතා කළහ. විශේෂයෙන්ම දෙවන දේවමාළිගාව තුළ සලමොන්ගේ මාලිගාවේ තිබූ එම දිව්‍යමය ගිනි ටැඹ (Shekinah) භෞතිකව නොපෙනුණද, දාවිත්ගේ මෙම වදන් තුළින් ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ "වාසය කිරීමේ" ආධ්‍යාත්මික යථාර්ථය අත්දැක්කෝය. මෙහි ඇති "අභිරහස් සම්බන්ධතාවය" වන්නේ යොහන් 1:14 හි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අප අතරේ "වාසය කිරීම" (ග්‍රීක: ἐσκήνωσεν - eskēnōsen හෙවත් "කූඩාරමක් පිහිටුවීම") මගින් මෙම දාවිත්ගේ ආශාව සම්පූර්ණ වීමයි.

දාවිත් පවසන "ජීවිතයේ සියලු දවස්" (כָּל־יְמֵי חַיַּי - kol-yĕmê chayyay) යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ ලෙවී වංශිකයන් මෙන් දේවමාළිගාවේ සේවා මුරයන්ට අනුව නිරතුරුව එහි නැවතී සිටීම නොව, තම මුළු ජීවිතයම—එනම් යුද බිමේදී මෙන්ම රජ මැදුරේදීත්—දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනය සහ අභිමුඛය තුළ ගත කිරීමේ "Coram Deo" (දෙවියන්වහන්සේගේ මුහුණ ඉදිරියෙහි ජීවත් වීම) නම් අධ්‍යාත්මික තත්ත්වයයි. දාවිත් මෙය පවසන්නේ ගීතාවලිය 23:6 හි "සැබවින්ම යහපත්කමත් කරුණාවත් මාගේ ජීවිතයේ සියලු දවස්වල මා පසුපස එන්නේය" යන සහතිකය සමඟ ඇති දැඩි සම්බන්ධතාවයෙනි. මෙය පූජකයෙකුට හෝ විශේෂිත පිරිසකට පමණක් සීමා වූ වරප්‍රසාදයක් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය තම "ස්ථිර වාසස්ථානය" (Abiding place) කරගත් ඕනෑම ඇදහිලිවන්තයෙකුට හිමි වන සාමයයි. එසකියෙල් 37:27 හි එන "මාගේ නිවස ඔවුන් අතරේ වන්නේය; මම ඔවුන්ගේ දෙවියන්වන්නෙමි" යන පොරොන්දුව දාවිත් මෙහිදී තම පෞද්ගලික ජීවිතයේ අරමුණ බවට පත් කරගෙන ඇත.

සමකාලීන පාලම

අද දින ක්‍රිස්තියානි ජීවිතය තුළ, මෙම පදය අපව සෘජුවම යොමු කරන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වෙතටයි. ඓතිහාසිකව, යොහන් 1:14 පවසන පරිදි "වචනයාණෝ මාංසවත් වී අප අතරේ වාසය කළ (eskēnōsen) සේක." මෙහි ග්‍රීක වචනයෙන් අදහස් වන්නේ උන්වහන්සේ අප අතර "කූඩාරමක්" පිහිටුවූ බවයි. දාවිත් සියොන්හි පිහිටුවූ එම කූඩාරම (Mishkan David) හුදු සෙවනැල්ලක් වූ අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එහි සැබෑ පූර්ණත්වයයි. උන්වහන්සේගේ මරණයේදී දේවමාළිගාවේ තිර රෙද්ද ඉරී යාම (මතෙව් 27:51) මගින් දාවිත් ආශා කළ එම දිව්‍යමය අභිමුඛයට ඕනෑම ඇදහිලිවන්තයෙකුට පිවිසීමට 'අලුත් වූද ජීවමාන වූද මාර්ගයක්' (හෙබ්‍රෙව් 10:19-20) විවෘත විය.

ක්‍රි.ව. 70 දී රෝම හමුදාව විසින් යෙරුසලම් දේවමාළිගාව විනාශ කිරීමෙන් පසු, ක්‍රිස්තියානි ධර්මය ලොව පුරා ව්‍යාප්ත වූයේ "දෙවියන්වහන්සේ ගොඩනැගිලිවල වාසය නොකරන" (ක්‍රියා 17:24) බවත්, ඇදහිලිවන්තයාගේ ශරීරය "ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ මාලිගාව" (1 කොරින්ති 6:19) බවත් යන විප්ලවීය සත්‍යය මත පදනම්වය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ යනු අපට දෙවියන්වහන්සේගේ "අලංකාරය" (nō‘am) සම්පූර්ණයෙන්ම දැකගත හැකි සැබෑ මාලිගාවයි. අද දින අප දේවමාළිගාව ලෙස හඳුන්වන්නේ හුදු ගල් හා බදාමවලින් තැනූ ගොඩනැගිල්ලක් නොව, "ජීවමාන ගල්" ලෙස එකට බැඳී ඇති ඇදහිලිවන්තයන්ගේ ප්‍රජාව (1 පේතෘස් 2:5) සහ අපගේ හදවත්ය (එපීස 2:21-22).

දාවිත්ගේ මෙම පරම අභිලාෂය, නූතන ලෝකයේ ඇති ඩිජිටල් ඝෝෂාව සහ අවධානය වෙනතකට යොමු කරන දහසක් ලෞකික දේ මැද වුවද, යාච්ඤාව සහ වචනය තුළින් දිව්‍යමය අභිමුඛයේ සතුට අත්දැකීමට අපට මඟ පෙන්වයි. දාවිත්ට සතුරන්ගේ කඩු හා හෙල්ල මැද සාමය තිබුණාක් මෙන්, නූතන ඇදහිලිවන්තයාටද ව්‍යාකූලත්වය මැද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පූර්ණ සාමය (යොහන් 14:27) භුක්ති විඳිය හැකිය. මෙම රටාව අවසානයේදී එළිදරව් 21:3 හි එන "දෙවියන්වහන්සේගේ කූඩාරම මනුෂ්‍යයන් සමඟ තිබේ" යන සදාකාලික පොරොන්දුවෙන් උච්චතම අවස්ථාවට පත්වේ.

ප්‍රායෝගික සහ අධ්‍යාත්මික පාඩම් 7ක්

1. ප්‍රමුඛතාවන් ඒකීය කරණය සහ අනන්‍ය භක්තිය: අපගේ ජීවිතයේ ලෞකික අවශ්‍යතා, වගකීම් සහ ආශාවන් දහසක් තිබුණද, දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය "එකම දෙය" (אַחַת - ’achat) ලෙස මුල් තැනට ගෙන ආ යුතුය. හෙබ්‍රෙව් චින්තනය තුළ 'Achat' යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ හුදු ගණනකට වඩා, සියල්ල පාලනය කරන 'ප්‍රධාන කේන්ද්‍රස්ථානය' යන්නයි. දාවිත් මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ විසිරුණු අවධානයක් සහිත "බෙදුණු හදවතක්" (ගීතාවලිය 86:11 හි יַחֵද ලְבָබִי - Yached lĕbābî - "මාගේ හදවත ඒකීය කළ මැනව") වෙනුවට දෙවිඳාණන් කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු වූ සම්පූර්ණ හදවතකි.ඓතිහාසිකව, පුරාණ ආසන්න පෙරදිග රජවරුන් සාමාන්‍යයෙන් තම ශිලා ලේඛනවල උජාරුවෙන් ප්‍රකාශ කළේ තමන් ඉදි කළ මහා මාලිගා, අශ්ව රථ සංඛ්‍යාව සහ තමන් යටත් කරගත් දේශයන් පිළිබඳවයි (1 රාජාවලිය 10:26 හි සලමොන්ගේ ලෞකික බලය මෙන්). නමුත් දාවිත් රජෙකු ලෙස තම ප්‍රමුඛතාවය ලෙස තෝරාගන්නේ දේව අභිමුඛයයි. මෙය ලූක් 10:41-42 හි යේසුස්වහන්සේ මාර්තාට පැවසූ වදන්වල පදනමයි: "මාර්තා, මාර්තා, නුඹ බොහෝ දේ ගැන කනස්සලු වී කලබල වන්නෙහිය; නමුත් එකම දෙයක් අවශ්‍යව තිබේ. මරියා ඒ යහපත් කොටස තෝරාගත්තාය." දාවිත්ගේ මෙම ප්‍රමුඛතාවය ප්‍රායෝගිකව ඔප්පු වූයේ 2 සාමුවෙල් 6 වන පරිච්ඡේදයේ ඔහු දේව ගිවිසුම් පෙට්ටිය මහත් ප්‍රීතියෙන් සියොන් කන්දට රැගෙන ඒමේදීය. රජෙකුට හිමි ගෞරවයට වඩා දෙවිඳාණන්ගේ අභිමුඛයේ සිටීමේ නිහතමානිකම ඔහු අගය කළේය. අද දින අපගේ සංකීර්ණ ජීවන රටාවන් කළමනාකරණය කිරීමට ඇති එකම මාවත වන්නේ මතෙව් 6:33 හි පවසන පරිදි, "පළමුව උන්වහන්සේගේ රාජ්‍යයත් ධර්මිෂ්ඨකමත් සෙවීමයි."

2. ක්‍රියාශීලී සෙවීම සහ අධ්‍යාත්මික කැපවීම: දිව්‍යමය අභිමුඛය ඉල්ලා සිටීම (shā’al) පමණක් ප්‍රමාණවත් නැත; අප ඒ සඳහා මුළු හදවතින්ම සෙවිය (baqash) යුතුය. හෙබ්‍රෙව් චින්තනයට අනුව, සෙවීම යනු යම් වටිනා වස්තුවක් අහිමි වූවෙකු එය සොයා ගන්නා තෙක් නතර නොවන ආකාරයේ දැඩි උත්සාහයකි. මෙයට හොඳම ඓතිහාසික නිදසුන වන්නේ උත්පත්ති 32:26 හි යාකොබ් දේවදූතයා සමඟ පොරබදමින්, "ඔබ මට ආශිර්වාද කළොත් මිස මම ඔබ අත්නොහරිමි" යයි පැවසීමයි. මෙවැනි නොපසුබට කැපවීමක් (Spiritual grit) නොමැතිව දෙවියන්වහන්සේගේ ගැඹුරු අලංකාරය අත්දැකිය නොහැක.බයිබලයේ මතෙව් 7:7 හි යේසුස්වහන්සේ පවසන්නේද, "ඉල්ලන්න (Ask), එවිට නුඹලාට දෙනු ලැබේ; සොයන්න (Seek), එවිට නුඹලාට සම්මුඛ වේ; තට්ටු කරන්න (Knock), එවිට නුඹලාට විවෘත කරනු ලැබේ" යනුවෙනි. මෙය ආධ්‍යාත්මික වර්ධනයේ පියවර තුනකි. දාවිත් රජෙකු ලෙස යුධ පිටියේ සිටියදී පවා දෙවියන්වහන්සේගේ මඟපෙන්වීම "සෙවූ" අතර (1 සාමුවෙල් 30:8), ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ හුදු තොරතුරු නොව උන්වහන්සේගේ අභිමුඛයයි. 1 ලේකම් 16:11 පවසන පරිදි, "ස්වාමීන්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ ශක්තිය සොයන්න; නිරන්තරයෙන්ම උන්වහන්සේගේ මුහුණ සොයන්න." යාකොබ් 2:17 හි පවසන පරිදි, ක්‍රියාවන් රහිත ඇදහිල්ල මළ එකක් වන බැවින්, අපගේ "ඉල්ලීම" සැබෑ "සෙවීමක්" බවට පත් විය යුත්තේ දෛනික යාච්ඤාව සහ වචනය කියවීම වැනි ප්‍රායෝගික කැපවීම් තුළිනි.

3. පවුලේ සාමාජිකයෙකු ලෙස ස්ථාවරව වාසය කිරීම: ඇදහිලිවන්තයා දෙවියන්වහන්සේ වෙත පැමිණිය යුත්තේ හදිසි අවශ්‍යතාවයකදී පමණක් පැමිණෙන අමුත්තෙකු ලෙස නොව, උන්වහන්සේගේ නිවහනේ ස්ථිරව "වාසය කිරීමට" (יָשַׁב - yashab) අදහස් කරමිනි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ 'Yashab' යන්නෙහි අරුත 'පදිංචි වීම' මෙන්ම 'සිංහාසනාරූඪව සිටීම' යන්නයි; එයින් ගම්‍ය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය තුළ අපට ලැබෙන උරුමය සහ ස්ථාවරත්වයයි. ඓතිහාසිකව, පුරාණ යුගයේ අමුත්තෙකුට හිමිවූයේ සීමිත කාලීන ආගන්තුක සත්කාරයකි (සාමාන්‍යයෙන් දින 3කි), නමුත් පවුලේ සාමාජිකයෙකුට සදාකාලික උරුමය සහ ආරක්ෂාව හිමි විය.මෙයට අතිශය ප්‍රබල ඓතිහාසික නිදසුනක් වන්නේ 2 සාමුවෙල් 9 වන පරිච්ඡේදයේ දාවිත් රජු සාවුල්ගේ මුණුබුරා වූ කොර මෙපිබොෂෙත්ට සැලකූ ආකාරයයි. මෙපිබොෂෙත් යනු දාවිත්ගේ සතුරාගේ පාර්ශවයේ අයෙකු වුවද, දාවිත් ඔහුට පවසන්නේ, "නුඹ නිරන්තරයෙන්ම මාගේ මේසයෙන් කන්නෙහිය" යනුවෙනි. මෙපිබොෂෙත් දාවිත්ගේ මාලිගාවේ වාසය කළේ (yashab) අමුත්තෙකු ලෙස නොව, රජුගේ පුත්‍රයෙකු හා සමානවය. දාවිත්ට දෙවියන්වහන්සේ සමඟ තිබුණේ එවැනිම "පුත්‍රකමක" සම්බන්ධතාවයකි. මෙය යොහන් 15:4 හි යේසුස්වහන්සේ පවසන "මා තුළ පවතින්න (Abide), මමත් නුඹලා තුළ පවතිමි" යන ඉගැන්වීමේ පදනමයි. එපීස 2:19 හි පවසන පරිදි, අද අප "පිටස්තරයන් හෝ අමුත්තන් නොව, ශුද්ධවන්තයන් සමඟ එකම පුරවැසියෝය, දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයේ සාමාජිකයෝය." මෙම ස්ථාවර වාසය කිරීම යනු ඕනෑම කුණාටුවක් මැද වුවද පියාණන්ගේ උකුළේ ඇති ආරක්ෂාවයි (රෝම 8:15-17).

4. දෙවියන්වහන්සේගේ යහපත්කම රස විඳීම සහ දිව්‍යමය ප්‍රසාදය: නමස්කාරය යනු හුදු ආගමික වගකීමක් හෝ චාරිත්‍ර ඉටු කිරීමක් නොව, උන්වහන්සේගේ ශුද්ධ අලංකාරය සහ ප්‍රසන්නභාවය (נֹעַם - nō‘am) දැකීමෙන් ලබන පරම ආශ්වාදයකි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ 'Nō‘am' යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ මවක් තම දරුවා දෙස බලන විට ඇති වන එම "මෘදු ප්‍රසන්නභාවයයි". දාවිත්ට අවශ්‍ය වූයේ දෙවියන්වහන්සේගේ නීති ගැන ඉගෙනීමට පමණක් නොව, උන්වහන්සේගේ පෞරුෂයේ ඇති එම "මිහිරි බව" රස විඳීමටයි. ඓතිහාසිකව, 2 සාමුවෙල් 6 වන පරිච්ඡේදයේ දාවිත් දේව ගිවිසුම් පෙට්ටිය ඉදිරියෙහි දැඩි ප්‍රීතියෙන් නැටීමෙන් පෙනී යන්නේ නමස්කාරය ඔහුට බරක් නොව පරම සතුටක් වූ බවයි. ඔහුගේ බිරිඳ මීකල් එය "රජෙකුට නොසොබිනා" දෙයක් ලෙස සැලකුවද, දාවිත් පෙන්වා දුන්නේ දිව්‍යමය අලංකාරය රස විඳින්නා ලෝකයේ විවේචනවලට වඩා දෙවිඳාණන්ගේ ප්‍රසාදය අගය කරන බවයි.මෙය තවදුරටත් ආලෝකවත් වන්නේ ගීතාවලිය 34:8 හි එන "ස්වාමීන්වහන්සේ යහපත් බව රස බලා (Taste) දැනගන්න" යන ආරාධනාවෙනි. මෙහිදී දාවිත් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ ගැන තොරතුරු දැනගැනීමට වඩා උන්වහන්සේව පුද්ගලිකව අත්දැකීම වැදගත් බවයි. 1 රාජාවලිය 8:10-11 හි සලමොන් රජු දේවමාළිගාව කැප කළ අවස්ථාවේදී, දිව්‍යමය මහිමය (Shekinah) වලාකුළක් මෙන් මාලිගාව පිරී ගිය විට පූජකයන්ට තම සේවය පවා කරගෙන යාමට නොහැකි විය. ඔවුන්ට ඉතිරි වූයේ එම දිව්‍යමය අලංකාරය අබියස නිරුත්තරව බලා සිටීම පමණි. අද දින අපගේ යාච්ඤා ජීවිතය හුදු "ඉල්ලීම් ලැයිස්තුවක්" නොවී, ගීතාවලිය 16:11 පවසන පරිදි "උන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ ඇති පූර්ණ ප්‍රීතිය" අත්දකින අවස්ථාවක් විය යුතුය. දාවිත් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ ඔබ දෙස බලන්නේ ප්‍රසාදයෙන් බවත් (ගීතාවලිය 16:11), එම බැල්ම තුළ ඇති අලංකාරය ඔබව අලුත් කරන බවත්ය.

5. පර්යේෂණාත්මක මෙනෙහි කිරීම සහ දිව්‍යමය විමසුම: දේව වචනය, උන්වහන්සේගේ ගතිලක්ෂණ සහ උන්වහන්සේගේ ක්‍රියා මාර්ග පිළිබඳව ගැඹුරින් හාරා බැලීමට (בַּקֵּר - baqqēr) දිනපතා කාලය වෙන් කළ යුතුය. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ 'Baqqēr' යන්නෙහි මූලික අර්ථය වන්නේ "සෝදිසි කිරීම" හෝ "නගුලකින් පස පෙරළන්නාක් මෙන් ගැඹුරට විමසීමයි". මෙය හුදු යාන්ත්‍රිකව කියවීමක් නොව, දේව හදවතේ රහස් ගවේෂණය කරන ආධ්‍යාත්මික විද්‍යාවකි. ඓතිහාසිකව, ලෙවී වංශික පූජකයන් පූජා කරනු ලබන සතෙකුගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය අතිශය සූක්ෂම ලෙස "පරීක්ෂා කිරීම" (ලේවි කථාව 13:36) සඳහා යොදාගත්තේ මෙම පදයයි; දාවිත් පවසන්නේ අප දෙවිඳාණන්ගේ වචනයත් මෙලෙසම සූක්ෂම ලෙස විමසිය යුතු බවයි.

මෙයට හොඳම ඓතිහාසික නිදසුන වන්නේ ක්‍රියා 17:11 හි එන බෙරයේ (Berea) ඇදහිලිවන්තයන්ය. ඔවුන් පාවුල්තුමා පැවසූ දේ ඒ ආකාරයෙන්ම තිබේදැයි දැනගැනීමට "දිනපතා ශුද්ධ ලියවිලි පරීක්ෂා කළෝය" (anakrinontes tas graphas). මෙය දාවිත් පැවසූ එම පර්යේෂණාත්මක මෙනෙහි කිරීමයි. එසේම එස්රා 7:10 හි පවසන පරිදි, "එස්රා ස්වාමීන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව සෙවීමටත් (lidrôsh) ඒ අනුව කිරීමටත් තමාගේ හදවත සූදානම් කරගත්තේය." භාවනාව යනු යෝෂුවා 1:8 හි පවසන පරිදි, "මෙම ව්‍යවස්ථා පොත නුඹේ මුවින් අහක් නොවේවා, එහි ලියා තිබෙන සියල්ල කරන්ට බලාගන්නා පිණිස රෑ දාවල් ඒ ගැන මෙනෙහි කරන්න." මෙහි ඇති 'අභිරහස' වන්නේ baqqēr යන්න "උදය" (Morning - bōqer) හඳුන්වන පදය සමඟ බැඳී තිබීමයි; එනම් ඔබ දෙවියන්වහන්සේව විමසන විට, ඔබේ ප්‍රශ්නවලට දිව්‍යමය ආලෝකය හෙවත් උදෑසනක් උදා වන බවයි.

6. ලෝකයෙන් වෙන්වී දිව්‍යමය රැකවරණය ලැබීම: ලෝකයේ කලබල සහ යුධමය තර්ජන මැද "ස්වාමීන්ගේ ගෘහය" (පුද්ගලික යාච්ඤාව සහ සභාවේ සහභාගිකම) අපට මානසික සහ ආධ්‍යාත්මික ආරක්ෂිත පසුබිමක් සපයයි (ගීතාවලිය 91:1). ඓතිහාසිකව, මෙම "රැකවරණය" හෙවත් מַחְסֶה (machseh) යන සංකල්පය අතිශය ප්‍රබලව ඔප්පු වූයේ හෙසකියා රජුගේ කාලයේදීය. ඇෂිරියානු අධිරාජ්‍යයා වූ සෙන්නකෙරිබ් යෙරුසලම වට කර තමාට අපහාසාත්මක ලිපියක් එවූ විට, හෙසකියා කළේ වහාම "ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහයට" ගොස් එම ලිපිය දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තබා යාච්ඤා කිරීමයි (යෙසායා 37:1, 14-15). ඔහු ලෝකයේ තර්ජන මැද දිව්‍යමය අභිමුඛය තම ආරක්ෂිත පසුබිම කරගත්තේය.මෙහි ඇති "අභිරහස් දේවධර්මය" වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ තම අභිමුඛය තුළ පවත්වාගන්නා "රහස් ස්ථානය" (සֵתֶර් - sēther) පිළිබඳ පොරොන්දුවයි. ගීතාවලිය 31:20 හි පවසන පරිදි, "මනුෂ්‍යයන්ගේ කුමන්ත්‍රණවලින් ඔබ උන්වහන්සේගේ අභිමුඛයේ රහසෙහි ඔවුන් සඟවන සේක." දාවිත්ට අනුව, සැබෑ ආරක්ෂාව යනු සතුරා නොමැති තැනකට යාම නොව, සතුරා මැද වුවද දෙවියන්වහන්සේගේ "කූඩාරමේ" (Pavilion) ආරක්ෂාව ලැබීමයි. ගීතාවලිය 27:5 හි ඔහු පවසන පරිදි, "විපත්තියේ කාලයේදී උන්වහන්සේ තමන්ගේ මණ්ඩපයෙහි මා සඟවන සේක; තමන්ගේ කූඩාරමේ රහස් තැනක මා සඟවන සේක." මෙය හුදු භෞතික රැකවරණයක් නොව, ලෝකයේ වෛරය සහ අපහාස ඔබේ ආත්මයට ස්පර්ශ විය නොහැකි වන සේ දිව්‍යමය අභිමුඛය ඔබ වටා පවුරක් වීමයි. අද දින නමස්කාරය සහ සභාව යනු අපට ලෝකයේ කලබලයෙන් මිදී දිව්‍යමය සාමය (ශාලොම්) අත්දකින එම "අභයභූමියයි".

7. සදාකාලික ගමනාන්තය සහ ස්වර්ගීය නිවස සිහිකිරීම: දාවිත්ගේ මෙම භෞතික ආශාව අවසානයේදී සම්පූර්ණ වන්නේ හුදු පොළොව මත ඇති කූඩාරමක නොව, ස්වර්ගීය මාලිගාවෙහි දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සදාකාලිකව "මුහුණට මුහුණ" වාසය කිරීම තුළිනි. දාවිත් "මාගේ ජීවිතයේ සියලු දවස්වල" යයි පවසන විට, හෙබ්‍රෙව් චින්තනයට අනුව එය "සදාකාලයටම" (לְאֹרֶךְ יָמִים - lĕ'ōrek yāmîm හෙවත් දවස්වල දිගුකමට) යන අරුත ද දරයි. මෙය ගීතාවලිය 23:6 හි අවසාන සහතිකය වන "මම ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි සදාකාලේටම වාසය කරන්නෙමි" යන නොසැලෙන විශ්වාසය සමඟ සෘජුවම බද්ධ වේ.ඓතිහාසිකව, මුල් සභාවේ ස්තේපන් වැනි මරණ සාක්ෂිකරුවන් (Martyrs) ගල් ගසා මරා දමන මරණීය මොහොතේදී පවා දාවිත්ගේ මෙම දර්ශනය අත්දැක්කෝය. ක්‍රියා 7:55-56 හි පවසන පරිදි, ඔහු "අහස දෙස බලා දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමයත්, දෙවියන්වහන්සේගේ දකුණු පැත්තේ යේසුස්වහන්සේ සිටිනවාත්" දුටුවේය. මෙය දාවිත් සොයමින් සිටි එම "අලංකාරය" (nō‘am) ස්වර්ගීය මට්ටමින් අත්දැකීමකි. අද දින ඇදහිලිවන්තයාට මෙම පදය අපගේ සදාකාලික නිවස පිළිබඳ නොසැලෙන සිහිගැන්වීමකි. 2 කොරින්ති 5:1 හි පවසන පරිදි, "පොළොවෙහි අපගේ වාසස්ථානය වන කූඩාරම විනාශ වුවත්, දෙවියන්වහන්සේගෙන් ලැබෙන අතින් නොකළ සදාකාලික ගොඩනැගිල්ලක් ස්වර්ගයෙහි අපට තිබේ."එළිදරව් 21:3 හි උච්චතම අවස්ථාව වන්නේ, "දෙවියන්වහන්සේගේ කූඩාරම මනුෂ්‍යයන් සමඟ තිබේ; උන්වහන්සේ ඔවුන් සමඟ වාසය කරන සේක" යන දිව්‍යමය හෙළිදරව්වයි. දාවිත් මෙහිදී ඉල්ලූ එම "එක දෙය" (Achat) අවසානයේදී සැබෑ වන්නේ එළිදරව් 22:4 හි පවසන පරිදි "ඔවුහු උන්වහන්සේගේ මුහුණ දකින්නෝය" යන පොරොන්දුව තුළිනි. 1 යොහන් 3:2 අපට සහතික වන්නේ, "උන්වහන්සේ සිටින ආකාරයටම අප උන්වහන්සේව දකින්නෙමු" යනුවෙනි. එබැවින් දාවිත්ගේ මෙම ආශාව හුදු භෞතික පීඩාවකින් මිදීමක් නොව, එය මනුෂ්‍ය ආත්මය තම මැවුම්කරු සමඟ සදාකාලිකව එක්වීම සඳහා දක්වන පරම පිපාසයයි. මෙම පදය අපට පවසන්නේ අපගේ සැබෑ නිවස සහ අවසාන ගමනාන්තය දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය බවයි.