ගීතාවලිය 27:2

දෙවියන්වහන්සේගේ ආරක්ෂාව සහ සතුරන්ගේ වැටලීම

ගීතාවලිය 27 කියන්නේ හරිම අපූරු සහ හිතට ලොකු හයියක් දෙන ගීතිකාවක්. බයිබල් විශාරදයන් මේක හඳුන්වන්නේ "විශ්වාසයේ ගීතිකාවක්" (Psalm of Confidence) විදිහටයි. මේක ලියලා තියෙන්නේ දාවිත් රජු. මේ ගීතිකාව කොටස් දෙකකට බෙදන්න පුළුවන්: පළමු කොටසෙන් (1-6 පද) දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි තියෙන අචල විශ්වාසය ගැනත්, දෙවන කොටසෙන් (7-14 පද) උදව් ඉල්ලලා කරන යාච්ඤාව ගැනත් කියවෙනවා. මෙහි මුල් පදවල දාවිත් රජු හරිම උද්‍යෝගයෙන් පවසන්නේ "ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ආලෝකයය, මාගේ ගැළවීමය" (ගීතාවලිය 27:1) කියලයි. එයාට කිසිම බයක් නැහැ. හැබැයි දෙවැනි පදයට එද්දී, ඒ විශ්වාසයට හේතු වුණු හරිම භයානක සහ ප්‍රචණ්ඩකාරී අත්දැකීමක් ඔහු විස්තර කරනවා. ඔහු පවසන්නේ, "නපුරුකම්කරන්නෝ එනම් මාගේ එදිරිකාරයෝ සහ සතුරෝ මාගේ මාංසය කන පිණිස මට විරුද්ධව ආ කල පැකිල වැටුණෝය" (ගීතාවලිය 27:2) කියලයි.

මේක නිකම්ම ලස්සන කවියක් නෙවෙයි, දාවිත් තමන්ගේ ජීවිතේ මරණය අභියසටම ආපු වෙලාවක ලබපු සැබෑ අත්දැකීමක්. ඓතිහාසිකව බලනකොට, දාවිත් සාවුල් රජුගෙන් බේරෙන්න එන්-ගෙදී (En Gedi) කාන්තාරයේ ගුහාවල සැඟවී සිටි කාලයේදී (1 සාමුවෙල් 24) සාවුල්ගේ හමුදාව ඔහුව වට කළ ආකාරය අපිට මතක් වෙනවා. ඒ වගේම ගොලියත් වැනි යෝධයෙකු තමන්ගේ මාංසය කුරුල්ලන්ට දෙනවා යැයි තර්ජනය කරමින් ආ වෙලාවත් (1 සාමුවෙල් 17:44) මේ පදයට සමානයි. මේ පදයෙන් අපිට පේන්නේ සතුරා කොච්චර දරුණු වුණත්, දෙවියන්වහන්සේගේ බලය සහ අභිමුඛය ඉදිරියේ ඔවුන්ට කිසිම දෙයක් කරන්න බැරි බවත්, ඔවුන්ගේම නපුරු සැලසුම් ඔවුන්වම පරාජය කරන බවත්ය. වන මෘගයෙකු ගොදුරක් සොයා එනවා වැනි දරුණු තත්ත්වයක් මැද වුවද, දෙවියන්වහන්සේගේ ආරක්ෂාව ස්ථිර බව මෙහිදී අවධාරණය වෙනවා.

සතුරන්ගේ ස්වභාවය: ඔවුන් කවුද?

දාවිත් මෙතනදී තමන්ට කරදර කරන අයව හඳුන්වන්න විශේෂිත වචන තුනක් පාවිච්චි කරනවා. මේවා නිකම්ම "සතුරෝ" කියන වචනයට වඩා ලොකු අර්ථයක් දෙනවා:

1. නපුරුකම්කරන්නෝ (Mere'im - מְרֵעִින්): මෙහි මුල් අර්ථය වෙන්නේ නිකම්ම අතපසුවීමකින් හෝ නොදැනුවත්කමකින් වැරදි කරන අය නෙවෙයි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ 'රආ' (Ra'a) කියන මූල පදයෙන් එන මේ වචනයෙන් අදහස් කරන්නේ සදාචාරාත්මකව සම්පූර්ණයෙන්ම පිරිහුණු, අනුන්ට හානි කරන්නම සැලසුම් කරන සහ ඒ වෙනුවෙන්ම කුමන්ත්‍රණ කරන අයයි. මොවුන් සමාජයේ නීතියක්, මනුෂ්‍යත්වයක් හෝ සදාචාරයක් පොඩ්ඩක්වත් ගණන් ගන්නේ නැහැ. හිතාමතාම විනාශය පතුරුවන අය මෙයට අයිති වෙනවා. බයිබලයේ සඳහන් වෙන නෝවාගේ කාලයේ හිටපු මිනිස්සු මේකට හොඳ උදාහරණයක් (උත්පත්ති 6:5). ඔවුන්ගේ හදවතේ තිබුණු හැම කල්පනාවක්ම නිතරම නපුරක්ම වුණා. දාවිත්ගේ ජීවිතයේදී මේ වගේ 'නපුරුකම් කරන්නෙක්' ලෙස දොවෙග් (Doeg the Edomite) හඳුන්වන්න පුළුවන්. ඔහු කිසිම වරදක් නැති පූජකයන් 85 දෙනෙක්ව ඉතාම අමානුෂික විදිහට මරා දැම්මා (1 සාමුවෙල් 22:18-19). මෙවැනි අය තමන්ගේ වාසිය වෙනුවෙන් ඕනෑම විනාශයක් කරන්න සූදානම්. ඔවුන්ගේ ප්‍රහාරය හරිම සැලසුම් සහගතයි. ඔවුන් මුලින්ම කරන්නේ කෙනෙකුගේ නම විනාශ කරන එක, පස්සේ ඒ කෙනාව මානසිකව වට්ටන එක, අන්තිමට සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරන එකයි.

2. එදිරිකාරයෝ (Tsaray - צָרַය): මේ වචනය එන්නේ "පටු කරනවා" හෝ "තෙරපනවා" කියන තේරුම ඇති Tsar කියන ධාතුවෙන්. මේකෙන් අදහස් කරන්නේ අපිව හතර වටින් කොටු කරලා, කිසිම බේරීමක් නැති විදිහට අපිව මානසිකව හෝ භෞතිකව පීඩාවට පත් කරන අය ගැනයි. හරියට පටු තැනක හිරවෙලා ඉන්නවා වගේ හැඟීමක් ඔවුන් අපිට දෙනවා. මේ වචනය හෙබ්‍රෙව් බයිබලයේ බොහෝ විට පාවිච්චි කරන්නේ "අමාරු අවස්ථාව" හෝ "විපත්තිය" (Tsarah) හඳුන්වන්නයි. මෙහි ඓතිහාසික පසුබිම බැලුවොත්, ඒ කාලයේ යුද්ධවලදී සතුරෝ කළේ නගරයක් හතර වටින් වට කරලා (Siege), ඒ නගරයට එන කෑම සහ වතුර පවා නතර කරන එකයි. එවිට නගරය ඇතුලේ ඉන්න අයට දැනෙන්නේ ලොකු හිරවීමක් සහ පීඩනයක්. දාවිත් රජු මාඕන් (Maon) කාන්තාරයේ ඉන්නකොට සාවුල්ගේ හමුදාව ඔහුව වට කරපු වෙලාව මෙයට හොඳ උදාහරණයක් (1 සාමුවෙල් 23:26). එතනදී දාවිත්ට දැනුණේ තමන්ව කොටු වෙලා ඉවරයි, තව මොහොතකින් තමන්ව අල්ලගනියි කියන බයයි. අද කාලෙත් සමහර මිනිස්සු හෝ ප්‍රශ්න අපේ ජීවිතේ වට කරලා අපිව හිර කරනවා. අපේ මනසට එන පීඩනය නිසා අපිට දැනෙන්නේ බේරෙන්න පාරක් නැහැ වගෙයි. දාවිත් කියන්නේ ඒ වගේ හිර කරගෙන ආපු 'එදිරිකාරයෝ' පවා දෙවියන්වහන්සේගේ බලය ඉදිරියේ පැකිල වැටුණු බවයි.

3. සතුරෝ (Oyvay - אֹයְබַය): මේක වඩාත් පෞද්ගලික වෛරයක් සහ ක්‍රෝධයක් ගැන කියන වචනයක්. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ 'අයබ්' (Ayab) කියන මූල පදයෙන් එන මේ වචනයෙන් අදහස් කරන්නේ කෙනෙකුට එරෙහිව හිතේ තදින් මුල් බැසගත් වෛරයක් තියෙන සතුරෙක්වයි. මේ වගේ සතුරෙක් නිකම්ම අපිට විරුද්ධව එන්නේ නැහැ; ඔහුට ඕන කරන්නේ අපේ විනාශය දැකලා සතුටු වෙන්නයි. ඓතිහාසිකව බලනකොට, හාමාන් (Haman) මොර්දෙකයිට සහ යුදෙව්වන්ට විරුද්ධව ඇති කරගත්තු ඒ දරුණු වෛරය මේකට හොඳ උදාහරණයක් (එස්තර් 3:5-6). හාමාන්ට ඕන වුණේ ජයග්‍රහණය කරන්න විතරක් නෙවෙයි, මොර්දෙකයිව සහ ඔහුගේ මුළු ජාතියම ලෝකයෙන් අතුගාලා දාන්නයි. දාවිත්ගේ ජීවිතයේදීත්, ඔහුට හිතවත්ව හිටපු අහිදොපෙල් (Ahithophel) ඔහුව පාවා දීලා සතුරෙක් වුණු අවස්ථාවේදී දාවිත්ට ඒ පෞද්ගලික වේදනාව තදින්ම දැනුණා (2 සාමුවෙල් 15). බයිබලයේ යෝබ් 13:24 වැනි පදවලදී යෝබ් දෙවියන්වහන්සේගෙන් අහනවා "ඇයි මාව සතුරෙකු (Oyeb) විදිහට සලකන්නේ?" කියලා. මෙවැනි සතුරෝ අපේ හිතේ තියෙන සාමය පවා නැති කරන්න උත්සාහ කරනවා. හැබැයි දාවිත් සහතික කරන්නේ ඒ වගේ පෞද්ගලිකව වෛර කරන අය පවා දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය ඉදිරියේ අසරණ වෙලා පැකිල වැටෙන බවයි.

"මාංසය කන පිණිස" ඒම යන්නෙහි ගැඹුරු අර්ථය

දාවිත් මෙතන පාවිච්චි කරන "මාගේ මාංසය කන පිණිස" (לֶאֱכֹל אֶת־בְּשָׂරී - Le'ekhol et-besari) කියන වචන ටික හරිම ප්‍රබලයි. මේක ඇත්තටම මිනීමස් කෑමක් ගැන කියන එකක් නෙවෙයි. මේක ඒ කාලේ හෙබ්‍රෙව් සහ මැදපෙරදිග මිනිස්සු පාවිච්චි කරපු විශේෂ 'භාෂා රටාවක්' (Idiom). මෙයින් අදහස් කරන්නේ කෙනෙක්ව සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරනවා, නැති කරලා දානවා, එහෙමත් නැත්නම් කෙනෙකුගේ නම සහ ගෞරවය හප කරලා දානවා (Slander) කියන එකයි.

ඓතිහාසික උදාහරණයක්: අපි දාවිත් සහ ගොලියත්ගේ සටන (1 සාමුවෙල් 17) ගත්තොත්, එතනදී ගොලියත් දාවිත්ට තර්ජනය කරලා කියනවා "මම උඹේ මස් අහසේ කුරුල්ලන්ටයි, පොළොවේ සත්තුන්ටයි දෙනවා" කියලා. ඒ කාලේ සතුරෙක්ව 'මෘගයෙක්' විදිහට දකින එක සාමාන්‍ය දෙයක්. දාවිත් තරුණ කාලේ එඬේරෙක් විදිහට ඉන්නකොට තමන්ගේ බැටළුවෝ බේරගන්න සිංහයෝ සහ වලස්සු එක්ක සටන් කරලා තියෙනවා (1 සාමුවෙල් 17:34-36). ඒ නිසා දාවිත්ට තමන්ගේ සතුරෝ පේන්නේ තමන්ව කන්න එන සිංහයෝ සහ වලස්සු වගෙයි. ගීතාවලිය 22:13 පදයේත් සතුරන්ව විස්තර කරන්නේ "කටවල් අයාගෙන ඉන්න සිංහයන්" විදිහටයි.

පුරාණ මැදපෙරදිග පසුබිම: පුරාණ අසිරියානු සහ බැබිලෝනියානු ලේඛනවල පවා රජවරු තමන්ගේ සතුරන්ව විස්තර කරන්නේ ගොදුරු විදිහටයි. කෙනෙකුගේ මාංසය කනවා කියන රූපකයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ සතුරාට තියෙන ලොකු බඩගින්න සහ පළිගැනීමේ චේතනාවයි. මීකා 3:3 වැනි පදවල පීඩකයන් ගැන කියද්දී ඔවුන් ජනතාවගේ "හම ගලවලා, මස් කනවා" වැනි දරුණු රූපක පාවිච්චි කරලා තියෙනවා. දාවිත් මේ පදයෙන් අපිට කියන්නේ සතුරෝ තමන්ව මානසිකව සහ භෞතිකව සම්පූර්ණයෙන්ම හප කරලා විනාශ කරන්න සැලසුම් කළත්, ඒ සැලසුම් සියල්ල දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ අසාර්ථක වුණු බවයි. සතුරාට ගොදුර ආසන්නයටම එන්න පුළුවන් වුණත්, ඒක 'කන්න' ලැබුණේ නැහැ. ඔවුන් කළේ පැකිල වැටීම විතරයි.

පැකිල වැටීම:

සතුරෝ ඒ තරම් වේගයෙන් සහ දරුණු විදිහට ආවත්, දාවිත් කියන්නේ ඔවුන් "පැකිල වැටුණා" කියලයි. මෙතනදී හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ כָּශ්ලුּ (Kashlu - පැකිළුණා) සහ וְනָපָלוּ (Venafalu - වැටුණා) කියන වචන දෙකම දාවිත් පාවිච්චි කරනවා. මෙහි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ දාවිත් මේ ක්‍රියාපද ලියා ඇත්තේ 'අනාගත කාලයෙන්' නොව 'අතීත කාලයෙන්' වීමයි. බයිබල් විශාරදයන් මෙයට පවසන්නේ "Prophetic Perfect" (අනාගතයේ සිදුවන දෙයක් දැනටමත් සිදුවී අවසන් වූවාක් මෙන් සහතිකයෙන් පැවසීම) කියලයි. සතුරා එනවා පෙනෙන මානයේ සිටියත්, දාවිත්ට දෙවියන්වහන්සේගේ ජයග්‍රහණය ගැන කෙතරම් සහතිකයක් තිබුණාද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වෙනවා.

• පැකිලීම (Kashlu - כָּශ්ලුּ): හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ මෙහි මූලික අර්ථය වෙන්නේ කෙනෙකුගේ ශක්තිය හදිසියේම නැති වී යෑමයි. පාරේ යනකොට මොකක් හරි බාධකයක වැදිලා සමබරතාවය නැති වීම මෙයට අයිති වෙනවා. ඓතිහාසිකව බලනකොට, පලස්තීනයේ යුධ පිටි බොහෝමයක් තිබුණේ ලිස්සන සුළු ගල් සහ කඳු සහිත දුෂ්කර ප්‍රදේශවලයි. යුධ ඇඳුම් ඇඳගෙන, බර ආයුධ උස්සාගෙන එන සතුරෙක් මෙවැනි තැනක පැකිළෙනවා කියන්නේ ඔහු මරණය අද්දරටම යනවා කියන එකයි. දාවිත් පවසන්නේ සතුරෝ තමන්ව විනාශ කරන්න ලොකු ශක්තියකින් ආවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ නොපෙනෙන 'දිව්‍යමය බාධකයක්' නිසා ඔවුන්ගේ ශක්තිය හදිසියේම බිඳී ගිය බවයි.

• වැටීම (Venafalu - וְනָפָלוּ): මෙය පැකිලීමේ අවසාන ප්‍රතිඵලයයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ ආපහු නැගිටින්න බැරි විදිහට සම්පූර්ණයෙන්ම ඇදගෙන වැටීමයි. සතුරන්ගේම උපායන් ඔවුන්ට වින පල දීම මෙහිදී දැකගත හැකියි. උදාහරණයක් විදිහට, දාවිත් රජුගේ කාලයේ සතුරෝ බොහෝ විට තම අස්වයන් සහ රථ ගැන ලොකු විශ්වාසයකින් හිටියා. නමුත් දෙවියන්වහන්සේ භූමිය ලිස්සන සුළු කිරීමෙන් හෝ සතුරන් අතරේ ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති කිරීමෙන් ඔවුන්ව 'පැකිලීමට' සලස්වනවා. 2 සාමුවෙල් 5:24 පදයේ සඳහන් වෙනවා වගේ, "ගස මුදුන්වල ඇවිදින හඬක්" ඇසෙන විට දාවිත්ට සටනට යන්න කීවා. එතනදී සැබෑ ලෙසම සටන් කළේ දාවිත්ට ඉදිරියෙන් ගිය ස්වාමීන්වහන්සේයි. සතුරෝ ව්‍යාකූල වී එකිනෙකා මත පැකිල වැටුණා.

මෙම පදයෙන් පේන්නේ දෙවියන්වහන්සේට විරුද්ධව සහ උන්වහන්සේගේ ආලේප ලත් තැනැත්තාට විරුද්ධව නැගී සිටින ඕනෑම අයෙකුට අනිවාර්යයෙන්ම හිමිවන්නේ පරාජය බවයි. යෙසායා 8:15 හි පවසනවා වගේ, සතුරා කොතරම් පිරිසක් සමඟ ආවත්, ඔවුන් "පැකිල වැටී, පොඩි වී, අසුවී, අල්ලාගනු ලබනවා." දාවිත්ගේ විශ්වාසය තිබුණේ සතුරන්ගේ සංඛ්‍යාව මත නොව, ඔවුන්ව පැකිලීමට සලස්වන දෙවියන්වහන්සේගේ හස්තය මතයි.

ඓතිහාසික පසුබිම

ගීතාවලිය 27:2 හි දාවිත් පවසන දේවල් අපිට හොඳට තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙන්නේ ඔහුගේ ජීවිතයේ ඓතිහාසික පසුබිම සහ ඒ කාලයේ ඉශ්‍රායෙල් දේශයේ භූගෝලීය ස්වභාවය දෙස බැලුවොත් විතරයි. දාවිත් රජු මේ ගීතිකාව ලියන්නේ තමන්ගේ ජීවිතය පුරාම ලැබූ සැබෑ අත්දැකීම්වල සාරාංශයක් විදිහටයි. ඔහුගේ තරුණ කාලයේ සිටම ඔහුට සැබෑ සතුරන්ගෙන් බේරෙන්න දුවන්න වුණා.

1. යූදා පාළුකරයේ අත්දැකීම්: දාවිත් සාවුල් රජුගෙන් බේරෙන්න අවුරුදු ගණනාවක් යූදා පාළුකරයේ (Judean Wilderness) සහ කාන්තාරවල සැඟවිලා හිටියා. මෙතනදී අපි මතක තබාගත යුතු වැදගත් කරුණක් තියෙනවා; යූදා පාළුකරය කියන්නේ වැලි සහිත තැනිතලා කාන්තාරයක් නෙවෙයි. ඒක හරිම දුෂ්කර, ගැඹුරු මිටියාවත් (Wadis), හුණුගල් පර්වත සහ ඉතාම පටු කඳු පාරවල් තියෙන ප්‍රදේශයක්. එන්-ගෙදී (En Gedi) ප්‍රදේශයේ තිබුණු ගුහාවක දාවිත් සැඟවී ඉන්නකොට සාවුල් රජු සහ ඔහුගේ හමුදාව දාවිත්ට ඉතාම ආසන්නයට ආවා (1 සාමුවෙල් 24). සාවුල්ගේ හමුදාවට තිබුණේ පිරිස් බලය සහ රජුගේ බලයයි. නමුත් ඒ පටු, ලිස්සන සුළු කඳු අතරේදී හමුදාවකට වුණත් 'පැකිලීම' කියන්නේ මරණයයි. දාවිත් පෙන්වා දෙන්නේ සාවුල්ගේ දහස් ගණන් හමුදාව තමන්ව වට කරන්න ආවත්, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ව 'පැකිලීමට' සැලැස්වූ නිසා තමන්ට හානියක් කරන්න ඔවුන්ට නොහැකි වූ බවයි.

2. අබ්සලොම්ගේ පාවාදීම: දාවිත් රජ වුණු පස්සේ තමන්ගේම පුතා වුණු අබ්සලොම් ඔහුට විරුද්ධව කැරලි ගැසුවා. දාවිත්ට ආයෙත් වතාවක් රජ මාලිගාවෙන් පැනලා යන්න වුණා. අහිදොපෙල් වැනි දක්ෂ උපදේශකයෝ දාවිත්ට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ කළා. 2 සාමුවෙල් 15 හි සඳහන් වෙනවා වගේ, දාවිත් ඔලීව කන්ද දිගේ හඬමින් පාවහන් නැතිව පලා ගියා. සතුරෝ ඔහුව සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරන්න සැලසුම් කළා. නමුත් එෆ්‍රායිම් වනාන්තරයේදී (Forest of Ephraim) සිදුවූ සටනේදී දාවිත්ගේ සතුරන් පරාජය වුණේ අමුතුම විදිහකටයි. බයිබලයේ කියනවා "කඩුවෙන් විනාශ වූවාට වඩා එදින වනාන්තරයෙන් විනාශ වූ පිරිස වැඩි" කියලා (2 සාමුවෙල් 18:8). මෙයින් පේන්නේ භූමිය පවා දාවිත් වෙනුවෙන් සටන් කරමින් සතුරන්ව 'පැකිලීමට' සහ 'වැටීමට' සැලැස්වූ බවයි.

3. යුධ උපක්‍රම සහ දිව්‍යමය මැදිහත්වීම: ඒ කාලයේ පුරාණ ආසන්න පෙරදිග යුද්ධවලදී බොහෝ විට ජයග්‍රහණය තීරණය වුණේ භූමිය පාවිච්චි කරන ආකාරය මතයි. සතුරෝ සටන් කළේ අශ්ව රථවලින්. නමුත් ඉශ්‍රායෙල්වරුන්ට මුල් කාලයේ අශ්ව රථ තිබුණේ නැහැ. ලිස්සන සුළු කඳුකරයකදී අශ්ව රථවලින් එන සතුරෝ ඉතාම ලෙහෙසියෙන් පැකිල වැටෙනවා. දාවිත් පවසන්නේ තමන්ගේ සතුරෝ කොතරම් ශක්තිමත් වුණත්, දෙවියන්වහන්සේගේ බලය නිසා ඔවුන්ගේ ඒ ශක්තියම ඔවුන්ගේ විනාශයට හේතු වූ බවයි. දාවිත් පෙන්වා දෙන්නේ ඒ හැම වෙලාවකම තමන්ව බේරාගත්තේ තමන්ගේ දක්ෂකමවත්, තමන් සතු හමුදාවවත් නෙවෙයි, දෙවියන්වහන්සේගේ බලය බවයි. සතුරා ගොදුර ඉතාම ආසන්නයටම ආවත්, හරියටම පනින්න හදන වෙලාවේ ඔවුන් පැකිල වැටුණා. මෙය දෙවියන්වහන්සේගේ ආශ්චර්යමත් මැදිහත්වීමක් මිස අහම්බයක් නොවේ.

"වර්තමාන සතුරන්" හඳුනාගනිමු

දාවිත් රජුගේ කාලයේ සතුරෝ කඩු, හෙලි අරගෙන ඇස් පනාපිටම ආවා. හැබැයි අද කාලේ අපේ "මාංසය කන්න" එන සතුරෝ හරිම සූක්ෂ්මයි. ඔවුන් එන්නේ අපේ ශරීරයට වඩා අපේ ආත්මය සහ මානසික නිදහස විනාශ කරන්නයි. ඓතිහාසිකව බලනකොට, පුරාණ කාලයේ සතුරෙක් කළේ කෙනෙකුගේ 'නම' සහ 'පවුලේ ගෞරවය' නැති කරන එකයි. අද කාලෙත් ඒක එහෙමමයි.

• මානසික "හිරවීම්" (Tsarah): දාවිත් පාවිච්චි කරපු 'එදිරිකාරයෝ' (Tsaray) කියන වචනයේ තේරුම "පටු කරනවා" කියන එකයි. අද කාලේ අපේ හිතට එන බය, කනස්සල්ල සහ මානසික ආතතිය (Depression) හරියට අපේ මනස වට කරලා හිර කරන සතුරෝ වගෙයි. අපිට දැනෙන්නේ බේරෙන්න කිසිම පාරක් නැහැ වගෙයි. නමුත් දාවිත් කියනවා ඒ වගේ පීඩනයක් මැද වුණත් දෙවියන්වහන්සේ අපිට හුස්ම ගන්න පාරක් හදනවා කියලා (1 කොරින්ති 10:13).

• සමාජීය "මාංසය කෑම": අද කාලේ මිනිස්සු අනුන්ගේ වැරදි සොයමින්, කේලාම් කියමින්, සමාජ මාධ්‍ය හරහා අපහාස කරමින් අනුන්ගේ ගෞරවය විනාශ කරනවා. මේක තමයි වර්තමාන "මාංසය කෑම" (Character Assassination). දාවිත්ටත් මේ අත්දැකීම තිබුණා; "මාංසය කනවා" වැනි ප්‍රචණ්ඩකාරී රූපක ඔහු පාවිච්චි කළේ ඒ වගේ අමානුෂික අපහාස නිසා ඔහු විඳපු වේදනාව පෙන්වන්නයි.

• ආර්ථික සහ වෘත්තීය සතුරෝ: රැකියා ස්ථානයේදී අපිට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ කරන අය, අපේ දියුණුවට බාධා කරන අය අපේ ජීවිතේ පටු කරන 'එදිරිකාරයෝ' වෙන්න පුළුවන්. ඓතිහාසිකව බලනකොට, රජුගේ මාලිගාවේදී දාවිත්ට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ කළ දොවෙග් (Doeg) වැනි අය අදටත් අපේ ජීවිතවල ඉන්නවා.

• ආත්මික සතුරාගේ උපක්‍රම: බයිබලයේ කියනවා සාතන් හරියට "ගොරවන සිංහයෙක් වගේ" කාව ගිලගනිමුදෝ කියා බලමින් ඇවිදිනවා කියලා (1 පේතෘස් 5:8). සිංහයෙක් ගොදුරක් අල්ලන්න කලින් කරන්නේ ඒ ගොදුර බය කරන එකයි. සතුරා අපේ ජීවිතයට බය සහ සැකය ගෙන එන්නේ අපව ආත්මිකව දුර්වල කරන්නයි. නමුත් දාවිත් සහතික කරනවා අපි දෙවියන්වහන්සේ තුළ ඉන්නවා නම්, ඒ සිංහයා අපේ පයට පෑගෙන බවත්, ඔහු පැකිල වැටෙන බවත්ය (ලූක් 10:19).

අද අපේ සටන "මාංසයට සහ ලේ වලට විරුද්ධව නොව, ආත්මික බලවේගවලට විරුද්ධව" (එපීස 6:12) කෙරෙන දෙයක්. දාවිත්ට ජයග්‍රහණය සහතික වුණේ ඔහු ස්වාමීන්වහන්සේව තමන්ගේ "ගැළවීම" කරගත්ත නිසයි. ඒ සහතිකයම අද අපිටත් තියෙනවා. අපේ සතුරෝ කොතරම් සැලසුම් සහගතව ආවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ ආලෝකය ඉදිරියේ ඔවුන්ගේ අන්ධකාර සැලසුම් සියල්ල හෙළිදරව් වී ඔවුන් පැකිල වැටෙනු ඇත.

අපේ ජීවිතයට පාඩම් 7ක්:

1. සතුරාගේ බලයට වඩා දෙවියන්ගේ බලය උත්තරීතරය: සතුරෝ "මාංසය කෑමට" එන තරම් දරුණු වුණත්, දෙවියන්වහන්සේගේ එක වචනයකින් ඔවුන් පැකිල වැටෙනවා. මෙහිදී අපි සෙනකෙරිබ් රජුගේ හමුදාව යෙරුසලම වට කළ අවස්ථාව (2 රාජාවලිය 19) සිහිපත් කළ යුතුයි. සතුරෝ ලක්ෂ ගණනින් ආවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයෙක් නිසා ඔවුන්ගේ මුළු බලයම එක රැයකින් අලු වී ගියා. මනුෂ්‍ය බලයට වඩා දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වෛරීභාවය බලවත් බව මෙයින් සහතික වෙනවා. "ලෝකයේ සිටින තැනැත්තාට වඩා නුඹලා තුළ සිටින තැනැත්තා උතුම්ය" (1 යොහන් 4:4).

2. දෙවියන්වහන්සේගේ අභිමුඛය බිය දුරු කරයි: දාවිත් මේ පදය පටන් ගත්තේම බය නැතිවයි. එයට හේතුව ඔහු දෙවියන්වහන්සේව තමන්ගේ 'ආලෝකය' ලෙස දුටු නිසයි. එලිෂාගේ සේවකයා සතුරන් දැක බිය වූ විට, එලිෂා යාච්ඤා කළේ ඔහුගේ ඇස් අරින ලෙසයි. එවිට ඔහු දුටුවේ සතුරන්ට වඩා දෙවියන්ගේ ගිනි රථ තමන් වටා සිටින බවයි (2 රාජාවලිය 6:17). අපගේ ඇස් දෙවියන්වහන්සේ වෙත යොමු කරන විට, ලෝකයේ ඕනෑම අර්බුදයකදී "ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ආලෝකයය" කියා පවසන්න අපිට පූර්ණ ධෛර්යයක් ලැබේ (ගීතාවලිය 27:1).

3. නපුරු සැලසුම්වල හදිසි සහ අනපේක්ෂිත පරාජය: සතුරෝ අපිට විරුද්ධව හරිම සැලසුම් සහගතව සහ වේගයෙන් ආවත්, ඔවුන්ගේ වැටීම හරිම හදිසියේම සිද්ධ වෙනවා. හාමාන් මොර්දෙකයිව එල්ලා දැමීමට තැනූ ගසෙහිම හාමාන්ව එල්ලා දමනු ලැබීම (එස්තර් 7) මෙයට හොඳම නිදසුනයි. සතුරා කපන වලට ඔහුම වැටීම දිව්‍යමය යුක්තියේ ස්වභාවයයි. සතුරන්ගේම කුමන්ත්‍රණ ඔවුන්ගේ පරාජයට පාර කපන බව මෙයින් සහතික වේ (ගීතාවලිය 7:15).

4. දිව්‍යමය ආරක්ෂාව නොපෙනෙන බාධක තබන සේක: අපිට සතුරන්ව පෙනුණත්, ඔවුන්ව පරාජය කරන දෙවියන්වහන්සේගේ නොපෙනෙන හස්තය පේන්නේ නැහැ. ගිඩියොන්ගේ සොල්දාදුවන් 300 දෙනා ඉදිරියේ ලක්ෂයක සතුරු හමුදාව ව්‍යාකූල වී එකිනෙකා මරා ගත්තේ දෙවියන්වහන්සේ ඇති කළ නොපෙනෙන ව්‍යාකූලත්වය නිසයි (විනිශ්චයකාරයන් 7). අප නිශ්ශබ්දව සිටින විටත්, දෙවියන්වහන්සේ අප වෙනුවෙන් සටන් කරන බව මෙයින් පැහැදිලි වේ (නික්මයාම 14:14).

5. අතීත ජයග්‍රහණ වර්තමාන සටනට හයියකි: දාවිත් ගොලියත් ඉදිරියට ගියේ තමන් මීට පෙර සිංහයාගෙන් සහ වලසාගෙන් බේරුණු ආකාරය සිහිපත් කරමිනි. මතකය යනු ඇදහිල්ලේ ආයුධයකි. දෙවියන්වහන්සේ අතීතයේ ඔබව බේරාගත්තා නම්, අද පවතින ප්‍රශ්නයෙනුත් උන්වහන්සේ ඔබව නිදහස් කරන බව සහතිකයි. අතීතයේ ජයග්‍රහණ අපේ වර්තමාන ඇදහිල්ල ශක්තිමත් කරයි (1 සාමුවෙල් 17:37).

6. පළිගැනීම දෙවියන්වහන්සේට භාර කිරීමේ ශක්තිය: සාවුල් රජුව මරා දැමීමට අවස්ථාව ලැබුණත් දාවිත් එය නොකළේ පළිගැනීම දෙවියන්වහන්සේට භාර කළ නිසයි. පුරාණ මැදපෙරදිග සංස්කෘතියේ පළිගැනීම 'ගෞරවයක්' ලෙස සැලකුණත්, දාවිත් ඒ වෙනුවට දෙවියන්වහන්සේගේ යුක්තිය විශ්වාස කළා. අපි වෛරයට වෛරයෙන් පිළිතුරු නොදී නිහඬව සිටින විට, දෙවියන්වහන්සේගේ මැදිහත්වීම වඩාත් ප්‍රබල වේ (රෝම 12:19).

7. පර්වතය මත ස්ථිරව පිහිටා සිටීම: පලස්තීනයේ වැලි සහිත බිම්වල සතුරෝ පැකිල වැටුණත්, ස්ථිර පර්වතයක් මත සිටින ඇදහිලිවන්තයා නොසැලී සිටියි. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ අපගේ ජීවිතයේ පදනම වන විට, ලෝකයේ කුණාටු හමුවේ අපට කඩා වැටෙන්නට ඉඩක් නැත. සතුරෝ වටවී සිටියත්, අපගේ පාද දෙවියන්වහන්සේගේ සත්‍යය නමැති පර්වතය මත තබා ඇත (ගීතාවලිය 40:2).