Lahiru Thikshana

බයිබලයේ 2 රාජාවලිය 4 වන පරිච්ඡේදයේ (32-35 පද) සඳහන් එලිෂා අනාගතවක්තෘවරයා විසින් මියගිය දරුවෙකුට නැවත පණ දීමේ සිදුවීම, හුදෙක් අතීතයේ සිදු වූ එක්තරා ආශ්චර්යයක් පමණක් නොවේ. මෙය ඓතිහාසිකව ක්‍රිස්තු පූර්ව 850 පමණ කාලවකවානුවේදී, එනම් ඊශ්‍රායෙල් දේශය ආත්මිකව සහ දේශපාලනිකව අඳුරු යුගයක පසුවන විට සිදු වූවකි. මෙම සිදුවීම ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මයේ මූලික ඉගැන්වීමක් වන "පූර්ණ ගැලවීම" (Holistic Salvation) හෙවත් මිනිසාගේ ආත්මය, ප්‍රාණය සහ ශරීරය යන තුන් අංශයම ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීම පිළිබඳව ලියැවුණු අතිශය සියුම් දේවධ

27 වන ගීතාවලිය ආරම්භයේදී යුධමය තර්ජන සහ සතුරන්ගේ පීඩාවන් හමුවේ තම නොසැලෙන ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කරන දාවිත්, 4 වන පදය කරා පැමිණෙන විට තම ආත්මයේ ගැඹුරුම අභිලාෂය හෙළිදරව් කරයි. ඔහු පවසන්නේ, "ස්වාමීන්වහන්සේගෙන් එක දෙයක් ඉල්ලීමි. ඒක සොයන්නෙමි, එනම් ස්වාමීන්ගේ අලංකාරය දකින පිණිසත් උන්වහන්සේගේ මාළිගාවෙහි භාවනා කරණ පිණිසත් මාගේ ජීවිතයේ සියලු දවස්වලදී ස්වාමීන්ගේ ගෘහයෙහි වාසය කිරිමය" (ගීතාවලිය 27:4) යනුවෙනි.

පළමු වන සියවසේ යුදෙව් සමාජය යනු ආගම සහ එදිනෙදා සිවිල් ජීවිතය එකිනෙක නොවෙන් කළ හැකි ලෙස බැඳී පැවති "දේවපාලන" (Theocratic) සමාජයකි. මෙහිදී සිනගෝගය යනු හුදෙක් යාච්ඤා කරන ස්ථානයක් පමණක් නොව, එය ගමක හෝ නගරයක පරිපාලනමය, අධිකරණමය සහ සමාජීය කේන්ද්‍රස්ථානය විය. මෙම ව්‍යුහය මෙහෙයවූ "වැඩිහිටි මණ්ඩලය" (Zeqenim / Presbyteroi) සතු වූ බලතල සහ වගකීම්වල ස්වභාවය පහත පරිදි ගැඹුරින් විග්‍රහ කළ හැකිය.