යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ රාජකීය උරුමය
- Lahiru Thikshana
- Jan 14
- 8 min read
Updated: Jan 27
යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේගේ උප්පත්තිය හුදෙක් ආගමික කතාවක් හෝ සුරංගනා පුවතක් නොව, එය එකල පැවති ලෝක දේශපාලනය, අධිරාජ්ය නීතිය සහ දිව්යමය අනාවැකි එකිනෙක මුණගැසුණු ප්රබල ඓතිහාසික සිදුවීමකි. මතෙව්ගේ ශුභාරංචිය ලියැවෙන ක්රි.ව. 70-80 අතර කාලවකවානුව වන විට, යුදෙව් සමාජය රෝම අධිරාජ්යයේ දැඩි යකඩ සපත්තුවට යටත්ව, ආගමික මෙන්ම දේශපාලනික වශයෙන් ද මහත් පීඩනයකට ලක්ව සිටියහ. ඔවුන් දැඩි ලෙස බලා සිටියේ දාවිත් රජුගේ පෙළපතින් පැමිණ තමන්ව මුදවා ගන්නා "රාජකීය මෙසියස්වරයෙකු" (Royal Messiah) දෙසය. මෙම ලිපියෙන් අප විමසා බලන්නේ, බයිබලයේ සඳහන් පෙළපත්වල ඇති අභිරහස්, රෝම සහ යුදෙව් නීති පද්ධතීන් තුළින් යේසුස් වහන්සේගේ රජකම තහවුරු වන ආකාරය සහ ඒ පිටුපස ඇති විශ්මයජනක දිව්යමය සැලැස්මයි.
1. ඓතිහාසික පසුබිම: "පැක්ස් රොමානා" (Pax Romana) සහ සීසර්ට එරෙහි දේශපාලන ප්රකාශනය
ක්රිස්තු වර්ෂ පළමු සියවසේදී ලෝකයේ මහා බලවතා වූයේ රෝම අධිරාජ්යයයි. මෙම යුගය ඔගස්ටස් සීසර් (ක්රි.පූ. 27 - ක්රි.ව. 14) විසින් ආරම්භ කරන ලද "රෝම සාමය" හෙවත් Pax Romana නමැති දේශපාලන සංකල්පයෙන් වැසී තිබුණි. එහෙත් මෙම සාමය හුදෙක් රාජ්ය තාන්ත්රික එකඟතාවයක් හෝ ස්වභාවික සහජීවනයක් නොව, රෝම අධිරාජ්යයාගේ අසිපත සහ හෙල්ලය යටතේ බලහත්කාරයෙන් පවත්වාගෙන ගිය මර්දනකාරී තත්වයකි. රෝම හමුදාව (Legions) විසින් යටත් කරගත් ප්රදේශවල ජනතාවගෙන් අධික ලෙස බදු අය කළ අතර, ඕනෑම සුළු විරෝධතාවයක් පවා කුරුසිය මත මරා දැමීම වැනි අතිශය කුරිරු දඬුවම් මගින් ක්ෂණිකව මර්දනය කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස, ක්රි.ව. 6 දී යුදෙව් දේශයේ සිදු වූ බදු සංගණනයට එරෙහිව නැගී සිටි කැරලිකරුවන් දහස් ගණනක් රෝමය විසින් කුරිරු ලෙස ඝාතනය කරන ලදී. යුදෙව්වන් තම මව්බිමේදීම වහලුන් මෙන් ජීවත් වූ අතර, ඔවුන්ගේ ආගමික හා සංස්කෘතික නිදහස පවා සීසර්ගේ දේශපාලන අභිමතය මත තීරණය විය.
මෙවන් පසුබිමක මතෙව් තම ශුභාරංචිය ආරම්භ කරමින් යේසුස් වහන්සේව "දාවිත්ගේ පුත්රයා" සහ "ආබ්රහම්ගේ පුත්රයා" ලෙස හඳුන්වා දීම අතිශයින්ම අනතුරුදායක මෙන්ම ප්රබල දේශපාලනික ප්රකාශනයකි (Political Manifesto). එකල රෝම අධිරාජ්යයා "සීසර් යනු ස්වාමීන් වහන්සේය" (Caesar is Lord) යන පාඨය පරම සත්යයක් ලෙස බලහත්කාරයෙන් පටවා තිබූ අතර, මතෙව් පෙන්වා දෙන්නේ සැබෑ ස්වාමීන් වහන්සේ යේසුස් වහන්සේ බවයි. යුදෙව්වන් බලා සිටියේ තවත් සීසර් කෙනෙකු දෙස නොව, සීසර්ට වඩා බලවත්, තම ජාතියේ නීත්යානුකූල උරුමය සහිත සහ දිව්යමය අනාවැකි ඉටු කරන රජෙකු දෙසය. මතෙව්ගේ මෙම ප්රවේශය එකල පැවති රෝම අධිරාජ්ය නීතියට (Roman Law) මෙන්ම යුදෙව් නීතියට (Jewish Law) අභියෝග කළ විප්ලවීය ආරම්භයකි. "ශුභාරංචිය" (Gospel / Evangelion) යන වචනය පවා එකල රෝම අධිරාජ්යයාගේ යුධ ජයග්රහණ හෝ උපත ප්රකාශ කිරීමට භාවිතා කළ රජයේ නිල පදයක් වූ අතර, මතෙව් එය යේසුස් වහන්සේගේ උපත සඳහා භාවිතා කිරීමෙන් සීසර්ගේ රාජ්ය තන්ත්රය අභිබවා යන සැබෑ දිව්යමය රාජ්යයේ සම්ප්රාප්තිය ප්රකාශ කළේය.
2. පෙළපත් දෙකක අභිරහස: නීතිමය උරුමය සහ ජීව විද්යාත්මක උරුමය අතර වෙනස
යේසුස් වහන්සේගේ පෙළපත මතෙව් සහ ලූක් යන සුවිශේෂ දෙකෙහිම සඳහන් වුවද, එම ලැයිස්තු දෙක එකිනෙකට වෙනස් වීම බොහෝ පාඨකයන්ව ව්යාකූල කරයි. එහෙත් පුරාණ යුදෙව් සමාජයේ "උරුමය" (Inheritance) සහ "වංශාවලිය" ක්රියාත්මක වූ ආකාරය මෙන්ම එදා ජෙරුසලමේ දේවමාළිගාවේ පවත්වාගෙන ගිය නිල ලේඛන පද්ධතිය පිළිබඳ විමසීමේදී එහි ඇති නිරවද්යතාවය මනාව පැහැදිලි වේ. ක්රි.ව. 70 දී ජෙරුසලම් දේවමාළිගාව විනාශ වීමට පෙර, සෑම යුදෙව් පවුලකම පෙළපත් වාර්තා එහි සුරක්ෂිතව තබා තිබුණි. මතෙව් සහ ලූක් මෙම පෙළපත් ඉදිරිපත් කරන විට, ඔවුන්ට එරෙහිව සිටි පරිසිවරුන්ට හෝ විනයධරයන්ට එම නිල වාර්තා පරීක්ෂා කර මෙය බොරු බව ඔප්පු කිරීමට හැකියාව තිබුණි. එහෙත් කිසිවෙකුත් මෙම පෙළපත්වල නිරවද්යතාවය අභියෝගයට ලක් නොකිරීමෙන් පෙනී යන්නේ ඒවා එකල පිළිගත් නිල වාර්තා වූ බවයි.
මතෙව්ගේ පෙළපත (රාජකීය සහ නීතිමය පථය - The Royal Line)
මතෙව් තම ලැයිස්තුව ආබ්රහම්ගෙන් පටන් ගෙන යේසුස් වහන්සේ දක්වා පරම්පරා 42 ක (14x3) කාණ්ඩ තුනක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි. මෙය හුදෙක් ලැයිස්තුවක් නොව, යුදෙව් සංඛ්යා විද්යාව හෙවත් "ගෙමැට්රියා" (Gematria) අනුව 'දාවිත්' (D+V+D = 14) යන නාමය අවධාරණය කිරීමට කළ නිර්මාණයකි. මෙය යේසුස් වහන්සේගේ නීතිමය පියා වන යෝසෙප්ගේ පරම්පරාවයි. මෙම පරම්පරාව ගලා එන්නේ දාවිත් රජුගේ පුත් සාලමොන් රජු හරහාය. පුරාණ මධ්යධරණී සමාජය පීතෘමූලික සමාජයක් වූ බැවින්, ඊශ්රායලයේ සිංහාසනයකට ඇති නීතිමය අයිතිය (Legal Title to the Throne) මවගෙන් පුතාට පැවරිය නොහැක. ඓතිහාසික උදාහරණයක් ලෙස, මහා හෙරොද් රජු (Herod the Great) යුදෙව්වෙක් නොව 'ඉදුමියන්' ජාතිකයෙකු වූ බැවින්, ඔහුට යුදෙව් සිංහාසනයට නීතිමය අයිතියක් තිබුණේ නැත. ඔහු නිරන්තරයෙන් බිය වූයේ සැබෑ දාවිත්ගේ උරුමය සහිත රජෙකු බිහිවේ යැයි කියාය. යෝසෙප් හරහා එම නිල රාජකීය හිමිකම (Royal Credentials) යේසුස් වහන්සේට ලැබෙන බව පෙන්වීමෙන් මතෙව් ඔප්පු කරන්නේ උන්වහන්සේ ඊශ්රායලයේ නීත්යානුකූල රජු (De Jure King) බවයි.
ලූක්ගේ පෙළපත (ජීව විද්යාත්මක පථය - The Biological Line)
ලූක් තම ලැයිස්තුව යේසුස් වහන්සේගෙන් පටන් ගෙන ආදම් දක්වා ඉහළට ගෙන යයි. ලූක්ගේ ලැයිස්තුවේ යෝසෙප්ගේ පියා ලෙස සඳහන් වන්නේ 'හේලි' ය; නමුත් මතෙව් පවසන්නේ යෝසෙප්ගේ පියා 'යාකොබ්' බවයි. මෙයට හේතුව යුදෙව් නීතියේ එන "නියෝජිත පීතෘත්වය" (Levirate Marriage) හෝ මෙය මරියාගේ පෙළපත වීමයි. පුරාණ ග්රීක පාඨයන්ට අනුව, ලූක්ගේ පෙළපතෙහි "යෝසෙප් හේලිගේ පුත්රයාය" යන්නෙහි අර්ථය "යෝසෙප් හේලිගේ බෑණනුවන්ය" (මරියාගේ ස්වාමියා ලෙස) යන්න විය හැක.
මෙම පරම්පරාව ගලා එන්නේ දාවිත්ගේ අනෙක් පුත්රයා වූ නාතාන් හරහාය. නාතාන් රජෙක් නොවූ බැවින් මෙහි සිංහාසනයේ නීතිමය උරුමයක් නැත. එහෙත් මෙසියස්වහන්සේ දාවිත්ගේ "බීජයෙන්" හෙවත් රුධිරයෙන් පැමිණිය යුතු බවට වූ දිව්යමය පොරොන්දුව ඉටු වන්නේ මරියාගේ මෙම පෙළපත හරහාය. ලූක් යේසුස් වහන්සේව ආදම් දක්වා සම්බන්ධ කිරීමෙන් පෙන්වන්නේ උන්වහන්සේ මුළු මනුෂ්ය සංහතියටම පොදු, දාවිත්ගේ සැබෑ රුධිරය (Blood Lineage) දරන මනුෂ්යයෙකු බවයි. මෙලෙස යේසුස් වහන්සේට පියාගෙන් (යෝසෙප්) "සිංහාසනයට ඇති අයිතියත්", මවගෙන් (මරියා) "දාවිත්ගේ රුධිරයත්" යන දෙකම හිමි වේ.
3. රෝම නීතියේ බලපෑම: "පැට්රියා පොටෙස්ටාස්" (Patria Potestas) සහ දරුකමට හදාගැනීම
යේසුස් වහන්සේ යෝසෙප්ගේ ලෙයින් නූපන් දරුවෙකු වුවද, යෝසෙප්ගේ රාජකීය උරුමය උන්වහන්සේට නීත්යානුකූලව අදාළ වන්නේ කෙසේද? මෙයට පිළිතුර ඇත්තේ රෝම නීතියේ එන Patria Potestas හෙවත් "පියාගේ අසීමිත බලය" නමැති සංකල්පය තුළයි.
පැරණි රෝම සමාජයේ "පවුල" යනු හුදෙක් ආදරය මත පදනම් වූ ඒකකයක් නොව, එය දැඩි නීතිමය ව්යුහයකි. රෝමයේ 'දොළොස් පුවරු නීතිය' (Table IV) අනුව පවුලේ ජීවතුන් අතර සිටින වැඩිමහල් පිරිමි පුද්ගලයාට (Pater Familias) තම පවුලේ සාමාජිකයන් කෙරෙහි ජීවිතය සහ මරණය තීරණය කිරීමේ අයිතිය (Ius Vitae Necisque) පවා තිබුණි. මෙම බලය යටතේ පියෙකුට තම දරුවෙකු වහල්කමට විකිණීමට හෝ පවුලෙන් නෙරපා හැරීමට පවා නීතිමය ඉඩකඩ තිබුණි. පියා ජීවත්ව සිටින තාක් කල්, ඔහුගේ වැඩිහිටි පුතුන්ට පවා ස්වාධීන දේපළ අයිතියක් තිබුණේ නැත.
දරුකමට හදාගැනීමේ දේශපාලන සහ නීතිමය ක්රියාවලිය
මෙවන් දැඩි නීතිමය පසුබිමක් තුළ, දරුකමට හදාගැනීම (Adoption) යනු හුදෙක් අනාථ දරුවෙකු රැකබලා ගැනීමක් නොව, එය උරුමය පැවරීමේ අතිශය බලගතු රාජ්ය තාන්ත්රික ක්රියාවකි. රෝම නීතියට අනුව හදාගත් පුත්රයෙකු (Adopted Son):
ණයවලින් නිදහස් වීම: ඔහුගේ පැරණි ජීවිතයේ තිබූ සියලු ණය සහ නීතිමය බැඳීම් සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි වේ.
නව අනන්යතාවය: ඔහු නීතිය ඉදිරියේ නව පුද්ගලයෙකු ලෙස උපත ලබන අතර, තම නව පියාගේ නම සහ සමාජ තත්ත්වය පූර්ණ ලෙස හිමි කර ගනී.
සමාන අයිතිවාසිකම්: නීතිය ඉදිරියේ ඔහු ස්වභාවිකව උපන් දරුවෙකුට වඩා කිසිසේත් වෙනස් නොවේ; බොහෝ විට පියා ඔහුව "තෝරාගන්නේ" (Chosen) ඔහුගේ සුදුසුකම් මත බැවින් ඔහුට ස්වභාවික පුත්රයෙකුටත් වඩා වැඩි ගෞරවයක් හිමි විය හැකිය.
ඓතිහාසික උදාහරණය: ඔගස්ටස් සීසර් (Augustus Caesar) මතෙව්ගේ ශුභාරංචිය කියවන රෝම ජනතාවට මෙය තේරුම් ගැනීමට තිබූ හොඳම උදාහරණය වූයේ ඔවුන්ගේම අධිරාජ්යයායි. රෝමයේ පළමු අධිරාජ්යයා වූ ඔගස්ටස් සීසර් (මුල් නම ඔක්ටේවියන්) යනු ජුලියස් සීසර්ගේ ස්වභාවික පුත්රයා නොවේ. ඔහු ජුලියස්ගේ ලේ නෑයෙකු (මිනිපිරියකගේ පුතෙක්) පමණි. එහෙත් ජුලියස් සීසර්ට ස්වභාවික පිරිමි දරුවන් නොසිටි බැවින්, ඔහු තම අන්තිම කැමති පත්රය හරහා ඔක්ටේවියන්ව නිල වශයෙන් දරුකමට හදාගත්තේය. රෝම නීතිය (Patria Potestas) ක්රියාත්මක වූයේ එතැනදීය. ජුලියස් ඝාතනය වූ පසු, ඔහුගේ අතිවිශාල ධනය සහ රෝමයේ පාලන බලය සඳහා වූ නීත්යානුකූල උරුමය හිමි වූයේ ඔගස්ටස්ටයි. රෝමවරු ඔහුව පිළිගත්තේ ජුලියස්ගේ "සැබෑ පුත්රයා" සහ "උරුමක්කාරයා" ලෙසයි.
මතෙව් පෙන්වා දෙන්නේ මෙයයි: යේසුස් වහන්සේ යෝසෙප්ගේ ලෙයින් නූපන් දරුවෙකු වුවද, යෝසෙප් (පවුලේ පියා ලෙස) උන්වහන්සේව පිළිගෙන නම තැබූ සැණින්, එම සියලු රාජකීය අයිතීන් උන්වහන්සේට නීත්යානුකූලව පැවරුණි.
දේවධර්මාත්මක පදය: Huiothesia (υἱοθεσία) අලුත් ගිවිසුමේ අපොස්තුළු පාවුල්තුමා මෙම රෝම නීතිමය සංකල්පය දේවධර්මාත්මකව භාවිතා කරයි. ග්රීක භාෂාවේ υἱοθεσία (Huiothesia) යන්නෙහි අර්ථය "පුත්රකම ලැබීම" යන්නයි (රෝම 8:15, ගලාති 4:5). මෙය භාවිතා කරන්නේ අප දෙවියන් වහන්සේගේ පවුලට දරුකමට හදාගනු ලැබීම විස්තර කිරීමටයි. යේසුස් වහන්සේ නීත්යානුකූලව යෝසෙප්ගේ පුත්රයා වූවා සේම, ක්රිස්තුස් වහන්සේව පිළිගන්නා අප ද නීත්යානුකූලව දෙවියන් වහන්සේගේ උරුමක්කාරයන් බවට පත් වේ.
4. යුදෙව් නීතිය: නාමකරණයේ බලය (The Power of Naming)
යුදෙව් නීතිය හෙවත් 'හලාකා' (Halakhah) තුළ පියෙකු තම දරුවාට නමක් තැබීම යනු හුදෙක් ආදරයට කරන සරල ක්රියාවක් නොව, එය දරුවා පිළිබඳ නීතිමය අයිතිය ප්රකාශ කිරීමකි (Claim of Ownership). යුදෙව් සංස්කෘතියේ පියාට තම පුත්රයා සම්බන්ධයෙන් ඉටු කිරීමට ප්රධාන වගකීම් පහක් තිබුණි: ඔහුව චර්මච්ඡේදනය කිරීම, ඔහුව මුදවා ගැනීම (Pidyon HaBen), ඔහුට තෝරාහ් (Torah) ඉගැන්වීම, ඔහුට බිරිඳක් සොයා දීම සහ ඔහුට වෘත්තියක් ඉගැන්වීමයි. මෙම වගකීම් පද්ධතිය ආරම්භ වන්නේ දරුවාට නම තැබීමේ නිල උත්සවයෙනි.
සාමාන්යයෙන් යුදෙව් පිරිමි දරුවෙකුට නම තබන්නේ උපතින් දින 8කට පසු එළඹෙන චර්මච්ඡේදනය කිරීමේ උත්සවයේදීය (Brit Milah). "8" යන අංකය යුදෙව් දේවධර්මය තුළ නව ආරම්භයක් සංකේතවත් කරයි (ලෝකය මැවීමට ගත් දින 7 ට වඩා එකක් වැඩි වීමෙන්). පියා විසින් ප්රසිද්ධියේ දරුවාගේ නම ප්රකාශ කළ මොහොතේ සිට, එම දරුවා පියාගේ පූර්ණ නීතිමය ආරක්ෂාව සහ උරුමය යටතට පත් වේ. මතෙව්ගේ ශුභාරංචිය තුළ, දේවදූතයා පැමිණ විශේෂ නියෝගයක් යෝසෙප්ට ලබා දෙන්නේ එබැවිනි: "ඈ පුත්රයෙකු බිහි කරන්නීය; උන්වහන්සේට යේසුස් යයි නම තබන්න" (මතෙව් 1:21).
මෙම නියෝගයේ නීතිමය සහ සමාජීය අර්ථය අතිශයින්ම බැරෑරුම්ය:
නීත්යානුකූලභාවය සහතික කිරීම: මරියා කන්යාවක ලෙස ගැබ්ගෙන සිටි බැවින්, යුදෙව් සමාජය ඇය දෙස බැලුවේ සැකයකිනි. යෝසෙප් ඉදිරිපත් වී දරුවාට නම තැබූ සැණින්, ඔහු එම දරුවාගේ වගකීම භාරගන්නා බවත් ඔහු තම නීත්යානුකූල පුත්රයා (Legitimate Son) බවත් මුළු සමාජයටම ප්රකාශ කරයි. මෙයින් මරියාගේ ගෞරවය ආරක්ෂා වන අතර දරුවා සමාජයෙන් කොන්වීම වැළකේ.
රාජකීය පේටන්ට් බලපත්රය (Royal Patent): දාවිත්ගේ සිංහාසනයට ඇති පාරම්පරික අයිතිය යෝසෙප් සතු විය. ඔහු යේසුස් වහන්සේට නම තැබූ මොහොතේ, එම රාජකීය හිමිකම (Royal Title) උන්වහන්සේට නිල වශයෙන් පැවරුණි. ඓතිහාසිකව බලන විට, සෙකරියා අනාගතවක්තෘවරයා තම පුත්රයාට 'යොහන්' කියා නම තැබීමේදී සිදු වූවාක් මෙන් (ලූක් 1:63), පියා විසින් නම තැබීම නීතිමය ආරවුල් පවා නිරාකරණය කරන බලගතු ක්රියාවකි.
එබැවින් යෝසෙප්ගේ කීකරුකම හුදෙක් ආගමික එකක් නොව, එය නීතිමය වශයෙන් නාසරෙත්හි යේසුස් වහන්සේව "දාවිත්ගේ පුත්රයා" සහ "ඊශ්රායලයේ රජු" බවට පත් කළ තීරණාත්මක පියවරයි.
5. ජෙකොනියාගේ ශාපය සහ දිව්යමය බුද්ධියේ ජයග්රහණය
මතෙව් තම පෙළපත ඉදිරිපත් කිරීමේදී විසඳන විශාලතම සහ සංකීර්ණතම ගැටලුව වන්නේ "ජෙකොනියාගේ ශාපයයි". ජෙකොනියා (Jeconiah) හෙවත් යෙහෝයාකීන් යනු බැබිලෝනියානු වහල්භාවයට පෙර (ක්රි.පූ. 597 පමණ) යූදා දේශය පාලනය කළ අවසාන රජුන්ගෙන් කෙනෙකි. ඔහුගේ දුෂ්ටකම නිසා යෙරෙමියා අනාගතවක්තෘවරයා හරහා දෙවියන් වහන්සේ ප්රකාශ කළේ ඔහුව තමන්ගේ අතේ ඇති "මුද්රා තැබීමේ මුද්දක්" (Signet Ring) වුවද ගලවා වීසි කරන බවයි. මුද්රා මුද්ද යනු රජෙකුගේ අධිකාරිය සහ නීත්යානුකූල අයිතිය පෙන්වන සුවිශේෂී වස්තුවයි. දෙවියන් වහන්සේ ජෙකොනියාව ප්රතික්ෂේප කිරීම යනු දාවිත්ගේ සිංහාසනයේ රාජකීය අධිකාරිය බිඳී යාමක් මෙන් පෙනුණි.
යෙරෙමියා 22:30 හි ඇති ශාපය ඉතා නිශ්චිත සහ දරුණුය: "මේ මනුෂ්යයා දරුවන් නැත්තෙක්ය... කියා ලියා තබන්න. මක්නිසාද දාවිත්ගේ සිංහාසනයෙහි ඉඳගන්නට... ඔහුගේ වංශයෙන් (Seed) කිසිවෙක් සමර්ථ නොවන්නේය." මෙය මෙසියස් වහන්සේගේ පැමිණීම ඉදිරියේ තැබූ විසඳිය නොහැකි තාර්කික ප්රහේලිකාවක් (Logical Paradox) බඳු විය.
දිව්යමය ගැටලුව (The Divine Dilemma)
මෙහි ඇති ගැටලුව ඓතිහාසිකව මෙසේ විග්රහ කළ හැක:
නීත්යානුකූල කොන්දේසිය: මසීහාවරයා රජ වීමට නම්, ඔහු දාවිත්ගේ රාජකීය පරම්පරාවෙන්, එනම් සාලමොන් සහ ජෙකොනියා හරහා පැමිණිය යුතුය. මෙය රජකමේ "නීතිමය බලපත්රයයි" (Royal Patent).
දිව්යමය බාධකය: නමුත් ජෙකොනියාගේ 'බීජයෙන්' (Seed) උපදින කිසිවෙකුට රජ විය නොහැකි බවට දෙවියන් වහන්සේම ශාප කර ඇත.
එනම්, යෝසෙප්ට ජීව විද්යාත්මක පුත්රයෙකු සිටියේ නම්, එම පුත්රයාට රජකමේ නීතිමය අයිතිය හිමි වුවද, ජෙකොනියාගේ ශාපය නිසා ඔහුට කිසිදා සිංහාසනයේ වාඩි විය නොහැක. මෙය හරියටම පියෙකුගේ නීතිමය උරුමයත් සමඟ ඔහුගේ ජානමය රෝගයක් දරුවාට උරුම වීම වැනි තත්වයකි.
දිව්යමය විසඳුම (The Divine Checkmate)
දෙවියන් වහන්සේ මෙම "නොවිසඳිය හැකි" ගැටලුව විසඳුවේ කන්යා උපත සහ නීතිමය දරුකමට හදාගැනීම යන ක්රියාවන් දෙක ඉතා සියුම් ලෙස ඒකාබද්ධ කිරීමෙනි:
මරියාගේ භූමිකාව: මරියා පැවත එන්නේ දාවිත්ගේ පුත් නාතාන් හරහාය. නාතාන්ගේ පරම්පරාවට ජෙකොනියාගේ ශාපය අදාළ නොවේ. එබැවින් යේසුස් වහන්සේ මරියාගෙන් උපත ලැබීමෙන් දාවිත්ගේ "රුධිරය" (Blood) සහ මනුෂ්ය ස්වභාවය ලබා ගන්නා අතරම ජෙකොනියාගේ ලේ ශාපයෙන් (Blood Curse) සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් වේ.
යෝසෙප්ගේ භූමිකාව: මරියාගේ පෙළපත රාජකීය පෙළපත නොවන නිසා ඇයට රජකමේ නීතිමය හිමිකම (Legal Title) තම පුත්රයාට ලබා දිය නොහැක. එතැනදී යෝසෙප් ඉදිරිපත් වේ. යෝසෙප් සාලමොන් සහ ජෙකොනියාගේ පරම්පරාවෙන් පැමිණෙන බැවින් ඔහු සතුව රජකමේ නීතිමය අයිතිය ඇත.
ආශ්චර්යමත් හුවමාරුව: යෝසෙප් යේසුස් වහන්සේව දරුකමට හදාගත් විට, ඔහු කරන්නේ ජානමය උරුමයක් පැවරීම නොව, සිංහාසනයට ඇති "නීතිමය අයිතිය" පමණක් පැවරීමයි. යේසුස් වහන්සේ යෝසෙප්ගේ ලෙයින් නූපන් නිසා ශාපය උන්වහන්සේට වදින්නේ නැත. නමුත් යෝසෙප්ගේ නීත්යානුකූල පුත්රයා වූ නිසා රජකමේ අයිතිය උන්වහන්සේට පිරිසිදුව හිමි විය.
මෙය හරියටම චෙස් ක්රීඩාවකදී දෙවියන් වහන්සේ සාතන්ව "චෙක්මේට්" කළාක් මැනවි. මිනිස් බුද්ධියට අනුව ශාපය නිසා රාජකීය පෙළපත අවසන් වී ඇති බව පෙනුණද, දෙවියන් වහන්සේ ඉතා සියුම් ලෙස එම ශාපය මඟහැර පිරිසිදු රාජකීය උරුමයක් මසීහාවරයාට ලබා දුන් සේක. මෙය දෙවියන් වහන්සේගේ "දිව්යමය තර්ක ශාස්ත්රයේ" (Divine Logic) උත්කර්ෂවත් ජයග්රහණයකි.
6. විශ්වීය රජුගේ සදාකාලික පාලනය
යේසුස් වහන්සේගේ උප්පත්තිය පිටුපස ඇති මෙම නීතිමය සහ ඓතිහාසික කරුණු වල සංකීර්ණත්වය දෙස බලන විට, දෙවියන් වහන්සේගේ බුද්ධිය කෙතරම් අප්රමාණ සහ ගැඹුරුද යන්න අපට මනාව පැහැදිලි වේ. උන්වහන්සේ මිනිස් ඉතිහාසයේ පැවති සියලු බාධක, නීතිමය ගැටලු සහ අධිරාජ්යයන්ගේ පීඩනයන් යන සියල්ල ඉතා සියුම් ලෙස ජය ගනිමින්, සියවස් ගණනාවකට පෙර පොරොන්දු වූ සැබෑ රජු නියමිත කාලයේදී (ගලාති 4:4) ලොවට එවූ සේක. ඓතිහාසිකව බලන විට, මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් හෝ නැපෝලියන් වැනි මහා අධිරාජ්යයන් පවා තම බලය සහ උරුමය පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ කර පරාජය වුවද, නාසරෙත්හි යේසුස් වහන්සේගේ මෙම රාජකීය උරුමය වසර දෙදහසකට පසුවත් නොසැලී පවතී.
අද දින අප නමස්කාර කරන්නේ හුදෙක් සදාචාරාත්මක ඉගැන්වීම් ලබා දුන් ආගමික නායකයෙකුට පමණක් නොවේ. අප නමස්කාර කරන්නේ නීත්යානුකූලව, ඓතිහාසිකව සහ දිව්යමය වශයෙන් මුළු විශ්වයේම පරම පාලනය සහ සිංහාසනය හිමි සැබෑ රජාණන් වහන්සේටය. උන්වහන්සේගේ මෙම නීතිමය ජයග්රහණය අපට ද මහත් බලාපොරොත්තුවක් ගෙන එයි. මක්නිසාද යත්, රෝම නීතියේ 'Huiothesia' සංකල්පය තුළින් යේසුස් වහන්සේ දාවිත්ගේ උරුමක්කාරයා වූවා සේම, එම ක්රිස්තුස් වහන්සේ කෙරෙහි අදහාගන්නා අපව ද දෙවියන් වහන්සේගේ පවුලේ නීත්යානුකූල දරුවන් සහ උරුමක්කාරයන් බවට පත් කර තිබීමයි (රෝම 8:17). උන්වහන්සේගේ රාජකීය ලේ පරම්පරාවට අපව සම්බන්ධ කිරීමෙන්, උන්වහන්සේ අපට සදාකාලික රාජ්යයක පුරවැසිභාවය ලබා දී ඇත.
එබැවින්, මතෙව් ඉදිරිපත් කළ මෙම පෙළපත හුදෙක් නම් ලැයිස්තුවක් නොව, එය දෙවියන් වහන්සේගේ විශ්වීය සැලැස්මේ නිරවද්යතාවය පෙන්වන කැඩපතකි. සීසර්ගේ රාජ්යය අතීතයට එක්වී ඇතත්, බෙත්ලෙහෙමේ උපන් රජාණන්ගේ රාජ්යයට කිසිදා අවසානයක් නැත (ලූක් 1:33). එම රජාණන් වහන්සේගේ අධිකාරිය යටතේ ජීවත් වීම අප ලැබූ ශ්රේෂ්ඨතම ගෞරවයයි.
Comments