ගීතාවලිය 27:3
- Lahiru Thikshana
- Jan 25
- 9 min read
සතුරන්ගේ වටලෑම මැද නොසැලෙන විශ්වාසය
සේනාවන් මට විරුදුධව කඳවුරු බැන්දත්, මාගේ සිත බය නොවන්නේය. මට විරුද්ධව යුද්ධයක් හටගත්තත්, එකල්හිත් මම සුරක්ෂිතව සිටින්නෙමි.
(ගීතාවලිය 27:3)
ගීතාවලිය 27 යනු දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි ඇති අචල විශ්වාසය සහ උන්වහන්සේගේ අභිමුඛය සඳහා ඇති දැඩි පිපාසය මනාව චිත්රණය කරන "විශ්වාසයේ ගීතිකාවකි". මෙම ගීතිකාවේ ව්යුහය ප්රධාන කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකිය: පළමු කොටස (පද 1–6) ජයග්රාහී විශ්වාසය ප්රකාශ කරන අතර, දෙවන කොටස (පද 7–14) දැඩි අයැදීමක් සහ කන්නලව්වක් පෙන්නුම් කරයි. මෙහි 3 වන පදය වන, "සේනාවන් මට විරුද්ධව කඳවුරු බැන්දත්, මාගේ සිත බය නොවන්නේය. මට විරුද්ධව යුද්ධයක් හටගත්තත්, එකල්හිත් මම සුරක්ෂිතව සිටින්නෙමි" යන ප්රකාශය, පළමු කොටසේ උච්චතම අවස්ථාවයි. මෙය සාමාන්ය බිය ඉක්මවා ගිය, මාරාන්තික අනතුරක් හමුවේ වුවද දේවගැතිවරයා අත්විඳින අධ්යාත්මික නිශ්චිතභාවය පෙන්නුම් කරයි. මෙය හුදු කාව්යමය අතිශයෝක්තියක් නොව, දාවිත් රජුගේ සැබෑ යුදමය අත්දැකීම් සහ දිව්යමය ආරක්ෂාව පිළිබඳ ඔහු තුළ තිබූ ගැඹුරු දේවධර්මීය අවබෝධයේ එකතුවකි.
මෙම පදය තුළ දාවිත් භාවිතා කරන යුදමය රූපකයන් පුරාණ ආසන්න පෙරදිග (Ancient Near East) සන්දර්භය තුළ ඉතා බලවත් අර්ථයන් දරයි. "සේනාවන්" (מַחֲנֶה - machaneh) යන හෙබ්රෙව් වචනයෙන් අදහස් වන්නේ හුදෙක් සතුරන් පිරිසක් නොව, ක්රමවත්ව සංවිධානය වූ හමුදා කඳවුරකි. පුරාණ යුද්ධවලදී "කඳවුරු බැඳීම" යනු නගරයක් වටලෑමේ (siege) ආරම්භයයි. සතුරා තූරුම් සහ අගල් කපමින්, සැපයුම් මාර්ග අවහිර කරමින් නගරය වටා කඳවුරු බඳින විට, එය නගර වැසියන් තුළ මරණීය භීතියක් ඇති කරයි. Machaneh යන්නෙන් නිරූපණය වන්නේ සංඛ්යාත්මක බහුලත්වය පමණක් නොව, සතුරා සතු සැලසුම් සහගත බව, උපායමාර්ගික ශක්තිය සහ සම්පත් ප්රමාණයයි.
ඓතිහාසිකව, මෙම "කඳවුරු බැඳීම" පිළිබඳ සංකල්පය උත්පත්ති 32:1-2 හි යාකොබ්ගේ අත්දැකීම සමඟ සමීපව බැඳී පවතී. යාකොබ් තමාට විරුද්ධව එන ඒසව්ගේ සේනාවට බියෙන් සිටින විට, දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයන් ඔහුට මුණගැසුණි. එවිට ඔහු එම ස්ථානයට "මහනායිම්" (කඳවුරු දෙකක්) යැයි නම් තැබුවේය. දාවිත් මෙහිදී අවධාරණය කරන්නේ, සතුරාගේ කඳවුර දෘශ්යමාන වුවද, ඊට වඩා බලවත් අදෘශ්යමාන "දෙවියන්වහන්සේගේ සේනාව" තමා වටා සිටින බවයි. මෙය 2 රාජාවලිය 6:15 හි එලිෂාගේ සේවකයා සිරියානු සේනාව දැක බිය වූ අවස්ථාව සිහිපත් කරයි; එහිදී එලිෂා පැවසුවේ "අප සමඟ සිටින්නෝ ඔවුන් සමඟ සිටින්නන්ට වඩා වැඩිය" යනුවෙනි.
එවැනි මාරාන්තික වටලෑමකදී පවා දාවිත් පවසන්නේ තමාගේ "සිත" (לֵב - leb) බිය නොවන බවයි. හෙබ්රෙව් චින්තනය සහ මනෝවිද්යාව තුළ leb යනු හුදෙක් හැඟීම්වල හෝ ආවේගවල කේන්ද්රය නොව, මිනිසාගේ බුද්ධිය, කැමැත්ත, තීරණ ගැනීම සහ සදාචාරාත්මක විඥානය ක්රියාත්මක වන ප්රධාන පාලන මධ්යස්ථානයයි. සතුරාගේ "කඳවුර" බාහිරව තර්ජනය කළත්, ඔහුගේ "සිත" අභ්යන්තරව ස්ථාවරව පවතී. එබැවින් හිතෝපදේශ 4:23 හි පවසන පරිදි "සෑම ප්රවේසමකට වඩා ඔබේ සිත ආරක්ෂා කරගන්න" යන ඉගැන්වීම දාවිත් ප්රායෝගිකව ක්රියාවට නංවයි. ඔහුගේ අධ්යාත්මික පාලන මධ්යස්ථානය සතුරන්ගේ ආයුධ හෝ සංඛ්යාව මත පදනම් නොවී, දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවය සහ උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම්ගත විශ්වාසවන්තකම මත ස්ථාවරව පවතී. ගීතාවලිය 112:7 පවසන පරිදි, "ඔහු නපුරු ආරංචියට බිය නොවන්නේය, ඔහුගේ සිත ස්වාමීන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසවන්තව ස්ථිරව තිබේ."
දාවිත් තවදුරටත් සඳහන් කරන "යුද්ධයක්" (מִלְחָמָה - milchamah) යන්නෙහි මූලික අර්ථය සටන හෝ අරගලයයි. මෙහි ඇති විශේෂත්වය වන්නේ මෙම වචනය පැමිණෙන්නේ "අනුභව කරනවා" හෝ "ගිල දමනවා" යන අරුත දෙන לָחַם (lacham) නම් ධාතුවෙනි. මෙය අතිශය බලවත් රූපකයක් වන අතර, යුද්ධය යනු සතුරා විසින් තම ගොදුර සම්පූර්ණයෙන්ම කා දමන, විනාශ කර දමන ක්රියාවලියක් බව මින් හැඟවේ. ගීතාවලිය 27:2 හි දාවිත් පවසන "මාගේ මාංස කෑමට දුෂ්ටයෝ මට විරුද්ධව ආ කල" යන ප්රකාශය සමඟ මෙය සෘජුවම සම්බන්ධ වේ. පුරාණ ලෝකයේ යුද්ධය යනු හුදු භූමිය අත්පත් කර ගැනීමක් පමණක් නොව, පරාජිතයාගේ සම්පත්, ගෞරවය සහ ජීවිතය "ගිල දැමීමකි". මෙම "ගිල දමන" ස්වභාවය 2 සාමුවෙල් 11:25 හි දාවිත් විසින්ම සඳහන් කර ඇත්තේ "කඩුව එක්කෙනෙකු පිටත් තවකෙකු පිටත් වැටී කා දමන්නේය" යනුවෙනි.
මෙවැනි මාරාන්තික "ගිල දැමීමේ" තර්ජනයක් හමුවේ වුවද ඔහු පවසන්නේ "මම සුරක්ෂිතව සිටින්නෙමි" යනුවෙනි. මෙහි "සුරක්ෂිත" යන්න සඳහා භාවිතා කර ඇත්තේ בָּטַח (batach) යන ක්රියා පදයයි. මෙහි වචනාර්ථය වන්නේ "සම්පූර්ණයෙන්ම බර තැබීම" හෝ "විශ්වාසය තැබීම" යන්නයි. දාවිත් තමාවම දෙවියන්වහන්සේ මත "පතිත කර" ඇත. මෙය හුදෙක් සිතුවිල්ලක් නොව, සම්පූර්ණ අසරණභාවයකින් යුතුව තමාගේ මුළු පැවැත්මම දෙවියන්වහන්සේගේ හස්තය මත තැබීමේ ක්රියාවකි. දාවිත් යුද භූමියේ සිටින විට, ඔහුගේ ශක්තිය කඩුව හෝ පලිහ නොව, ඔහු දෙවියන්වහන්සේ මත තැබූ මෙම batach හෙවත් නිශ්චිත විශ්වාසයයි. මෙය ගීතාවලිය 56:3 හි "මම බිය වන කල්හි ඔබ කෙරෙහි විශ්වාසය (batach) තබන්නෙමි" යනුවෙන් සඳහන් වන ස්ථාවරයට සමානය. මෙම වචනයම ගීතාවලිය 22:4 හි "අපගේ පියවරු ඔබ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබුවෝය; ඔවුන් විශ්වාස කළ බැවින් ඔබ ඔවුන් ගැලෙව්වේය" යනුවෙන් භාවිතා කර ඇති අතර, එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ මෙය තමාගේ පෞද්ගලික නිර්භීතකමකට වඩා, ඉශ්රායෙල් ඉතිහාසය පුරා දෙවියන්වහන්සේ තහවුරු කළ ගිවිසුම්ගත විශ්වාසවන්තකම මත රඳා පවතින බවයි.
ඓතිහාසික වශයෙන් බලන කල, ක්රි.පූ. 1000 දී පමණ දාවිත්ගේ පාලන සමයේදී යුදෙව් ජාතිය පිලිස්තිවරුන් වැනි බලවත් සතුරන්ගේ නිරන්තර වටලෑමට ලක් විය. විශේෂයෙන්ම 2 සාමුවෙල් 5:17-25 හි සඳහන් පරිදි පිලිස්තිවරුන් "රෙඵායිම් මිටියාවතේ පැතිරී" (encamped/spread out) සිටි අවස්ථාව මෙයට කදිම නිදසුනකි. පිලිස්තිවරුන් එවකට ලෝහ තාක්ෂණයෙන් (යකඩ යුගය) ඉහළ මට්ටමක සිටි අතර, ඔවුන්ගේ හමුදා කඳවුරු බැඳීම යනු තාක්ෂණිකව සහ සංඛ්යාත්මකව අතිමහත් තර්ජනයකි. "කඳවුරු බැඳීම" යනු පුරාණ ලෝකයේ නගරයක් වටලෑම (siege warfare) සඳහා භාවිතා කරන ලද ප්රධාන තාක්ෂණයකි. මෙහිදී සතුරා නගරයට සැපයුම් ලැබෙන මාර්ග අවහිර කර, පවුරෙන් පිටත කූඩාරම් ගසාගෙන බලා සිටියි.
මෙය හුදු භෞතික ප්රහාරයකට වඩා දරුණු මානසික යුද්ධයකි (psychological warfare). සතුරාගේ කූඩාරම් දහස් ගණනින් දකින විට, ඔවුන්ගේ යුද බෙර හඬ ඇසෙන විට සහ රාත්රී කාලයේ ඔවුන්ගේ ගිනිබෝල දකින විට, නගරය ඇතුළත සිටින්නන් බියෙන් සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීමෙන් පරාජය වෙයි. පුරාණ ලෝකයේ බොහෝ නගර වැටුණේ සටනකින් නොව, මෙම මානසික පීඩනය දරාගත නොහැකිව යටත් වීමෙනි. දාවිත් මෙම යථාර්ථය හෙබ්රෙව් දේවධර්මය සමඟ සම්බන්ධ කරයි: භෞතික ලෝකයේ සතුරාගේ "කඳවුර" (machaneh) දකින අතරතුර, ඔහු ඇදහිල්ලේ ඇසින් දෙවියන්වහන්සේගේ ආරක්ෂිත "මණ්ඩපය" (ගීතාවලිය 27:5) දකියි. ඔහු පවසන්නේ සතුරා කූඩාරම් ගසාගෙන වට කළත්, දෙවියන්වහන්සේ තමාට "රහස් ස්ථානයක" රැකවරණය දෙන බවයි.
පළමුවන සියවසේ රෝම පාලනය යටතේ සිටි මුල් කිතුනුවන් ද මෙම පදයන් කියවන විට, ඔවුන් දුටුවේ දරුණු අධිරාජ්යවාදී පීඩාවන් මධ්යයේ වුවද ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ ඇති වන අභ්යන්තර සමාදානයයි. රෝම හමුදා (Legions) යනු ලොව මෙතෙක් දුටු දරුණුතම "කඳවුරු බඳින" සේනාවකි. ඔවුන් කිසියම් ප්රදේශයක් යටත් කර ගැනීමට පෙර එහි බලවත් ලෙස කඳවුරු බැඳ (castra) භීතිය පතුරුවයි. එනමුත් පාවුල් අපොස්තුළුතුමා එපීස 6:10-18 හි විස්තර කරන "දෙවියන්වහන්සේගේ සර්වායුධ කට්ටලය" අපට මතක් කර දෙන්නේ, අපගේ සැබෑ සටන මාංසයට සහ ලේවලට විරුද්ධව නොව අන්ධකාරයේ බලවේගයන්ට විරුද්ධව බවයි. දාවිත් අත්විඳි එම නොසැලෙන සුරක්ෂිතභාවය, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ බලය තුළින් අද අපට ද හිමි වේ.
මෙම පදයේ ඇති දේවධර්මීය වැදගත්කම තවත් ගැඹුරු වන්නේ, දාවිත් පවසන "එකල්හිත්" (זֹאת - zot) යන වචනය මඟිනි. මෙහි "මෙය" (this) යන සර්වනාමය මඟින් දාවිත් යොමු කරන්නේ පදය ආරම්භයේ (27:1) ඔහු විසින්ම තහවුරු කළ මහා සත්යය වන, "ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ආලෝකයය, මාගේ ගැළවීමය" යන පදනම වෙතටයි. මෙහිදී අප අවබෝධ කරගත යුතු වැදගත් කරුණක් වන්නේ, දාවිත්ගේ සුරක්ෂිතභාවය පදනම් වන්නේ පවතින තර්ජනය අතුරුදහන් වීම මත නොව, එම තර්ජනයට මැදිව සිටින විට වුවද එම තර්ජනයට වඩා උසස් සත්යයක් කෙරෙහි ඔහු තුළ පවතින ස්ථාවර භාවය මත බවයි.
ඓතිහාසික උදාහරණයක් ලෙස, ක්රි.පූ. 701 දී සිදු වූ අසිරියානු සෙනකෙරිබ් රජුගේ යෙරුසලම් වටලෑම (Sennacherib's Siege of Jerusalem) මෙයට කදිම සාක්ෂියකි. 2 ලේකම් 32:7-8 හි හෙසකියා රජු තම සේනාව දිරිගන්වමින් පැවසුවේ, සතුරා සමඟ ඇත්තේ "මාංසමය බාහුවක්" වුවද තමුන් සමඟ දෙවියන්වහන්සේ සිටින බවයි. දාවිත් මෙහි "එකල්හිත්" (in this) යනුවෙන් පවසන විට, ඔහු අදහස් කරන්නේ සතුරාගේ "කඳවුර" (army) සහ "කඩුව" පෙනෙන මානයේ තිබියදී පවා, ඊට වඩා බලවත් දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ ඔහුට ඇති "අත්දැකීම" පිළිබඳවයි. දාවිත්ට අනුව ඇදහිල්ල යනු යථාර්ථයෙන් මිදී යාමක් නොව, දෘශ්යමාන අනතුරට වඩා බලවත් අදෘශ්යමාන සත්යය අවබෝධ කර ගැනීමයි.
ග්රීක සෙප්ටුවාජින්ට් (LXX) පරිවර්තනයේ මෙහි "සුරක්ෂිතව සිටීම" සඳහා භාවිතා කර ඇත්තේ ἐλපίζω (elpizō) යන පදයයි. ග්රීක චින්තනය තුළ මෙයින් අදහස් වන්නේ හුදු "පැතුමක්" නොව, නිරපේක්ෂ සහතිකයක් සහිතව "බලාපොරොත්තු වීමයි". මෙය අන්ධ ඇදහිල්ලක් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතය පිළිබඳව ඇති නිශ්චිත දැනුම මත පදනම් වූවකි. පාවුල් අපොස්තුළුතුමා 2 තිමෝති 1:12 හි පවසන පරිදි, "මා විශ්වාස කළ තැනන්වහන්සේ මම හඳුනමි" යන නිශ්චිතභාවය දාවිත් තුළ ද තිබුණි. මෙම නිශ්චිත දැනුම හෙබ්රෙව් භාෂාවෙන් יָדַע (yada) ලෙස හැඳින්වෙන අතර, එය හුදෙක් බුද්ධිමය දැනුමකට වඩා පෞද්ගලික අත්දැකීමක් හරහා ලබන ගැඹුරු සහසම්බන්ධතාවයකි. එබැවින් යුද්ධය මැද වුවද ඔහුට සුරක්ෂිතව සිටිය හැකිය; මන්ද ඔහුගේ විශ්වාසය රඳා පවතින්නේ තාවකාලික වාතාවරණයන් මත නොව, අකාලික දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවය මත බැවිනි.
සමකාලීන ක්රිස්තියානි ජීවිතය තුළ මෙම භාෂාමය සහ ඓතිහාසික පදනම අපගේ අරගල දෙස බලන ආකාරය සහමුලින්ම වෙනස් කරයි. අද අපට මුහුණ දීමට සිදු වන "සේනාවන්" යනු හුදෙක් සන්නද්ධ රණශූරයන් නොව, අපගේ අභ්යන්තර සමාදානය වටලන මූල්ය අර්බුද, සුව නොවන බව පෙනෙන දීර්ඝ කාලීන රෝගාබාධ හෝ අපගේ ඇදහිල්ල නිසා සමාජයෙන් එල්ල වන දැඩි පීඩාවන් සහ කොන්කිරීම් විය හැකිය. මෙම පදය අපට උගන්වන්නේ බිය යනු ස්වභාවික මනුෂ්ය ප්රතිචාරයක් වුවද, batach (විශ්වාසය) යනු සිතාමතා, බුද්ධිමත්ව සහ kැමැත්තෙන් ගත යුතු අධ්යාත්මික තීරණයක් බවයි. දාවිත් රජුගේ මෙම ප්රකාශය හුදු මනෝවිද්යාත්මක ස්වයං-යෝජනාවක් නොව, සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම්ගත හස්තය මත අපගේ මුළු බර පතිත කිරීමකි.
ඓතිහාසික නිදසුනක් ලෙස, අසිරියානු රජ සෙනkෙරිබ්ගේ හමුදාව යෙරුසලම වටලෑම (ක්රි.පූ. 701) වඩාත් ගැඹුරින් විමසා බැලිය හැකිය. එහිදී අසිරියානු "රබ්ෂාkේ" හමුදා බලයට වඩා ප්රබල මනෝවිද්යාත්මක ප්රහාරයක් එල්ල කළේය; ඔහු යුදෙව්වන්ගේ භාෂාවෙන්ම kතා කරමින්, ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේට ඔවුන්ව ගලවාගත නොහැකි බව පවසමින් ඔවුන්ගේ "සිත" (leb) වටලෑමට උත්සාහ කළේය (2 රාජාවලිය 18:28-35). එවැනි තීරණාත්මක මොහොතක හෙසkියා රජු කළේ එම තර්ජන දෙස බලා බිය වීම නොව, සතුරාගේ ලියුම් ස්වාමීන්වහන්සේ ඉදිරියේ දිගහැර උන්වහන්සේගේ ස්වෛරීභාවය කෙරෙහි batach තැබීමයි. මෙහි ප්රතිඵලයක් ලෙස දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයාණන් සතුරු kඳවුර විනාශ කළ සේk (2 රාජාවලිය 19:35). යුද්ධය හටගැනීම හෝ සතුරා kඳවුරු බැඳීම පාලනය කිරීමට අපට නොහැකි වුවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම්ගත හස්තය මත "බර තැබීම" තුළින් ලෝකයට වටහාගත නොහැකි සමාදානයකින් අපගේ සිත ආරක්ෂා කර ගැනීමට අපට හැකියාව ඇත.
අපොස්තුළුතුමා පිලිප්පි 4:6-7 හි පවසන පරිදි, බියජනක වාතාවරණයක් මැද වුවද යාච්ඤාවෙන් සහ kන්නලව්වෙන් අපගේ බර උන්වහන්සේට භාර දෙන විට, "සියලු බුද්ධියට වඩා උසස් වූ දෙවියන්වහන්සේගේ සමාදානය අපගේ සිත් සහ kල්පනා ක්රිස්තුස් යේසුස්වහන්සේ තුළ ආරක්ෂා කරන්නේය." මෙය මතෙව් 14:29-30 හි පේතෘස් රළ මැද ඇවිද ගිය අවස්ථාව මනාව පිළිබිඹු කරයි; ඔහු තමා වටා ඇති "සේනාව" (සැඩ සුළඟ සහ රළ) දෙස බලන විට බිය වී ගිලෙන්නට පටන් ගත් නමුත්, යේසුස්වහන්සේ දෙස බලා උන්වහන්සේ මත තම විශ්වාසය තැබූ තාක් ඔහු මාරාන්තික අනතුර මැද වුවද සුරක්ෂිතව සිටියේය. එබැවින්, මෙම පදය දෙවන දේවමාළිගා යුගයේ නමස්කාරkයන්ට තම ජාතික අර්බුද මැද මෙන්ම, අද අපට අපගේ පෞද්ගලික "යුද්ධ" මැද ද එකසේ වලංගු වන ජීවමාන සත්යයකි. අපගේ සුරක්ෂිතභාවය පවතින්නේ සතුරා ඉවත් වීම මත නොව, සතුරා ඉදිරිපිට දෙවියන්වහන්සේ අපට පිළියෙළ කරන මේසය සහ සහතිකය මතය (ගීතාවලිය 23:5).
ගීතාවලිය 27:3 ඇසුරෙන් ප්රායෝගික සහ අධ්යාත්මික පාඩම්:
සතුරාගේ ප්රමාණය නොව දෙවියන්ගේ ප්රමාණය මැනීම: බිය ඇති වන්නේ සතුරන්ගේ සංඛ්යාව සහ ඔවුන්ගේ kඳවුරු (machaneh) දෙස බලන විට වුවත්, සැබෑ සහතිකය ලැබෙන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ආලෝකය දෙස බැලීමෙන් බව ගීතාවලිය 27:1 පවසන පරිදි අප මතක තබා ගත යුතුය. මෙය අපගේ අවධානය (focus) පිළිබඳ ප්රශ්නයකි. ඓතිහාසික නිදසුනක් ලෙස, දාවිත් සහ ගොලියත් අතර සටන (1 සාමුවෙල් 17) ගත හැකිය. එහිදී මුළු ඉශ්රායෙල් සේනාවම ගොලියත්ගේ ශාරීරික ප්රමාණය දෙස බලා වෙව්ලද්දී, දාවිත් බැලුවේ සතුරාගේ උස දෙස නොව සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය දෙසය. ඔහු 1 සාමුවෙල් 17:45 හි පවසන පරිදි, "ඔබ කඩුවක්ද හෙල්ලයක්ද ලෑන්සයක්ද රැගෙන මා වෙත එන්නෙහිය; නමුදු මම සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමයෙන් ඔබ වෙත එන්නෙමි." අපගේ ජීවිතයේ ප්රශ්න නමැති "ගොලියත්ලා" අපව වට කරන විට, අප මැනිය යුත්තේ ප්රශ්නයේ බර නොව අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වෛරීභාවයයි.
අධ්යාත්මික පාලන මධ්යස්ථානය ආරක්ෂා කිරීම: අපගේ බුද්ධිය හෝ තීරණ ගැනීමේ මධ්යස්ථානය වන "සිත" (leb) සලිත නොවී තබා ගත හැක්කේ එය දෙවියන්වහන්සේගේ සත්යය මත පදනම් වූ විට පමණි. සිතේ සාමය යනු බාහිර ගැටලු නොමැතිකම නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ ස්ථාවරත්වය සිත තුළ රජkම් කිරීමයි. යෙසායා 26:3 පවසන පරිදි, "යමෙකුගේ සිත ඔබ කෙරෙහි ස්ථිරව තිබේද, ඔහු ඔබ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබන බැවින් ඔබ ඔහු පූර්ණ සමාදානයෙන් ආරක්ෂා කරන සේක." නිදසුනක් ලෙස, මාර්ක් 4:35-41 හි සඳහන් මුහුදේ සැඩ සුළඟ මැද යේසුස්වහන්සේ ඔරුව තුළ සැතපී සිටි අවස්ථාව ගත හැකිය. බාහිරව මාරාන්තික "යුද්ධයක්" (කුණාටුවක්) පැවතියද, උන්වහන්සේගේ සිත තුළ තිබූ දිව්යමය ස්ථාවරත්වය නිසා උන්වහන්සේට සාමය අත්විඳීමට හැකි විය. අපගේ "සිත" නමැති බලකොටුව දෙවියන්වහන්සේගේ පොරොන්දු නමැති පර්වතය මත ගොඩනගන විට (මතෙව් 7:24-25), කිසිදු බාහිර වටලෑමකට එය බිඳ දැමිය නොහැක.
අර්බුද මැද k්රියාකාරීව "බර තැබීම": "සුරක්ෂිතව සිටීම" යනු උදාසීනkම නොව, සටන මැද වුවද දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනය කෙරෙහි සම්පූර්ණ බර තැබීම (batach) වේ. මෙය නිරූපණය වන්නේ නෙහෙමියා යෙරුසලමේ පවුරු නැවත ගොඩනැගූ ඓතිහාසික සිදුවීමෙනි (නෙහෙමියා 4:17-18). සතුරන් කඳවුරු බැඳ තර්ජනය කරන විට, ඔවුන් එක් අතකින් වැඩ කළ අතර අනෙක් අතින් ආයුධ දැරූහ. ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ නමුත්, එම විශ්වාසය ඔවුන්ව උදාසීන කළේ නැත; එය ඔවුන්ව උද්යෝගිමත් ක්රියාවකට පොළඹවන ලදී. මෙහිදී batach යන්නෙහි අර්ථය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ හස්තයට "ඇලී සිටීමයි". සැබෑ බර තැබීම යනු අපගේ සදාකාලික පර්වතය වන දෙවියන්වහන්සේ මත අපගේ මුළු බර පතිත කිරීමයි (හිතෝපදේශ 3:5; ගීතාවලිය 37:5). මෙම ක්රියාව තුළින් අපට ලැබෙන ශක්තිය අතිමහත්ය, මන්ද අප රඳා පවතින්නේ සීමිත මනුෂ්ය ශක්තිය මත නොව, අසීමිත දිව්යමය බලය මත බැවිනි.
අතීත ජයග්රහණ අනාගතය සඳහා පදනමක් kර ගැනීම: දාවිත් අතීතයේදී සිංහයාගෙන් සහ වලසාගෙන් ලැබූ ජයග්රහණ (1 සාමුවෙල් 17:37) මත පදනම්ව මෙම වටලෑම ගැන විශ්වාසයෙන් kතා kරයි. මෙය හෙබ්රෙව් භාෂාවෙන් "සිකරොන්" (Zikaron) හෙවත් "ස්මරණය" නමැති වැදගත් දේවධර්මීය සංකල්පයයි. ඓතිහාසිකව, සාමුවෙල් ප්රනාන්දු ස්වාමීන්වහන්සේ ඉශ්රායෙල්වරුන්ට පිලිස්තිවරුන් පරදවා ජය දුන් පසු "එබනෙසර්" (සහකාර පර්වතය) නමින් ගලක් පිහිටුවා, "මේ දක්වා ස්වාමීන්වහන්සේ අපට උපකාර කළ සේක" යැයි පැවසීය (1 සාමුවෙල් 7:12). මෙම ස්මරණය කිරීම හුදු මතකයක් නොව, අතීතයේ ක්රියා කළ දෙවියන්වහන්සේ අදත් එම බලයෙන්ම ක්රියා කරන බවට ඇති සහතිකයයි. අපගේ ජීවිතයේ අතීත "එබනෙසර්" සලකුණු දෙස ආපසු හැරී බැලීමෙන්, අනාගතයේදී පැමිණෙන ඕනෑම "යුද්ධයකට" මුහුණ දීමට අවශ්ය අධ්යාත්මික ධෛර්යය අපට ලැබේ. ගීතාවලිය 77:11 හි පවසන පරිදි, "මම ස්වාමීන්වහන්සේගේ ක්රියා සිහි කරන්නෙමි; ඔබගේ පැරණි අරුම පුදුම දේ ස්මරණය කරන්නෙමි."
අදෘශ්යමාන සේනාවන්ගේ ආරක්ෂාව වටහා ගැනීම: භෞතික ඇසට පෙනෙන සතුරු කඳවුරුවලට (machaneh) වඩා බලවත් අදෘශ්යමාන ස්වර්ගීය සේනාවන් අප වටා සිටින බව වටහා ගැනීම අත්යවශ්යය. මෙම සත්යය දේවධර්මීයව "යාවේ සබාවොත්" (יְהוָה צְבָאוֹת - Yahweh Sabaoth) හෙවත් "සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ" යන නාමයෙන් හඳුනාගත හැකිය. මෙහි Sabaoth යන්නෙන් අදහස් වන්නේ මුළු ස්වර්ගීය හමුදාවමයි. ඓතිහාසිකව 2 රාජාවලිය 6:14-17 හි සිරියානු රජු දෝතාන් නගරය වට කළ අවස්ථාවේදී, එලිෂාගේ සේවකයා භෞතික සේනාව දැක බිය විය. නමුත් එලිෂා යාච්ඤා කළ පසු, දෙවියන්වහන්සේ එම සේවකයාගේ "ඇස්" විවර කළ සේක; එවිට ඔහු දුටුවේ සතුරු සේනාවට වඩා දරුණු හා බලවත් ගිනිමය රථ සහ අශ්වයන්ගෙන් පිරි ස්වර්ගීය හමුදාව එම කන්ද පුරා වට වී සිටින ආකාරයයි. ගීතාවලිය 34:7 පවසන පරිදි, "ස්වාමීන්වහන්සේගේ දූතයාණෝ උන්වහන්සේට භය ඇත්තන් වටකර kඳවුරු බැඳ, ඔවුන් මුදාගන්නා සේk." අපගේ සැබෑ සුරක්ෂිතභාවය පවතින්නේ භෞතික රැකවරණය මත නොව, ස්වර්ගීය සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ අප කෙරෙහි තබා ඇති දිව්යමය මුර සංචාරය මතය.
අර්බුදය පැමිණීමට පෙර අධ්යාත්මිකව සන්නද්ධ වීම: "යුද්ධයක් හටගත්තත්" යන පදය හෙබ්රෙව් භාෂාවෙන් අනාගත කාලයෙන් ප්රකාශ කර ඇති අතර, එයින් හැඟවෙන්නේ දාවිත් එම අනතුරට කලින්ම සූදානම් වී සිටි බවයි. හෙබ්රෙව් බසින් כוּן (kuwn) යනු "ස්ථිර කිරීම" හෝ "සූදානම් කිරීම" යන්නයි. පුරාණ රෝම යුද ඉතිහාසය පෙන්වා දෙන්නේ, හොඳම ආරක්ෂාව වන්නේ සටන ආරම්භ වීමට පෙර ලබා දෙන දැඩි පුහුණුව බවයි. දාවිත් තම අධ්යාත්මික ස්ථාවරය සකස් කරගත්තේ යුද්ධය මැද නොව, සන්සුන් කාලය තුළ දෙවියන්වහන්සේ සමඟ පැවැත්වූ සමීප සම්බන්ධතාවය තුළිනි. අපොස්තුළුතුමා එපීස 6:13 හි අවධාරණය කරන්නේ, "නපුරු දවසේදී විරුද්ධව සිටීමටත්, සියල්ල ඉටු කළ පසු ස්ථාවරව සිටීමටත්, දෙවියන්වහන්සේගේ සර්වායුධ කට්ටලය පැළඳගන්න" යනුවෙනි. අර්බුදය පැමිණි පසු සූදානම් වීම ප්රමාද වැඩිය; සැබෑ ඇදහිලිවන්තයා සාම කාලයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සහ යාච්ඤාව නමැති ආයුධවලින් සන්නද්ධ වී සිටින බැවින්, "එකල්හිත්" (යුද්ධය මැද පවා) බිය නොවී සිටීමට ඔහුට ශක්තිය තිබේ.
භෞතික බලයට වඩා දිව්යමය නාමයේ බලය විශ්වාස කිරීම: පුරාණ ආසන්න පෙරදිග යුද්ධවලදී රථ සහ අශ්වයන් (chariots) යනු නූතන යුද ටැංකි හා සමාන මහා බලයකි. එනමුත් ඉශ්රායෙලිතයන්ට එවැනි රථ හමුදාවක් නොතිබූ බැවින්, සතුරන් ඔවුන්ව දුටුවේ දුර්වලයන් ලෙසය. දාවිත් ගීතාවලිය 20:7 හි පවසන පරිදි, "සමහරු රථ දෙසද, සමහරු අශ්වයන් දෙසද බලති; නමුත් අපි අපගේ දෙවි වූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමය (Shem) සිහි කරන්නෙමු." හෙබ්රෙව් දේවධර්මයට අනුව "නාමය" යනු හුදු ආමන්ත්රණයක් නොව, එම පුද්ගලයාගේ මුළු ස්වභාවය, බලය සහ ස්වෛරීභාවයයි. හිතෝපදේශ 18:10 හි පවසන පරිදි, "ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමය බලවත් බලකොටුවකි; ධර්මිෂ්ඨයා ඒ තුළට දුව ගොස් ආරක්ෂාව ලබයි." ඓතිහාසික නිදසුනක් ලෙස, නික්මයාම 14 හි පාරාවෝගේ රථ හමුදාව සහ ඉශ්රායෙල්වරුන් අතර සටනේදී, ඉශ්රායෙල්වරුන්ට කිසිදු යුද රථයක් නොතිබුණත්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමයේ බලය නිසා ඔවුන් රතු මුහුද මැදින් සුරක්ෂිතව ගියහ. සැබෑ සහ නොසැලෙන සමාදානය ලැබෙන්නේ ලෝකයා විශ්වාස කරන භෞතික මාධ්යයන්ගෙන් නොව, විශ්වයේ පාලකයාණන්ගේ නාමයේ ඇති අනන්ත බලය කෙරෙහි අපගේ පූර්ණ විශ්වාසය තැබීමෙනි.
Comments