ගීතාවලිය 27:1

අන්ධකාරය මැද නොසැලෙන විශ්වාසය

27 වන ගීතාවලිය යනු හෙබ්‍රෙව් ගීතාවලිය තුළ හමුවන "විශ්වාසයේ ගීතිකා" (Psalms of Confidence) ගණයට අයත් විශිෂ්ටතම නිර්මාණයකි. මෙහි රචකයා වන දාවිත්, යුදෙව් සම්ප්‍රදායට සහ දේවධර්මීය පසුබිමට අනුව තම ජීවිතයේ අතිශය අඳුරුතම සහ භයානකම අවධියකදී පවා දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි වූ සිය පරම විශ්වාසය ප්‍රකාශ කරයි. මෙම ගීතිකාවේ සමාරම්භක පදය වන, "ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ආලෝකයත් ගැලවීමත්ය. මම කාට භයවන්නෙම්ද? ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ජීවිතයේ ශක්තියය, මම කාට භීත වන්නෙම්ද?" (ගීතාවලිය 27:1) යන්න හුදෙක් කාව්‍යාත්මක වැකියක් නොව, එය දරුණු සටන් සහ මරණීය තර්ජන මැද අත්කරගත්, ස්ථිරසාර දේවධර්මීය ස්ථාවරයකි.

මෙම පදයෙහි ව්‍යුහය දෙස බලන විට, හෙබ්‍රෙව් කාව්‍ය ශාස්ත්‍රයේ එන "සමාන්තරවාදය" (Parallelism) ඉතා පැහැදිලිව පෙනේ. මෙහිදී දෙවියන්වහන්සේගේ ගුණාංග තුනක් (ආලෝකය, ගැලවීම, ශක්තිය) ඉදිරිපත් කරමින්, ඕනෑම ආකාරයක බියක් (භය, භීත වීම) මුලිනුපුටා දැමීමට ඇදහිලිවන්තයාට ඇති හැකියාව තහවුරු කරයි.

1. අභ්‍යන්තර ආලෝකය සහ දිව්‍යමය අභිමුඛය: 'ôr (אוֹර්)

දාවිත් මෙහිදී පළමුවෙන්ම දෙවියන්වහන්සේව හඳුන්වන්නේ "මාගේ ආලෝකය" යනුවෙනි. හෙබ්‍රෙව් පෙළෙහි මේ සඳහා යොදාගෙන ඇත්තේ אוֹר ('ôr) යන වචනයයි. බයිබලානුකුල දේවධර්මය තුළ 'ôr යනු හුදු භෞතික සංසිද්ධියක් නොව, එය ජීවයේ, සත්‍යයේ සහ දිව්‍යමය හෙළිදරව්වේ (Revelation) මූලාශ්‍රයයි. උත්පත්ති 1:3 හි මැවිල්ලේ පළමු පියවර ලෙස දෙවියන්වහන්සේ "ආලෝකය වේවා" යයි පැවසූ අවස්ථාවේදී යොදාගන්නේද මෙම වචනයමය. දාවිත් දෙවියන්වහන්සේව ආලෝකයට සමාන කරන්නේ, ඔහු වටා ඇති සතුරන්ගේ කුමන්ත්‍රණ සහ "මරණයේ සෙවණැලි ඇති නිම්නය" (ගීතාවලිය 23:4) මැද දිව්‍යමය මඟපෙන්වීම සහ අධ්‍යාත්මික පැහැදිලි බව (Clarity) ලබා දෙන එකම මූලාශ්‍රය දෙවියන්වහන්සේ වන බැවිනි.

මෙම 'ôr යන සංකල්පය පිටුවහල් වීමේ ඉතිහාසය තුළ "ගිනි ටැඹ" (עַמּוּד אֵשׁ - 'ammud 'esh) සමඟ ඇති ගුප්තමය සබඳතාවය මගින් තවදුරටත් පැහැදිලි වේ (නික්මයාම 13:21). ඉශ්‍රායෙල්වරුන් පාළුකරයේ ගමන් කරන විට, රාත්‍රී කාලයේදී ඔවුන්ට මඟ පෙන්වූයේ මෙම දිව්‍යමය ආලෝකයයි. දාවිත් තමාගේ පෞද්ගලික පාළුකර අත්දැකීම් තුළ, එනම් සාවුල්ගෙන් බේරී කයිලා හෝ ශික්ලැග් වැනි ප්‍රදේශවල සැඟවී සිටි අවස්ථාවලදී (1 සාමුවෙල් 30:8), තීරණ ගැනීමට දෙවියන්වහන්සේගෙන් ලැබුණු මඟපෙන්වීම මෙම 'ôr ලෙස ඔහු අර්ථකථනය කරයි. මෙය හුදු පෙනීම නොව, අන්ධකාරය මැද පවා නිවැරදි ඉලක්කය කරා ගෙන යන "දේව ප්‍රඥාව" (Divine Illumination) වේ.

තවද, හෙබ්‍රෙව් බසින් දෙවියන්වහන්සේගේ "මුහුණේ ආලෝකය" යන්නෙන් අදහස් වන්නේ උන්වහන්සේගේ ප්‍රසාදයයි. පූජක ආශිර්වාදයේ (ගණන් කථාව 6:25) එන "יָאֵר יְהוָה פָּנָיו אֵלֶיךָ" (ස්වාමීන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ මුහුණ ඔබ කෙරෙහි බැබළෙවුව මැනව) යන වැකියේ එන 'ôr මගින් දෙවියන්වහන්සේ තම දරුවෙකු දෙස ආදරයෙන් බැලීම සංකේතවත් කරයි. පුරාණ ආසන්න පෙරදිග සන්දර්භය තුළ, මිසරයේ රේ (Ra) හෝ මෙසපොතේමියාවේ ෂමාෂ් (Shamash) වැනි හිරු දෙවිවරුන් නමස්කාර කරන ලදී. නමුත් දාවිත් මෙහිදී අවධාරණය කරන්නේ තමා රජෙකු වුවද, තමාට පවා ආලෝකය ලබා දෙන්නේ මහෝත්තම දෙවියන්වහන්සේ බවයි. ඔහු දෙවියන්වහන්සේව හිරු දෙවියෙකුට වඩා උසස්, සැබෑ ආලෝකයේ මූලාශ්‍රය ලෙස පිළිගනී.

ග්‍රීක සෙප්ටූඅජින්ට් (LXX) පරිවර්තනය මෙහිදී φωτισμός (phōtismos) යන වචනය භාවිතා කරයි. මෙයින් අදහස් වන්නේ පුද්ගලයෙකුගේ ආත්මය ඇතුළතින් ප්‍රඥාවෙන් සහ දේව අනුහසින් ආලෝකවත් කිරීමයි. මුල් සභාවේ පියවරුන් මෙම phōtismos යන්න බෞතීස්මය (Illumination) හැඳින්වීමටද භාවිතා කළහ. දාවිත්ට අනුව, දෙවියන්වහන්සේ බාහිර ලෝකය ආලෝකවත් කරනවා පමණක් නොව, බියෙන් පිරුණු ඔහුගේ හදවතේ අඳුරු කොන් පවා තම අභිමුඛයෙන් සෝදා හරින සේක. මෙම ආලෝකය මගින් සතුරාගේ රහස් උගුල් හෙළිදරව් කරන අතර (එපීස 5:13), ඇදහිලිවන්තයාට මරණය හමුවේ පවා නොසැලී සිටීමට අවශ්‍ය ආධ්‍යාත්මික දෘෂ්ටිය ලබා දෙයි.

2. ගැලවීමේ පර්වතය සහ විමුක්තිය: yish‘î (יִשְׁעִי)

ගීතිකාකරු දෙවනුව ප්‍රකාශ කරන්නේ ස්වාමීන්වහන්සේ තම "ගැලවීම" බවයි. මෙහිදී හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් יִשְׁעִי (yish‘î) යන යෙදුම භාවිතා වේ. මෙහි මූල පදය වන יָשַׁע (yāsha‘) යන්නෙහි අර්ථය ඉතා ගැඹුරුය; එයින් අදහස් වන්නේ "පුළුල් ඉඩකඩක් ලබා දීම", "සිරවීමකින් නිදහස් කිරීම" හෝ "නිරුපද්‍රිතව ආරක්ෂා කිරීම" යන්නයි. පුරාණ සන්දර්භය තුළ, සතුරන් විසින් වට කරනු ලැබීම "පටු බවක්" හෝ "පීඩනයක්" (צָרָה - tsārah) ලෙස හැඳින්විණි. හෙබ්‍රෙව් චින්තනයට අනුව, පීඩාව යනු පුද්ගලයෙකු හුස්ම ගැනීමට පවා නොහැකි වන සේ බාධක මගින් කොටු කිරීමයි. උදාහරණයක් ලෙස, ඉශ්‍රායෙල්වරුන් මිසරයේ වහල්භාවයේ සිටි අවස්ථාව හඳුන්වන්නේ "පටු තැනක්" (Mitzrayim) ලෙසයි.

මෙම ඓතිහාසික පසුබිම වඩාත් තහවුරු වන්නේ නික්මයාම 14:13 හි මෝසෙස් රතු මුහුද අසලදී සෙනඟට පැවසූ වදන් මගිනි: "නුඹලා භය නොවී නිශ්චලව සිට ස්වාමීන්වහන්සේ අද නුඹලාට කර දෙන ගැලවීම (יְשׁוּעַת - yēshū‘at) බලන්න." මෙහිදී ඉශ්‍රායෙල්වරුන් පසුපසින් පාරාවෝගේ රථ හමුදාවත්, දෙපසින් කඳු සහ ඉදිරියෙන් මුහුදත් ඇතිව "පටු" (tsārah) වී සිටියහ. දෙවියන්වහන්සේ මුහුද බෙදා ඔවුන්ට ඇවිදීමට "පුළුල් මාවතක්" ලබා දීම යනු සැබෑ ගැලවීමයි (yāsha‘). දාවිත් 1 සාමුවෙල් 23:26 හි මාඕන් පාළුකරයේදී සාවුල්ගේ හමුදාව විසින් වට කරනු ලැබ සිටියදී ලැබූ එම ප්‍රායෝගික විමුක්තිය මෙහිදී දේවධර්මීය සත්‍යයක් ලෙස ප්‍රකාශ කරයි.

හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරවල ඇති ගුප්තමය රටාව (Paleo-Hebrew Pictographs) දෙස බැලීමේදී, y-sh-‘ යන මූලය සමන්විත වන්නේ 'Yod' (අත/ක්‍රියාව), 'Shin' (දත්/විනාශ කිරීම) සහ 'Ayin' (ඇස/දැකීම) යන අක්ෂරවලිනි. මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ සතුරා විනාශ කරන දිව්‍යමය හස්තය දෙස බලා සිටීමයි. ගැලවීම යනු එම පටු සිරවීමෙන් නිදහස් වී, හුස්ම ගත හැකි පුළුල් නිදහස් භූමියකට (מֶרְחָב - merkhāv) පිවිසීමයි. මෙම yish‘î යන වචනයම පසුව නව ගිවිසුමේ ගැලවුම්කරුවාණන්ගේ නාමය වන "යේෂුවා" (Yeshua/Jesus) යන්නට පදනම වෙයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ යනු දෙවියන්වහන්සේගේ ගැලවීම පුද්ගලිකව මූර්තිමත් වූ අවස්ථාවයි.

ගීතාවලිය 118:5 හි පවසන පරිදි, "මම මාගේ පටුකමේදී (me-hamma-tsar) ස්වාමීන්වහන්සේට මොරගැසුවෙමි; ස්වාමීන්වහන්සේ මට උත්තර දී මාව පුළුල් ස්ථානයක (bam-mer-khāv) තැබූ සේක." දාවිත්ගේ මෙම ප්‍රකාශය හුදෙක් ශාරීරික බේරාගැනීමක් නොව, එය ගිවිසුම්ගත දෙවියන්වහන්සේ (Yahweh) තම සේවකයා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බවට ඇති දේවධර්මීය සහතිකයයි. ගීතාවලිය 62:2 හි පවසන පරිදි, "සැබවින්ම උන්වහන්සේ මාගේ පර්වතයය, මාගේ ගැලවීමය; උන්වහන්සේ මාගේ බලකොටුවය, මම බොහෝ සේ නොසැලෙන්නෙමි."

3. ජීවිතයේ ශක්තිය: mā‘ôz (מָעוֹז)

පදයේ දෙවන කොටසෙහි, "ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ජීවිතයේ ශක්තියය" යනුවෙන් සඳහන් වේ. මෙහි "ශක්තිය" සඳහා යොදා ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය מָעוֹז (mā‘ôz) යන්නයි. මෙම වචනය පැමිණෙන්නේ "ශක්තිමත් වීම" හෝ "ප්‍රබල වීම" යන අරුත් දෙන עָזַז (‘āzaz) යන මූල පදයෙනි. මෙහි අර්ථය වන්නේ හුදු මාංශපේශී හෝ කායික ශක්තිය නොව, "ආරක්ෂිත බලකොටුවක්", "රැකවරණ ස්ථානයක්" හෝ "සතුරෙකුට පහසුවෙන් ළඟා විය නොහැකි උස් පර්වතයක්" යන්නයි. පුරාණ යුදෙව් සමාජයේ සහ දාවිත්ගේ යුදමය ජීවිතය තුළ, සතුරන්ගෙන් බේරීමට කඳු මුදුන්වල පිහිටි ශක්තිමත් පර්වතමය බලකොටු (Strongholds) අතිශය තීරණාත්මක විය. දාවිත් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ එවැනි පර්වතයක් මෙන් තමා වටා සිටින බවයි.

මෙම mā‘ôz සංකල්පය ඓතිහාසිකව ආලෝකවත් වන්නේ දාවිත් යෙබුසිවරුන්ගෙන් සියොන් බලකොටුව අත්පත් කරගත් අවස්ථාවෙනි (2 සාමුවෙල් 5:7). ඔහු එම පර්වතමය බලකොටුව තම වාසස්ථානය කරගත්තද, ඔහුගේ ගීතාවලිය තුළින් ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ සැබෑ රැකවරණය ගල් හා බදාමවලින් තැනූ බලකොටු නොව, ජීවමාන දෙවිඳාණන් බවයි. දාවිත් සාවුල් රජුගෙන් බේරී ජුදා පාළුකරයේ සහ එන්-ගෙදීහි පර්වත සිදුරුවල සැඟවී සිටි කාලයේදී (1 සාමුවෙල් 23:14), ඔහු සැබෑ පර්වත රැකවරණය ලැබුවේය. නමුත් ඔහු මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ එම භෞතික පර්වතවලට වඩා දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි වූ ආධ්‍යාත්මික රැකවරණය නොබිඳිය හැකි බවයි.

ග්‍රීක භාෂාවෙන් මෙය ὑπερασπιστής (hyperaspistēs) ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති අතර, එහි වචනාර්ථය වන්නේ "හිසට ඉහළින් පලිහක් අල්ලාගෙන සිටින ආරක්ෂකයා" යන්නයි. පුරාණ ග්‍රීක සහ හෙබ්‍රෙව් හමුදා උපායමාර්ගවලදී, "පලිහ දරන්නා" (Shield-bearer) යන භූමිකාව අතිශය වැදගත් විය. ප්‍රධාන සෙන්පතියා සටන් කරන අතරතුර, ඔහුගේ සහායකයා විශාල පලිහක් ඔහුගේ හිසට ඉහළින් සහ ශරීරය වටා අල්ලාගෙන සිටීමෙන් සතුරාගේ ඊතලවලින් ඔහුව ආරක්ෂා කරයි. දාවිත් මෙහිදී දෙවියන්වහන්සේව හඳුන්වන්නේ එවැනි "පලිහ දරන්නෙකු" ලෙසයි.

මෙහි ඇති "අභිරහස් රටාව" (Pattern) වන්නේ, දාවිත් දෙවියන්වහන්සේව තම ජීවිතයේ "ශක්තිය" හෙවත් "ජීවයේ මූලාශ්‍රය" (Chayyei) ලෙස හැඳින්වීමයි. මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ හුදෙක් බාහිරින් ආරක්ෂා කරන බලකොටුවක් පමණක් නොව, දාවිත්ගේ ඇතුළාන්ත ජීව ශක්තිය සහ පැවැත්ම පවත්වා ගන්නා තැනැත්තා බවයි. ඇදහිලිවන්තයා දුර්වල වන විට, දෙවියන්වහන්සේගේ mā‘ôz ගුණය ක්‍රියාත්මක වී ඔහුව යළිත් ශක්තිමත් කරයි. මෙය යෙසායා 40:31 හි එන "ස්වාමීන්වහන්සේ කෙරෙහි බලා සිටින්නෝ අලුත් ශක්තිය ලබන්නෝය" යන පොරොන්දුව සමඟ සෘජුවම බද්ධ වේ.

4. ඓතිහාසික සහ සංස්කෘතික ආලෝකකරණය

මෙම පදය ලියැවී ඇත්තේ දාවිත් රජුගේ කාලය තුළ, එනම් ක්‍රි.පූ. 10 වන සියවසේදීය. පුරාණ ආසන්න පෙරදිග (Ancient Near East) සන්දර්භය තුළ, රජෙකු යනු හුදු දේශපාලන නායකයෙකු පමණක් නොව, ඔහු දිව්‍යමය ආරක්ෂාවේ භූමික නියෝජිතයාය. දාවිත් මෙහිදී භාවිතා කරන מָשִׁיחַ (Māshîach) හෙවත් "ආලේප ලත් තැනැත්තා" යන භූමිකාවට අනුව, රජෙකුගේ ආරක්ෂාව යනු මුළු ජාතියකම සහ දේවධර්මීය පද්ධතියේ ආරක්ෂාවයි. ඔහුට විරුද්ධව නැගී සිටි සතුරන් (නිදසුනක් ලෙස පිලිස්තිවරුන් හෝ අභ්‍යන්තර කැරලිකරුවන්) හුදු පෞද්ගලික සතුරන් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යයේ සැලසුමට එරෙහි වූ අධර්මිෂ්ඨ බලවේගයන්ය.

ඓතිහාසිකව, මෙම ගීතාවලිය දෙවන දේවමාළිගා යුගයේදී (Second Temple Period) යුදෙව් නමස්කාරයේ ප්‍රධාන අංගයක් බවට පත් විය. විශේෂයෙන්ම, එය යුදෙව් දින දර්ශනයේ "එලුල්" (Elul) මාසයේ සිට කුඩාරම් මංගල්‍යය (Sukkot) දක්වා දිනපතා ගායනා කරන ලදී. මෙහි ඇති "ආලෝකය" යන සංකල්පය දේවමාළිගාවේ ඇති මෙනෝරා (Menorah) පහන් රුකෙහි ආලෝකය සමඟත්, "ගැලවීම" යනු පිටුවහල් වීමේ අත්දැකීම්වලින් පසු ලැබූ විමුක්තිය සමඟත් බැඳී පවතී. රෝම පාලනය යටතේ සිටි යුදෙව්වන්ට, මෙම පදයේ එන "කාට භයවන්නෙම්ද?" යන ප්‍රශ්නය තම ආගමික අනන්‍යතාවය රැක ගැනීමට මහත් ශක්තියක් විය.

මෙම පෙළෙහි ඇති තවත් වැදගත් අංගයක් වන්නේ පුරාණ "ගිවිසුම්ගත නීතිය" (Covenantal Law) සමඟ ඇති සම්බන්ධයයි. දෙවියන්වහන්සේ සහ දාවිත් අතර තිබූ ගිවිසුම (בְּרִית - Berîth) අනුව, දෙවියන්වහන්සේ "මහා අධිරාජයා" (Suzerain) වන අතර දාවිත් උන්වහන්සේගේ "සේවකයා" (Vassal) වේ. මෙම නීතිමය රාමුව තුළ, සේවකයාට එල්ල වන ඕනෑම තර්ජනයක් මැඩපැවැත්වීම මහා අධිරාජයාගේ පරම වගකීමයි. දාවිත් තම සතුරන් ඉදිරියේ බිය නොවිය යුතු බව පවසන්නේ, තමා සතුරා සමඟ තනිව සටන් නොකරන බවත්, තමා පිටුපස විශ්වයේ මහා අධිරාජයාගේ සම්පූර්ණ හමුදාමය සහ නීතිමය ආරක්ෂාව ඇති බවත් දන්නා බැවිනි.

මනෝවිද්‍යාත්මකව බලන විට, මෙය බිය පලවා හැරීමේ දේවධර්මීය උපක්‍රමයකි. දාවිත් තම අවධානය ගැටලුවේ (සතුරාගේ) සිට ගැටලුව විසඳන තැනැත්තා (දෙවියන්වහන්සේ) වෙත යොමු කරයි. මෙය හුදු ආත්මීය හැඟීමක් නොව, ඓතිහාසික ගිවිසුම් සහ දිව්‍යමය පොරොන්දු මත පදනම් වූ වෛෂයික විශ්වාසයකි. එබැවින්, මෙම පදය පුරාණ යුද්ධ මැද පවා සාමය අත්පත් කරගත් ආකාරය පෙන්වන ඓතිහාසික ලේඛනයකි.

5. සමකාලීන පාලම:

අද දින ක්‍රිස්තියානි පාඨකයාට මෙම පදය හුදු ඉතිහාසයක් නොව, එය ජීවමාන සහ ගතික යථාර්ථයකි. නූතන ලෝකයේ අප මුහුණ දෙන අන්ධකාරය සතුරන්ගේ හමුදාවන් නොව, ඊට වඩා සංකීර්ණ වූ ආර්ථික පීඩනය, හඳුනාගත නොහැකි රෝගාබාධ, මානසික විශාදය (Depression) හෝ පැවැත්ම පිළිබඳ භීතිය (Existential dread) විය හැකිය. දාවිත්ගේ "ආලෝකය" වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපට පවසන්නේ, "මම ලෝකයේ ආලෝකය වෙමි; මා අනුව එන්නා අන්ධකාරයෙහි නොවක්නේය" (යොහන් 8:12) යනුවෙනි. මෙය දාවිත්ගේ ප්‍රකාශයේ නව ගිවිසුම් සම්පූර්ණ වීමයි.

ඓතිහාසික උදාහරණයක් ලෙස, දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී නාසි ගාල් කඳවුරුවල (Nazi Concentration Camps) සිටි කොරී ටෙන් බූම් (Corrie ten Boom) වැනි බැතිමතුන් මෙම පදය තම මරණීය බියට එරෙහි පලිහක් කරගත්හ. ඔවුන් අත්දුටු අන්ධකාරය භෞතික මෙන්ම අධ්‍යාත්මික එකක් වුවද, දාවිත් පැවසූ එම "Mā’ôz" (බලකොටුව) ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර ආත්මය ආරක්ෂා කළේය. මෙහි ඇති "අභිරහස් රටාව" (Mystery Pattern) වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ආලෝකය ප්‍රබලවම අත්විඳින්නේ ලෝකයේ අන්ධකාරය දරුණුතම අවස්ථාවේදී වීමයි. මෙය "ආත්මයේ අඳුරු රාත්‍රිය" (Dark Night of the Soul) ලෙස ශුද්ධවූ කුරුසියේ යොහන් (St. John of the Cross) නම් දේවධර්මධරයා හැඳින්වූ අත්දැකීමට සමානය; එනම් සියලු බාහිර රැකවරණ අහිමි වූ තැන දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ ආලෝකය මතු වීමයි.

තවද, පාවුල්තුමා රෝම 8:31 හි පවසන පරිදි, "දෙවියන්වහන්සේ අපේ පක්ෂයෙහි සිටිනසේක් නම් අපට විරුද්ධ වන්නෝ කවුද?" යන්න දාවිත්ගේ මෙම ගීතිකාවේ නව ගිවිසුම් දෝංකාරයයි. නූතන පාලම තුළ, දාවිත්ගේ "ගැලවීම" (yish‘î) අපගේ පාපයෙන් සහ මරණයෙන් ලැබූ සදාකාලික විමුක්තිය දක්වා විහිදී යයි. අද දින අප යම්කිසි පටු (tsārah) අවස්ථාවක හෝ මානසික හිරවීමක සිටින්නේ නම්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ගැලවීම මගින් අපව "පුළුල් ඉඩකඩක්" සහිත සාමයකට ගෙන එනු ලබයි. මෙය හුදු හැඟීමක් නොව, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ අපගේ හදවත් තුළ පදිංචි වී සිටීම නිසා ලැබෙන පරම ආරක්ෂාවයි.

6. ප්‍රායෝගික සහ ආධ්‍යාත්මික පාඩම් 7ක්:

1. බියට එරෙහි එකම පිළියම දිව්‍යමය ආලෝකයයි ('ôr): බිය යනු බොහෝ විට නොදන්නා දේ (Unknown) පිළිබඳ අන්ධකාරයයි. දාවිත් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ තම ආලෝකය වන බැවින්, සතුරාගේ රහස් උපායන් හෙළිදරව් වන බවයි. ඓතිහාසිකව, එලිෂා අනාගතවක්තෘවරයා සිරියානු හමුදාව විසින් වට කරනු ලැබ සිටියදී, දෙවියන්වහන්සේ තම සේවකයාගේ ඇස් ඇර ඔහු වටා ඇති ගිනිමය රථ පෙන්වූ සේක (2 රාජාවලිය 6:17). මෙය අන්ධකාරය මැද දිව්‍යමය ආලෝකය අත්දැකීමයි. ඇදහිලිවන්තයා ලෙස ඔබ දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රඥාව (Phōtismos) තුළ ඇවිදින විට, බියට ඔබේ හදවතේ ඉඩක් නැත (2 තිමෝති 1:7).

   
   

2. දිව්‍යමය ආරක්ෂාව පුද්ගලික අත්දැකීමකි ('î suffix): හෙබ්‍රෙව් පෙළෙහි 'ôr-î (මාගේ ආලෝකය) සහ yish‘î (මාගේ ගැලවීම) යන වචනවල අවසානයට එන î හඬ මගින් අතිශය සමීප පුද්ගලික අයිතිවාසිකමක් ගම්‍ය වේ. මෙය හුදෙක් ඉතිහාසයේ දෙවි කෙනෙකු නොව, "මාගේම" දෙවිඳාණන්ය. අභිරහස් සම්බන්ධතාවය වන්නේ, විශ්වයේ මැවුම්කරු එක් එක් පුද්ගලයා සමඟ මෙවැනි සමීප ගිවිසුමක් පවත්වා ගැනීමයි. ඔබ දෙවියන්වහන්සේව "මාගේ" යයි පවසන විට, ඔබ උන්වහන්සේගේ සම්පූර්ණ අවධානය ඔබ වෙත යොමු කරගනී (යොහන් 10:14).

   
   

3. ගැලවීම යනු පටු බවින් නිදහසට පිවිසීමයි (Yasha' vs Tsar): බොහෝ විට අප ප්‍රශ්නවලදී "වට වී සිටින" හැඟීමක් (Claustrophobia) අත්විඳිමු. නමුත් දාවිත්ගේ ගැලවීම (yish‘î) යනු එම පටු තැනින් (Tsar) ඔබව ඉවතට ගෙන පුළුල් නිදහස් භූමියක තැබීමයි. ඓතිහාසික උදාහරණයක් ලෙස, හෙසකියා රජුගේ කාලයේදී ඇෂිරියානු හමුදාව යෙරුසලම වට කළ විට, ඔවුන් අතිශය පටු තැනක සිටියහ. නමුත් එක රැයකින් දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ව මුදා හැර පුළුල් සාමයකට පත් කළ සේක (යෙසායා 37:36). ඔබේ ජීවිතයේ පටු වීම් මැද, දෙවියන්වහන්සේ පුළුල් මාවතක් සපයන බව මතක තබා ගන්න (ගීතාවලිය 18:19).

   
   

4. සැබෑ ශක්තිය බාහිර දෙයක් නොව ඇතුළාන්ත ආරක්ෂාවකි (Mā‘ôz): දාවිත් දෙවියන්වහන්සේව තම ජීවිතයේ "ශක්තිය" හෙවත් "බලකොටුව" ලෙස හඳුන්වයි. මෙහි ඇති රටාව (Pattern) වන්නේ, බලකොටුව ඇතුළත සිටින්නාට සතුරාගේ ඊතලවලින් හානියක් කළ නොහැකි වීමයි. ඓතිහාසිකව, ගිඩියොන්ගේ 300 දෙනා මිදියන්වරුන්ට එරෙහිව සටන් කළේ තමන්ගේ ශක්තියෙන් නොව, දෙවියන්වහන්සේ දුන් ආධ්‍යාත්මික ශක්තියෙනි (විනිශ්චයකාරයා 7:7). ඔබ දුර්වල වන විට, දෙවියන්වහන්සේගේ Mā‘ôz ගුණය ඔබව බලවත් කරයි (2 කොරින්ති 12:9).

   
   

5. භූමික තර්ජන හමුවේ දිව්‍යමය නිහඬතාවය සහ ධෛර්යය: "මම කාට භයවන්නෙම්ද?" යන ප්‍රශ්නය දාවිත් යොමු කරන්නේ සතුරන් දෙස බලමිනි. මෙය දේවධර්මීය "විශ්වාසයේ අභියෝගයකි." ඓතිහාසිකව, දානියෙල්ගේ මිතුරන් තිදෙනා ගිනි උදුන ඉදිරියේ රජුට පැවසුවේ, "අපේ දෙවියන්වහන්සේ අපව ගලවන සේක, එසේ නොවුවත් අපි රූපයට නමස්කාර නොකරමු" යනුවෙනි (දානියෙල් 3:17-18). මෙම "එසේ නොවුවත්" (Even if not) යන ඇදහිල්ල දාවිත්ගේ ගීතාවලිය තුළ ගැබ්ව ඇත.

   
   

6. අතීතයේ විශ්වාසවන්තකම අනාගතයේ ආරක්ෂාවට අත්තිවාරමකි (Zakar): දාවිත් "ගැලවීම" යන වචනය භාවිතා කරන්නේ අතීතයේ දෙවියන්වහන්සේ කළ දේ සිහිපත් (Zakar) කරමිනි. හෙබ්‍රෙව් චින්තනයට අනුව, අතීතයේ ප්‍රාතිහාර්යයක් සිහිපත් කිරීම යනු එම ප්‍රාතිහාර්යය වර්තමානයට කැඳවීමකි. ඉශ්‍රායෙල්වරුන් පාස්කු මංගල්‍යයේදී මිසරයෙන් නික්මීම සිහිපත් කරන්නේ මේ නිසාය. ඔබගේ අතීත ජයග්‍රහණ දෙවියන්වහන්සේගේ වැඩක් නම්, අනාගතයට බිය වීමට හේතුවක් නැත (හෙබ්‍රෙව් 13:8).

   
   

7. දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි වූ නිරන්තර අවධානය (Focus): ගීතාවලිය පුරාම පවතින රටාව වන්නේ, ගීතිකාකරු සතුරා ගැන කතා කිරීමට පෙර දෙවියන්වහන්සේ ගැන කතා කිරීමයි. මෙහි "අභිරහස් සම්බන්ධතාවය" වන්නේ, අපගේ අවධානය යොමු කරන තැන අපගේ සාමය තීරණය කිරීමයි. ඓතිහාසිකව, පේතෘස් මුහුද මත ඇවිදින විට යේසුස්වහන්සේ දෙස බලා සිටි තාක් ඔහු ගිලුණේ නැත; ඔහු කුණාටුව දෙස බැලූ සැනින් ගිලෙන්නට විය (මතෙව් 14:30). දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි ඔබේ බැල්ම තබා ගැනීම පූර්ණ සාමයේ රහසයි (යෙසායා 26:3).