අසාධාරණ නඩු විභාගය

රාත්‍රී කාලයේ අත්අඩංගුවට ගැනීම

ජේසුස් වහන්සේගේ නඩු විභාගය යනු හුදෙක් එක් පුද්ගලයෙකුට එරෙහිව සිදු වූ අසාධාරණයක් පමණක් නොව, එය මනුෂ්‍ය ඉතිහාසයේ වාර්තා වී ඇති අතිශය දෝෂ සහිත, නීති විරෝධී සහ දේශපාලනිකව මෙහෙයවන ලද අධිකරණ ක්‍රියාවලියකි. ක්‍රි.ව. 30-33 අතර කාලවකවානුවේදී ජෙරුසලමේදී සිදු වූ මෙම සිදුවීම හුදෙක් ආගමික පුවතක් ලෙස පමණක් නොව, එකල පැවති යුදෙව් නීති සංග්‍රහය හෙවත් හෙලාකා (הֲלָכָה - Hălākāh) සහ එහි ක්‍රියා පටිපාටීන් ඇතුළත් මිෂ්නා (מִשְׁנָה - Mishnāh) නීතියේ ප්‍රමිතීන් සමඟ සැසඳීමේදී විශාල විෂමතාවන් හෙළි කරයි. මෙහිදී යුක්තිය පසිඳලීම වෙනුවට සිදු වූයේ ආගමික නායකයන්ගේ බලය රැක ගැනීම සඳහා නීතිය විකෘති කිරීමකි.

1. සැන්හීඩ්‍රිනය සහ යුදෙව් නීතිය

යුදෙව්වන්ගේ උත්තරීතර අධිකරණය මෙන්ම ආගමික සභාව වූයේ සැන්හීඩ්‍රිනයයි (සැන්හීඩ්‍රින් - סַנְهֶדְרִින් - Sanhēdrîn). "සැන්හීඩ්‍රින්" යන වචනයේ ග්‍රීක මූලය "සන්හේඩ්‍රියොන්" (Sunedrion) වන අතර එහි අර්ථය "එකට වාඩි වීම" යන්නයි. නීති විශාරදයන්, පූජකයන් සහ ප්‍රභූන් 71 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ මෙම මණ්ඩලය, මෝසෙස්ගේ නීතිය අර්ථ නිරූපණය කිරීමේ සහ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ පරම අධිකාරිය දැරූහ. මෙහි ව්‍යුහය ගොඩනගා තිබුණේ ගණන් කථාව 11:16 හි සඳහන් වන පරිදි මෝසෙස් සහ ඔහුට උපකාර කිරීමට පත්කළ වැඩිමහල්ලන් 70 දෙනාගේ ආකෘතියට අනුවය.

යුදෙව් නීති සම්ප්‍රදාය තුළ "යුක්තිය" යන්න හැඳින්වීමට ට්සෙඩෙක් (צֶදֶק - Tzedek) යන වචනය භාවිතා කරන ලද අතර, එයින් අදහස් වූයේ සදාචාරාත්මකව නිවැරදි, දිව්‍යමය සහ අපක්ෂපාතී ක්‍රියාවලියකි. ද්විතීය කථාව 16:20 හි "යුක්තියම, යුක්තියම සොයන්න" (Justice, justice shall you follow) යන ආඥාව සැන්හීඩ්‍රිනයේ පදනම විය. මරණීය දණ්ඩනය හිමිවිය හැකි නඩුවකදී (Capital Case), සැන්හීඩ්‍රිනයේ මූලික පරමාර්ථය වූයේ විත්තිකරු වරදකරු කිරීම නොව, ඔහු නිර්දෝෂී බව ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍ය සෑම අවස්ථාවක්ම ලබා දීමයි.

සැන්හීඩ්‍රින් නීතියේ අතිශය විශ්මයජනක මූලධර්ම කිහිපයක් මෙහිදී විමසා බැලිය යුතුය:

• ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ පිළිවෙළ: නඩුවකදී තීරණයක් ගන්නා විට, ඡන්දය විමසීම ආරම්භ කරනු ලබන්නේ සභාවේ සිටින ලාබාලතම විනිසුරුවරයාගෙනි. මෙයට හේතුව ඓතිහාසිකව පැහැදිලි කර ඇත්තේ, ජ්‍යෙෂ්ඨ විනිසුරුවරුන් මුලින්ම ඡන්දය දුනහොත් ලාබාල විනිසුරුවරුන් ඔවුන්ගේ මතයට යටත්වීමට හෝ බියවීමට ඉඩ ඇති බැවිනි. නමුත් ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී උත්තම පූජක කායපස් මුලින්ම තීරණය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් මෙම නීතිය බිඳ දැමුවේය.

• ඒකමතික තීන්දුව පිළිබඳ විරෝධෝක්තිය (The Paradox of Unanimity): යුදෙව් නීතියේ (Mishnah Sanhedrin 17a) සඳහන් පරිදි, සැන්හීඩ්‍රිනයේ සියලුම විනිසුරුවරුන් (71 දෙනාම) ඒකමතිකව විත්තිකරු වරදකරු බව ප්‍රකාශ කළහොත්, එම නඩුව අවලංගු වී විත්තිකරු නිදහස් විය යුතුය. යුදෙව් නීතිවේදීන් තර්ක කළේ, 71 දෙනෙකුගෙන් යුත් මණ්ඩලයක අවම වශයෙන් එක් අයෙකු හෝ විත්තිකරු වෙනුවෙන් කරුණු නොදක්වන්නේ නම්, එහි ඇත්තේ යුක්තිය පසිඳලීමක් නොව "සංවිධානාත්මක කුමන්ත්‍රණයක්" බවයි. ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී සියලු දෙනාම "උන්වහන්සේ මරණයට සුදුසු යයි" ඒකමතිකව තීරණය කළහ (මාර්ක් 14:64), එබැවින් නීතියට අනුව උන්වහන්සේ නිදහස් විය යුතුව තිබුණි.

• ස්ථානය සහ වේලාව: නීත්‍යානුකූල මරණීය දණ්ඩනය පිළිබඳ නඩු විභාගයක් පැවැත්විය හැක්කේ දේවමාළිගාවේ ඇති "කැපූ ගල් ශාලාව" (Hall of Hewn Stones - Lishkat HaGazit) තුළ පමණි. ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුව පවත්වන ලද්දේ උත්තම පූජකයාගේ නිවසේදීය. මෙය නීතියේ ස්ථානීය වලංගුභාවය සම්පූර්ණයෙන්ම උල්ලංඝනය කිරීමකි.

මෙම සියලු දිව්‍යමය සහ මානුෂීය මූලධර්ම පසෙකලා, සැන්හීඩ්‍රිනය ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී ක්‍රියා කළේ අධිකරණ මණ්ඩලයකට වඩා "ඝාතක කල්ලියක්" ලෙස බව ඓතිහාසික සාක්ෂි මගින් පැහැදිලි වේ.

2. රාත්‍රී කාලයේ අත්අඩංගුවට ගැනීම

ජේසුස් වහන්සේව අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ මධ්‍යම රාත්‍රියේදී, ඉතා රහසිගතව ගෙත්සෙමන උයනේදීය. මතෙව් 26:47-56 දක්වා ඇති විස්තරයට අනුව, උන්වහන්සේව අල්ලා ගැනීමට පැමිණියේ සාමාන්‍ය අධිකරණ වරෙන්තුවක් අතැතිව පැමිණි නිලධාරීන් පිරිසක් නොව, ආගමික නායකයන් විසින් කුලියට ගන්නා ලද කඩු සහ මුගුරු ගත් සන්නද්ධ මැර පිරිසකි. මෙය හුදෙක් අත්අඩංගුවට ගැනීමක් නොව, නීතිමය පද්ධතිය සම්පූර්ණයෙන්ම නොසලකා හැරීමකි.

නීතිමය උල්ලංඝනය සහ මිෂ්නා නීතියේ ස්ථාවරය

යුදෙව් නීති පද්ධතියේ මිෂ්නා (මִශ්නָහ්) ග්‍රන්ථයේ 'සැන්හීඩ්‍රින්' (Sanhedrin 4:1) කොටසට අනුව, මරණීය දණ්ඩනය හිමිවිය හැකි නඩු (Capital Cases) රාත්‍රී කාලයේදී ආරම්භ කිරීම හෝ ඒ සඳහා පුද්ගලයන් රඳවා තබා ගැනීම සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කර තිබුණි. යුදෙව් නීතිවේදීන්ගේ මතය වූයේ අඳුර සහ නිහැඬියාව තුළ පුද්ගලයෙකුගේ මූලික අයිතිවාසිකම් සහ සාක්ෂිවල නිරවද්‍යතාවය උල්ලංඝනය වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩි බවයි. සාධාරණ නඩු විභාගයක් සඳහා සැමවිටම දහවල් කාලය සහ ජනතාවගේ විවෘත නිරීක්ෂණය (Open Court) අත්‍යවශ්‍ය විය. රහසිගතව සිදු කරන ලද මෙම ක්‍රියාව, යුදෙව් නීති සංකල්පයක් වන ලායිලා (ලַය්ලָහ් - Layla) හෙවත් "රාත්‍රී විනිශ්චය" තහනමට සෘජුවම පටහැනි විය.

තවද, නීතියට අනුව පුද්ගලයෙකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර ඔහුට එරෙහිව පැහැදිලි චෝදනා පත්‍රයක් සහ ස්වාධීන සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු සිටිය යුතු වුවත්, ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී සිදු වූයේ පළමුව පුද්ගලයා පැහැරගෙන පසුව චෝදනා ගොනු කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි. මෙය නීතියේ මූලධර්මයක් වන "නිර්දෝෂීභාවයේ පූර්ව නිගමනය" (Presumption of Innocence) සම්පූර්ණයෙන්ම උල්ලංඝනය කිරීමකි.

දේශපාලන බිය සහ "පැක්ස් රොමානා"

පැස්කු මංගල්‍ය සමයේදී ජෙරුසලම වන්දනාකරුවන් ලක්ෂ ගණනින් පිරී ඉතිරී ගියේය. සාමාන්‍යයෙන් 30,000ක් පමණ වූ ජෙරුසලමේ ජනගහනය මෙම උත්සව සමයේදී 200,000ක් දක්වා ඉහළ ගිය බව ඓතිහාසික වාර්තා පවසයි. ජේසුස් වහන්සේ ගලීලයේ සිට පැමිණි වන්දනාකරුවන් අතර අතිශය ගෞරවයට පාත්‍ර වූ නායකයෙකු විය. මතෙව් 26:5 හි සඳහන් වන පරිදි, ආගමික නායකයන් බිය වූයේ "සෙනඟ අතරේ කැරැල්ලක් ඇති වේ යැයි" කියාය. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ රෝම පාලකයන්ට තම පාලනය අඩාල වී ඇති බව පෙන්වීමට නොවේ.

මක්නිසාද යත් රෝමයේ සාමය හෙවත් Pax Romana බිඳ වැටුණහොත්, රෝම අධිරාජ්‍යයා තම තනතුරු අහෝසි කර දමනු ඇතැයි අන්නස් සහ කායපස් යන නායකයෝ දැන සිටියහ. මෙම දේශපාලන ස්ථාවරත්වය රැක ගැනීම සඳහා ඔවුන් යුක්තියේ මූලධර්ම පසෙකලා, ජනතාව නිදා සිටින මධ්‍යම රාත්‍රියේදී කිසිවෙකුටත් සොයාගත නොහැකි වන සේ ජේසුස් වහන්සේව අල්ලා ගැනීමට තීරණය කළහ.

යූදස්ගේ පාවාදීම සහ සන්නද්ධ මැදිහත්වීම

මෙම රහසිගත සැලසුම සාර්ථක කර ගැනීම සඳහා ඔවුන්ට යූදස් ඉස්කාරියොත් නමැති ගෝලයාගේ සහාය අත්‍යවශ්‍ය විය. යූදස් රිදී කාසි 30කට පාවා දීමට එකඟ වූයේ හුදෙක් ජේසුස් වහන්සේ ඉන්නා තැන පෙන්වීමට පමණක් නොව, රාත්‍රියේ කිසිදු කලබලයකින් තොරව උන්වහන්සේව අත්අඩංගුවට ගත හැකි සුදුසුම නිමේෂය පෙන්වා දීමටයි. කෙද්‍රොන් නිම්නයෙන් එතෙර පිහිටි ගෙත්සෙමන වැනි ජනශුන්‍ය ස්ථානයක් තෝරා ගැනීම මගින් විත්තිකරුට මහජන සහයෝගය ලැබීම හිතාමතාම වළක්වන ලදී.

මීට අමතරව, උන්වහන්සේව අල්ලා ගැනීමට පැමිණි පිරිස කඩු සහ මුගුරු ගත් "විශාල පිරිසක්" (මතෙව් 26:47) ලෙස විස්තර කිරීමෙන් පැහැදිලි වන්නේ එය නීත්‍යානුකූල අත්අඩංගුවට ගැනීමකට වඩා සතුරෙකු දඩයම් කිරීමක් බඳු ක්‍රියාවක් බවයි. ලූක් 22:52-53 හි ජේසුස් වහන්සේ ඔවුන්ගෙන් විමසන්නේ, "නුඹලා සොරුන් අල්ලන්නාක් මෙන් කඩු මුගුරු ගෙන ආවහුද? මම දිනපතා දේවමාළිගාවේ සිටියදී නුඹලා මාව අල්ලා නොගත්තාහුය" යනුවෙනි. මෙම ප්‍රකාශයෙන් තහවුරු වන්නේ ආගමික නායකයන් නීතියේ ගරුත්වය ආරක්ෂා කරනවා වෙනුවට රහසිගත කුමන්ත්‍රණයක නිරත වූ බවයි.

3. සාක්ෂිවල වලංගුභාවය සහ නීතිමය පදනම බිඳ වැටීම

යුදෙව් නීතියේ පරම අවශ්‍යතාවයක් මෙන්ම යුක්තියේ පදනම වූයේ එඩ් (ඒඩ් - עֵד - Ēd) හෙවත් සාක්ෂිකරුගේ භූමිකාවයි. ද්විතීය කථාව 19:15 හි දේව අනුමැතිය සහිතව අවධාරණය කරන පරිදි, ඕනෑම අපරාධයක් ඔප්පු කිරීම සඳහා අවම වශයෙන් ස්වාධීන සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ හෝ තිදෙනෙකුගේ පූර්ණ එකඟතාවය අත්‍යවශ්‍ය විය. මෙය හුදෙක් සංඛ්‍යාත්මක අවශ්‍යතාවයක් නොව, පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතය පිළිබඳ තීරණ ගැනීමේදී පවතින නිරවද්‍යතාවය සහතික කිරීමේ නීතිමය වැටකඩොල්ලකි.

සාක්ෂි විමසීමේ දැඩි ක්‍රියාපටිපාටිය: හකිරාහ් සහ දෙරිෂාහ්

යුදෙව් නීතිය (මිෂ්නා සැන්හීඩ්‍රින් 5:1) අනුව සාක්ෂිකරුවන් පරීක්ෂා කිරීම සඳහා හකිරාහ් (විමර්ශනය) සහ දෙරිෂාහ් (සෙවීම) නමැති දැඩි ක්‍රමවේදයන් අනුගමනය කළ යුතුය. සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනාගෙන් වෙන් වෙන්ව ප්‍රශ්න කළ යුතු අතර, සිද්ධිය සිදු වූ දිනය, වේලාව, ස්ථානය සහ විස්තර අංශුමාත්‍රයකින් හෝ වෙනස් වුවහොත් එම සාක්ෂිය සම්පූර්ණයෙන්ම නිෂ්ප්‍රභ කර විත්තිකරු නිදහස් කළ යුතුය.

ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී සිදු වූයේ මෙයට හාත්පසින්ම ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයකි. මාර්ක් 14:56-59 හි වාර්තා වන පරිදි, උන්වහන්සේට එරෙහිව බොරු සාක්ෂි දීමට බොහෝ අය පැමිණියද ඔවුන්ගේ සාක්ෂි එකිනෙකට නොගැලපුණි. විශේෂයෙන්ම, "මම අතින් සෑදූ මෙම දේවමාළිගාව කඩා දමා, දින තුනකින් අතින් නොසෑදූ වෙනත් දේවමාළිගාවක් ගොඩනගන්නෙමි" යන චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් සාක්ෂිකරුවන් දුන් සාක්ෂි පවා එකිනෙකට පටහැනි වූ බව බයිබලය පවසයි. නීතියේ මූලධර්මය වූයේ "සැකය විත්තිකරුට වාසිදායක ලෙස" ක්‍රියා කළ යුතු බව වුවත්, සැන්හීඩ්‍රිනය සාක්ෂි නොගැලපෙන විට නඩුව අත්හැරීම වෙනුවට තව තවත් සාක්ෂි කෘතිමව සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළහ.

ස්වයං අපරාධීකරණය වැළැක්වීමේ රීතිය

යුදෙව් නීති සම්ප්‍රදායේ අතිශය වැදගත් මූලධර්මයක් වූයේ "එන් ආදම් මෙසින් අට්ස්මෝ රෂා" (En adam mesin atsmo rasha) යන්නයි. මෙහි අර්ථය වන්නේ "කිසිදු මනුෂ්‍යයෙකුට තමාවම අපරාධකරුවෙකු බවට පත් කළ නොහැක" යන්නයි. නූතන නීතියේ පවතින "නිහඬව සිටීමේ අයිතියට" වඩා මෙය බලවත්ය. යුදෙව් නීතියට අනුව පුද්ගලයෙකු අධිකරණය ඉදිරියේ තමා කළ වරදක් පාපොච්චාරණය කළද, එම ප්‍රකාශය පමණක් පදනම් කරගෙන ඔහුට මරණීය දණ්ඩනය ලබා දිය නොහැක; ඒ සඳහා සාක්ෂිකරුවන් අත්‍යවශ්‍යමය.

නමුත් ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී උත්තම පූජක කායපස් තම අසාර්ථක සාක්ෂිකරුවන් අත්හැර, ජේසුස් වහන්සේගෙන්ම ප්‍රශ්න කරමින්: "නුඹ ආශිර්වාද ලත් තැනන්වහන්සේගේ පුත්‍රවූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේද?" (මාර්ක් 14:61) කියා විමසුවේය. ජේසුස් වහන්සේ "මම වෙමි" යයි පැවසූ සැණින් කායපස් තම වස්ත්‍ර ඉරා දමමින්, "අපට තවත් සාක්ෂිකරුවන්ගෙන් කුමන ප්‍රයෝජනයක්ද?" (මාර්ක් 14:63-64) කියා විමසුවේය.

• ඓතිහාසික නාට්‍යය: කායපස් වස්ත්‍ර ඉරා දැමීම යනු යුදෙව් නීතියට අනුව දේව අපහාසයක් සිදු වූ විට කරන ක්‍රියාවකි. ඔහු මෙය කළේ නීත්‍යානුකූල සාක්ෂි පද්ධතිය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටී ඇති බව වසා ගැනීමට සහ විනිසුරුවරුන්ගේ හැඟීම් අවුස්සා තීන්දුවක් ලබා ගැනීමටය. සාක්ෂිකරුවන් නොමැතිව විත්තිකරුගේ ප්‍රකාශය මත පමණක් මරණීය දණ්ඩනය නියම කිරීම යුදෙව් නීතියේ මූලිකම පදනම අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කිරීමකි.

4. කාලය පිළිබඳ නීතිය උල්ලංඝනය කිරීම: "ලීනාහ්" රීතිය බිඳ දැමීම

යුදෙව් නඩු විභාගයකදී පවතින වැදගත්ම රීතියක් වූයේ, මරණීය දණ්ඩනය හිමිවන නඩුවකදී වරදකරු කිරීමේ තීන්දුව ප්‍රකාශ කළ හැක්කේ නඩු විභාගය ආරම්භ වී අවම වශයෙන් පැය 24 කට පසුව බවයි. මෙම නෛතික කාලසීමාව හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් ලීනාහ් (ලִינָה - Linah) ලෙස හැඳින්වේ. එහි අර්ථය වන්නේ විනිසුරුවරුන් එම නඩුව පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීමට පෙර අවම වශයෙන් එක් රැයක් නිදාගත යුතු බවයි.

"ලීනාහ්" (לִינָה) රීතියේ පරමාර්ථය

මිෂ්නා නීතියට (Mishnah Sanhedrin 4:1) අනුව, විත්තිකරු නිර්දෝෂී කරන තීන්දුවක් එදිනම ප්‍රකාශ කළ හැකි වුවත්, වරදකරු කිරීමේ තීන්දුවක් සඳහා දෙවන දිනයක් අවශ්‍ය වේ. මෙහි අරමුණ වූයේ විනිසුරුවරුන්ට තම තීරණය ගැන නැවත සිතා බැලීමටත්, දැඩි හැඟීම්වලින් මිදී දයාව පෙන්වීමටත් කාලය ලබා දීමයි. ඓතිහාසිකව, එම දෙවන දිනයේදී විනිසුරුවරුන් මස් අනුභව කිරීමෙන් සහ වයින් පානය කිරීමෙන් වැළකී උපවාස කරමින් තම ආත්මය පිරිසිදු කරගත යුතු බවට සම්ප්‍රදායක් තිබුණි. එහෙත් ජේසුස් වහන්සේගේ නඩුවේදී සිදු වූයේ කුමක්ද? මධ්‍යම රාත්‍රියේ අල්ලා ගෙන, අලුයම 3 සිට 5 දක්වා නඩු අසා, එදිනම උදෑසන 6 වන විට පූර්ණ මරණීය දණ්ඩනය ප්‍රකාශ කර පිලාත් ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. මෙය යුදෙව් නීතියේ ස්වභාවික යුක්තිය (Natural Justice) සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමි කිරීමකි.

උත්සව දින තහනම: "එරෙව් යාම් ටොව්" (עֶרֶב יוֹם טוֹב)

යුදෙව් නීතියට අනුව සබත් දිනට හෝ මංගල්‍ය දිනකට පෙර දින (එරෙව් යාම් ටොව්) නඩු විභාග පැවැත්වීම තහනම් කර තිබුණි. මක්නිසාද යත්, වරදකරු කිරීමේ තීන්දුවක් සඳහා දෙවන දිනයක් අවශ්‍ය වන බැවින් සහ එම දෙවන දිනය ශුද්ධ වූ සබත් දිනයක් හෝ උත්සව දිනයක් වුවහොත් එදින අධිකරණය රැස්වීමට නොහැකි බැවිනි. ජේසුස් වහන්සේගේ නඩු විභාගය පැවැත්වූයේ යුදෙව්වන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම උත්සවය වන පැස්කු මංගල්‍යයේ පළමු දිනයේදීය.

මෙය යුදෙව් ආගමික නායකයන් සිදු කළ බරපතල "ආගමික අපරාධයකි". ඔවුන් පැස්කු බැටළු පැටවාගේ පාරිශුද්ධත්වය සමරන අතරතුර, ලෝකයේ පාපය දුරු කරන සැබෑ බැටළු පැටවාණන්ව නීති විරෝධී ලෙස මරා දැමීමට කුමන්ත්‍රණය කළහ. මතෙව් 26:5 හි ඔවුන් පවසන පරිදි "සෙනඟ අතරේ කලබලයක් නොවන පිණිස මංගල්‍ය දවසේදී මෙය නොකටයුතුය" යයි මුලදී කීවද, අවසානයේ ඔවුන් තම ආගමික පාරිශුද්ධත්වය සහ නීතියේ ගරුත්වය යන දෙකම දේශපාලන උපාය මාර්ගයක් වෙනුවෙන් පාවා දුන්හ.

5. නීතිමය උල්ලංඝනයේ ප්‍රතිඵලය සහ දේවධර්මාත්මක අරුත

නීත්‍යානුකූල වරෙන්තුවක් නොමැතිව, මධ්‍යම රාත්‍රියේ සිදු කළ මෙම ක්‍රියාවලිය නිසා මුළු නඩු විභාගයේම නීත්‍යානුකූල පදනම (Legal Validity) ආරම්භයේදීම බිඳ වැටුණි. ලූක් 22:53 හි ජේසුස් වහන්සේම පවසන පරිදි, "මම දිනපතාම නුඹලා සමඟ දේවමාළිගාවෙහි සිටියදී නුඹලා මට අත තැබුවේ නැත; නමුත් මේක ඔබේ හෝරාවය, අන්ධකාරයේ බලයය."

මෙහිදී "අන්ධකාරය" යන්නෙන් හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ ඛොෂෙක් (חֹשֶׁךְ - Choshek) යන පදය සංකේතවත් කරන්නේ හුදෙක් ආලෝකය නොමැති වීම පමණක් නොව, සදාචාරාත්මක සහ අධ්‍යාත්මික ව්‍යාකූලත්වයයි. ජේසුස් වහන්සේ මෙම ප්‍රකාශය තුළින් පෙන්වා දෙන්නේ නඩු විභාගය මෙහෙයවන්නන් නීතියේ ආලෝකය පසෙකලා තම අධර්මිෂ්ඨ අභිලාෂයන් ඉටු කර ගැනීම සඳහා "අන්ධකාරයේ ක්‍රමවේදයන්" (රාත්‍රී අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ රහසිගත නඩු) තෝරාගෙන ඇති බවයි. ඓතිහාසිකව බලන විට, මෙවැනි ක්‍රියාවක් හෙබ්‍රෙව් සමාජය තුළ හඳුන්වනු ලබන්නේ බිද්දෙල් (Biddel) හෙවත් "අවලංගු කිරීමක්" ලෙසයි. නීතිය පද්ධතියේ කිසිදු ප්‍රමිතියක් අනුගමනය නොකළ බැවින් මෙම නඩුව නීතිය ඉදිරියේ කිසිදා වලංගු නොවූ එකකි.

මෙහිදී සිදු වූයේ නඩු විභාගයක් නොව, "අධිකරණ මිනීමැරුමකි" (Judicial Murder). යුදෙව් ආගමික නායකයන් තමන් අතිශය පූජනීය ලෙස සැලකූ නීති පද්ධතියම මසීහාවරයා විනාශ කිරීම සඳහා බිල්ලට දුන්හ. උදාහරණයක් ලෙස, රෝම නීතියේ පවා පවතින "Due Process" හෙවත් නිසි නෛතික ක්‍රමවේදය මෙහිදී අමු අමුවේ උල්ලංඝනය විය. ඓතිහාසිකව මෙම සිදුවීම යුක්තියේ මාවත කෙතරම් විකෘති කළ හැකිද යන්න පිළිබඳ ලෝක ඉතිහාසයේ ඇති බරපතලම සාක්ෂියයි.

නිගමනය

ජේසුස් වහන්සේගේ නඩු විභාගය ආරම්භ වූයේම නීතිය උල්ලංඝනය කරමිනි. එය ඉතිහාසය පුරා අපට මතක් කර දෙන්නේ, බලය සහ වෛරය හමුවේ නීතියේ අකුර කොතරම් දුබල විය හැකිද යන්නයි. එකල සිටි උත්තම පූජකයන් වන අන්නස් සහ කායපස් තම දේශපාලන පැවැත්ම වෙනුවෙන් දෙවියන් වහන්සේ ලබා දුන් පූජනීය නීති පද්ධතියම පාවා දුන්හ.

එහෙත්, දේවධර්මාත්මකව බලන විට මෙහි ඇති විශාලතම උත්ප්‍රාසය වන්නේ, මනුෂ්‍යයාගේ අතිශය අසාධාරණ සහ නීති විරෝධී ක්‍රියාවලිය තුළින්ම මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ ගැලවීම සඳහා වූ දිව්‍යමය සැලැස්ම සම්පූර්ණ වීමයි. ලෝක ඉතිහාසයේ සිදු වූ බරපතලම "අධිකරණ අපරාධය" මනුෂ්‍ය වර්ගයාට සදාකාලික සාමය සහ යුක්තිය උදා කළ "දිව්‍යමය පූජාව" බවට පත් විය. නීතියේ ආධිපත්‍යය බිඳ වැටුණු එම අඳුරු හෝරාව තුළ, ලෝකයේ පාපය වෙනුවෙන් වන්දි ගෙවන සැබෑ බැටළු පැටවාණන් වූ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මනුෂ්‍ය ඉතිහාසයේ උත්තරීතරම යුක්තිය ඉටු කළ සේක.